Szczegóły materiału - Szkoła Filmowa w Łodzi

Czarodziejka

Informacje ogólne:

Identyfikator: Czarodziejka
Typ materiału: Etiuda fabularna
Rok produkcji: 1973
Długość materiału: 00:13:40
Nośnik wyjściowy: taśma 35mm
Kolor: czarno-biały
Dźwięk: udźwiękowiony
Uwagi

Prawa autorskie:

Właściciele:: PWSFTviT

Profil na Filmpolski.pl:

Czarodziejka

Opisy:

Podczas łowienia ryb mężczyzna spotyka czarodziejkę. Kobieta powierza mu misję pokonania czarnego charakteru.

Twórcy:

Zdjęcia (Tatiana Dębska)
Obsada aktorska (Rafał Kowalski)
Zdjęcia (Andrzej Wójcik)
Reżyseria (Djamel Bourtel)
Obsada aktorska (Piotr Krukowski)
Obsada aktorska (Hanna Parzonka)
Obsada aktorska (Marek Sobczyk)

Sekwencje:

Plan pełny. Szuwary nad wodą, w której odbija się słońce; jazda kamery w górę. Na tym tle biały napis tytułowy: „Czarodziejka”.

Sekwencja 1 Zmiana perspektywy: słońce przeziera spomiędzy kołysanych wiatrem trzcin. Plan pełny. W centrum kadru stoi kobieca, jasna postać; wysoki klucz oświetlenia. Seria ujęć słońca, roślin i bohaterki, idącej poprzez zarośla. Półzbliżenie na bohaterkę w długich blond włosach na tle rzeki oraz rozciągającego się na drugim brzegu zamku i kościoła; następuje odjazd kamery, dziewczyna odwraca się w stronę rzeki. Seria ujęć: fragmenty ruin – murowana ściana z arkadami; wieża kościelna i bezlistna gałązka – w przechylonym kadrze; sterta drewnianych kół od wozów, w tle wieża zamkowa z obronnym murem, znad którego prześwieca oślepiające słońce. Kamera wykonuje obrót wokół własnej osi, ukazując przestrzeń wokół – zamkowe mury, plątaninę suchych gałęzi i chaszczy. Plan amerykański. Blondwłosa bohaterka stoi tyłem do kamery, na tle jaśniejącej przestrzeni, idzie powoli przed siebie; najazd i rozmycie obrazu. Plan ogólny. Mgła, po rozlewisku płynie łódka, w niej wiosłuje mężczyzna, kieruje się w stronę brzegu lub porośniętej drzewami wyspy. Ponowne ujęcie refleksu słońca w tafli wody między szuwarami. Odbicie kucającego mężczyzny; z głębi kadru w lustrze wody wyłania się kobieca sylwetka. Off: kobiece zawodzenie, inkantacje w niezrozumiałym („czarodziejskim”) języku. Plan ogólny. Mężczyzna w garniturze i meloniku kuca na ostrodze rzecznej, trzyma wędkę w wodzie przed sobą, choć sam ogląda się za siebie, przed nim zacumowana jest łódka; najazd kamery. Ponowne odbicie jego i kobiety w falującej tafli wody. Trzciny kołyszą się na wietrze, w tle słońce przysłonięte chmurami. Plan pełny. Mężczyzna kuca nad wodą z wędką, rozgląda się niespokojnie; znów słońce zza szuwar. Seria ujęć mężczyzny widzianego zza zarośli: bohater kuca nad wodą, półzbliżenia, gdy idzie w różnych kierunkach i rozgląda się wśród trzcin, kamera podąża za nim. Zbliżenie na rybę wyrzuconą na brzeg, która usiłuje łapać powietrze. Falująca woda, w której mieni się słońce; jazda kamery w prawo, na brzeg, na którym leży i oddycha ryba. Ryba podskakuje, co zostaje wzmocnione efektem dźwiękowym z offu; muzyka staje się bardziej niepokojąca, dynamiczna. Szuwary – szwenk w kierunku mężczyzny w meloniku. Ponownie obraz ryby. Bohater wychodzi z szuwar na brzeg, nachyla się i chwyta rybę, kamera okrąża go – mężczyzna wrzuca rybę z powrotem do wody. Odbicie kucającego bohatera oraz nadchodząca z tyłu sylwetka (tym razem odbicie odwrócone, „do góry nogami”); powrót do motywu muzycznego z początku. Półzbliżenie na blondwłosą bohaterkę, która idzie w stronę kamery pośród trzcin, za nią bohater w meloniku. Mężczyzna prosi, żeby zaczekała i pyta się jej, kim jest, okrąża dziewczynę. Ona odpowiada z uśmiechem: „Czarodziejką”. Mężczyzna zapytuje, czy może jej dotknąć, po czym dotyka włosów bohaterki; najazd kamery na czarodziejkę, wpatrzoną w towarzysza, w tle narastają inkantacje. Blondynka odchodzi w szuwary, raz po raz zalotnie spoglądając w kamerę. Zatrzymuje się przy widoku na zamek za rzeką; odjazd kamery, do dziewczyny dołącza mężczyzna, oboje podziwiają rozciągający się przed nimi widok. Off: c.d. niezrozumiałych zaklęć.

Sekwencja 2 Plan pełny. Murowana ściana, z głębi kadru nadchodzi mężczyzna wsparty o kulach. Jazda kamery w górę, na wieżę zamkową. Z okna wieży wychyla się postać. Off: c.d. inkantacji. Półzbliżenie na młodego mężczyznę patrzącego gdzieś w bok z lekkim uśmiechem, najazd. Jazda kamery w lewo, mężczyzna o ciemnych włosach i z zarostem pośród słonecznych odblasków patrzy w kierunku inwalidy. Półzbliżenie na brodatego mężczyznę w białym kitlu, który mówi: „Pomogę ci”. Plan amerykański. Mężczyzna stoi o kulach, podchodzi do niego mężczyzna w kitlu, wyciąga dłoń, mówiąc: „podaj mi rękę”, po czym – kiedy kaleki człowiek ściska mu dłoń – w tle słychać jakby dźwięk grzechotnika, tamten kopie kulę inwalidy, bohater upada na ziemię, następuje odjazd kamery do planu pełnego, w tle mury zamkowe. Mężczyzna w kitlu zabiera obydwie kule i odchodzi. Najazd na kalekiego mężczyznę, który leży na brzuchu i spogląda w stronę skradzionych kul. Półzbliżenie na brodatego złoczyńcę; odjazd kamery do planu amerykańskiego: mężczyzna jednym ruchem wbija drewniane kule w ziemię. Ponownie obraz czarodziejki i mężczyzny w meloniku nad rzeką, na tle kościoła. Dziewczyna zwraca się do niego: „Chciałabym, żebyś tam pojechał”. Mężczyzna okrąża ją, odpowiadając, że ludzie to nie ryby. Czarodziejka obstaje przy swojej racji: „Ale im trzeba pomóc”, na co on mówi, iż nie da sobie rady. Zbliżenie na inwalidę, który czołga się wśród gęstych traw. Plan pełny. W centrum kadru, w kierunku kamery, pełza mężczyzna; odjazd kamery odsłania zamkowy mur w tle i drewniane kule na pierwszym planie; pomiędzy nimi bohater. Kontrujęcie: plan średni. Pomiędzy kulami złoczyńca unosi nad głową płonącą pochodnię. Półzbliżenie na mężczyznę w meloniku i czarodziejkę, którzy razem patrzą przed siebie. Bohater zapytuje, dlaczego ten brodaty jest taki zły. Na co dziewczyna odpiera: „Musisz go pokonać”. Mężczyzna nie dowierza. Plan pełny. Kaleki mężczyzna w pozycji leżącej stara się powstrzymać brodatego, który wymachuje pochodnią. Jedna z kul już się pali. Złoczyńca upuszcza pochodnię, którą inwalida odrzuca, ale brodaty chwyta leżącego za nogi, żeby go odciągnąć na bok. Kaleki mężczyzna miota się, próbując się wyrwać. Zbliżenie na obie płonące kule – brodaty właśnie odpala jedną od drugiej, po czym zaczyna odganiać kulawego. Plan pełny. Mężczyzna pełza w stronę płonących kul, brodaty obserwuje jego bezsilność. Zbliżenie na inwalidę, który (pomiędzy trawionymi ogniem kulami) patrzy w kamerę; jazda kamery w górę. W tle oprócz melodii słychać głośny świst wiatru. Plan pełny. Brodaty siedzi w otworze okiennym muru, najazd kamery. Półzbliżenie na czarodziejkę i mężczyznę w meloniku. Kontynuują rozmowę, w której ona zapewnia, że pomoże towarzyszowi w pokonaniu złego. Zbliżenie na resztki zwęglonych kul, za nimi leży ich właściciel, pytający: „dlaczego to zrobiłeś?”; jazda kamery w prawo, na brodatego, który ogrzewa sobie dłonie i odpowiada, że chce pomóc. Przebitka na czarodziejkę, mówiącą o dokonaniu trzech cudów. Kulawy rzuca się na brodatego, ale tamten umyka. Mężczyzna pełza za nim, pośród traw i świstu wiatru. Brodaty wydaje się czekać na niego, po czym rusza dalej do przodu. Czarodziejka instruuje towarzysza („powiesz niech się stanie i się stanie”). Off: niepokojąca melodia.

Sekwencja 3 Półzbliżenie na dziurę w murze, z której wypełza kaleki mężczyzna, wprost w suche badyle. Chwyta kawałek cegły; jazda kamery w lewo – brodaty siedzi odwrócony w przeciwną stronę, w tle dźwięki eksperymentalnej muzyki. Brodacz odwraca się, spogląda na przyczajonego mężczyznę. Plan pełny. Brodacz siedzi ponad kulawym bohaterem i mówi do niego, żeby zaczekał; to dobrze, że chce zabić, ale nie ma się co spieszyć. Rozmówca oznajmia, że rozumie i momentalnie rzuca się na drugiego, ale tamten uprzedza go kopniakiem, następnie jeszcze mu poprawiając. Plan ogólny. Kaleki mężczyzna wsparty na rękach posuwa się do przodu, jego nogi niesie w górze brodacz, prowadzi go niczym konia z lewej do prawej strony kadru, wołając przy tym: „wio! wio!”. Obaj znikają z kadru, jazda kamery w górę, na nagie korony drzew; w oddali słychać dalsze okrzyki: „wio! wiśta!”. Plan pełny. Mężczyźni stoją w otworze okiennym muru. Brodacz trzyma inwalidę za nogi i pomimo stawianego oporu popycha go do przodu, aż spada w dół. Jazda kamery w dół: mężczyzna leży bezwładnie wykrzywiony na stosie gałęzi. Plan pełny. Brodacz próbuje podnieść mężczyznę, siłuje się z nim, prosząc, żeby mu pomógł, jednak bohater pozostaje nieprzytomny. Mężczyzna mamrocze do siebie, opada z sił, siada obok nieprzytomnego i wreszcie zapowiada, że kto inny mu pomoże. Przebitka na wiosłującego w łodzi mężczyznę w meloniku. Brodaty zapowiada go jako mistrza, cudotwórcę, po czym wstaje, oznajmia, że na niego już czas i uderza biedaka na odchodne.

Sekwencja 4 Zbliżenie na kalekiego człowieka, który stara się wspiąć na mur. Odjazd kamery, z głębi kadru wyłania się bohater w meloniku, który z uśmiechem na ustach oznajmia, że chce mu pomóc. Niedołężny mężczyzna wszystkimi siłami stara się wdrapać na górę i wydostać, z kolei przybysz wyciąga w jego kierunku ręce, wypowiadając przy tym czarodziejskie zaklęcie: „niech się stanie…”. Zdumiony zachowaniem mężczyzny w potrzebie, bohater w meloniku przyzywa czarodziejkę. Plan pełny. Jaśniejąca czarodziejka idzie w stronę kamery, pośród zarośli; zbliża się i patrzy wprost w obiektyw. Mężczyzna kontynuuje cudotwórcze zabiegi, po czym inwalida zdaje się odpuszczać i osuwa się powoli w dół, po czym gwałtownie chwyta i przyciąga do siebie swojego wybawcę. Półzbliżenie na uśmiechniętą, przechadzającą się czarodziejkę; w tle słychać odgłosy szamotaniny mężczyzn. Pada wycedzone przez zęby zdanie: „ja ci teraz pomogę! Czarodziejko…”. Plan pełny. Kulawy leży na ziemi, chwytając się połów marynarki stojącego nad nim mężczyzny w meloniku. Po chwili wspina się po nim i wstaje, następnie bohaterowie zaczynają się siłować, aż cudotwórca zostaje położony na ziemi. W tle słychać zawodzenie, kobiecy płacz oraz odgłosy jakby futurystycznej bitwy. Mężczyzna w meloniku leży na wznak, nieruchomo, ozdrowiały inwalida wstaje na własne nogi; w tle słychać demoniczny śmiech kobiety. Bohater odchodzi, ale po chwili znów wraca i klęka nad leżącym. Półzbliżenie na klęczącego, na jego twarzy maluje się niezrozumienie, zapytuje: „dlaczego?” i chowa twarz w dłoniach.

Sekwencja 5 Plan pełny. Jaśniejące szuwary. Z głębi kadru wyłania się i idzie przed siebie (patrząca w stronę kamery) czarodziejka. Zatrzymuje się, uśmiecha, w tle słychać kobiecy śmiech. Słońce prześwietla zza chmur i trzcin. Falująca woda, kamera obejmuje łódkę, wypełnioną po brzegi wodą. Zbliżenie na słońce za zielonymi gałązkami. Off: powraca melodia oraz inkantacje z początku filmu.

Tyłówka Białe plansze z czarnymi napisami: 1. Obsada Hanna Parzonka Rafał Kowalski Piotr Krukowski Marek Sobczyk 2. Scenariusz i reżyseria Djamel Bourtel 3. Zdjęcia Tatiana Dębska Andrzej Wójcik 4. Opieka pedagogiczna Wanda Jakubowska Kazimierz Konrad 5. Kierownik grupy zdjęciowej Mieczysław Mękarski Montaż Janina Grosicka Dźwięk Tadeusz Pałczyński 6. PWSF,TViT – 1973 Off: c.d. inkantacji

Słowa kluczowe:

BAŚŃ
CUD
CUDOTWÓRCA
CZARNY CHARAKTER
CZARODZIEJKA
CZARY
FANTASTYKA
INTAKTACJE
INWALIDA
KALEKA
KULAWY
KULE
ŁÓDKA
ŁÓDŹ
MAGIA
NIEPEŁNOSPRAWNOŚĆ
POCHODNIA
RUINY
RYBA
RZEKA
SŁOŃCE
SZUWARY
TRZCINY
ZAKLĘCIE
ZAMEK
ZŁOCZYŃCA