Szczegóły materiału - Szkoła Filmowa w Łodzi

Czy państwo gracie w pokera ?

Informacje ogólne:

Identyfikator: Czy_panstwo_gracie
Typ materiału: Etiuda fabularna
Rok produkcji: 1968
Długość materiału: 00:27:56
Nośnik wyjściowy: taśma 35mm
Kolor: czarno-biały
Dźwięk: udźwiękowiony
Uwagi

Prawa autorskie:

Właściciele:: PWSFTviT

Profil na Filmpolski.pl:

Czy państwo gracie w pokera ?

Opisy:

Żona pisarza trafia do szpitala po wypadku samochodowym. Mężczyzna wdaje się w romans ze swoją szwagierką.

Twórcy:

Obsada aktorska (Maciej Grzybowski)
Obsada aktorska (Zygmunt Zintel)
Obsada aktorska (Irena Netto)
Obsada aktorska (Bogumiła Wander)
Zdjęcia (Edward Kłosiński)
Reżyseria (Juan Manuel Toress)
Obsada aktorska (Barbara Rączka)
Obsada aktorska (Magdalena Tesławska)

Sekwencje:

Sekwencja 1 Perspektywa boczna: czarnowłosa Marta (po lewej) i Andrzej (po prawej) grają w karty przy stole oświetlonym przez wiszącą lampę. W centrum kadru znajduje się ustawiona pionowo tablica (do pisania kredą), oparta o ścianę. Jej powierzchnia jest przedzielona na pół: u szczytu lewej części widnieje napis „JA”, po prawej „TY”. Off: odgłosy jadących samochodów. Kamera powoli najeżdża na tablicę. Marta rysuje kreskę po swojej stronie, to samo czyni po chwili Andrzej. Kolejne ujęcie powtarza schemat pierwszego, lecz tym razem bohaterowie nanoszą po dwie kreski. Zbliżenie: Andrzej wskazuje palcem na swój wynik, a następnie trzy razy policzkuje Martę. Zbliżenie tablicy: bohaterowie nanoszą po dwie kreski, po czym Marta odkłada swoje karty. W tym czasie kamera odjeżdża, ukazując postacie w perspektywie bocznej. Kobieta wstaje, po czym policzkuje mężczyznę pięć razy. Andrzej tasuje karty z pomocą Marty, a następnie zręcznie je rozdaje. Zbliżenie kart bohatera i dłoni graczy. Plan średni, kamera po stronie Andrzeja: bohaterowie rzucają kolejno karty na stół, po czym Marta zaczyna się unosić. Zbliżenie twarzy dwukrotnie policzkowanego mężczyzny. Seria czterech krótkich ujęć: Andrzej dziesięć razy uderza kobietę. Off: odgłosy samochodów ustępują dźwiękowi klaksonu. Ujęcie zatrzymuje się na twarzy Marty. Pojawia się tytuł filmu: „CZY PAŃSTWO GRACIE W POKERA?”. Off: klakson przechodzi w odgłosy hamowania. Tytuł zanika, pozostawiając zamrożony kadr. Off: dźwięk kraksy samochodowej.

Sekwencja 2 Frontalne półzbliżenie jasnowłosej Basi, trzymającej przy głowie zapalonego papierosa. Kobieta nieudolnie porusza ustami do słów nagrania z magnetofonu, niewidocznego jeszcze w kadrze (w trakcie tej czynności męska dłoń zabiera jej papierosa). Nagranie monologu Marty dotyczy jej rozważań nad własną śmiercią. W tym czasie kamera oddala się od kobiety do planu pełnego, który ukazuje nagiego Andrzeja, leżącego na łóżku z magnetofonem i papierosem. Basia siedzi obok niego na pościeli. Kobieta protestuje i przestaje naśladować głos z nagrania, lecz Andrzej namawia ją do kontynuacji. Kamera zbliża się do Basi, która teraz mówi głośno, próbując nadążyć za poetyckim nagraniem. Początkowo robi to niesprawnie, potem coraz lepiej. Półzbliżenie magnetofonu leżącego na brzuchu Andrzeja. Na krótki moment z urządzenia rozbrzmiewa fragment utworu „Delilah” Toma Jonesa, lecz mężczyzna szybko go przerywa. Plan pełny. Kobieta pyta Andrzeja, czy teraz już rozumie przyczynę działań Marty. Ten potwierdza, dodając, iż chciał zobaczyć, jak Marta wyglądała, a następnie komplementuje blondynkę. Roznegliżowana kobieta wychodzi z sypialni. Do mieszkania wchodzi mężczyzna w średnim wieku (rola Zygmunta Zintla), ubrany w czarny płaszcz i okulary. Półnagi Andrzej ubiera się. Gość tytułuje bohatera „redaktorem” i wyraża zmartwienie w kwestii sprawy sądowej, w której obaj mężczyźni są ławnikami. W trakcie dialogu gość siedzi przez lustrem, w którym odbijają się Andrzej oraz inne lustro, dublujące częściowo przysłonięty obraz przybysza. Gość cytuje fragment listu oskarżonego, którego ławnicy uznali winnym. W tle: „Delilah” Toma Jonesa. Powolne dojazd zoomem do delikatnie uśmiechniętego Andrzeja. Basia stoi za półotwartymi drzwiami, a następnie je zamyka. Kolejne ujęcie: kamera w półzbliżeniu okrąża kobietę. Basia ściąga z górnej przestrzeni pozakadrowej nożyczki wiszące na sznurku; przykłada je do twarzy w taki sposób, że oczka imitują parę okularów. Zbliżenie zdjęcia Marty, pokrytego czarnymi dziurami. Basia rzuca dużą lotką. Odjazd kamery od fotografii, która okazuje się być częścią kolażu zdjęciowego. Składają się niego wycinki portretów z gazet; niektóre postaci, np. amerykańskiego prezydenta Lyndona B. Johnsona, pokrywa rysunek czarnego celownika. Pośród obrazów znajduje się także m.in. fotografia Mao Zedonga. Zbliżenie: Basia rozrywa gazetę zakrywającą okno; widnieją na niej zdjęcie Wietnamczyka, czytelny nagłówek artykułu „Allies Crush Foe Against Sea” oraz tekst o dyplomatycznej wizycie prezydenta Johnsona. Dziura w papierze odsłania dzienną panoramę ulicy. Plan pełny: kobieta zdziera makulaturę z okna, wspina się z kanapy na parapet i zaczyna odklejać inne gazety. Przestrzeń za oknem jest niewidoczna przez ostre światło. Basia siada na taborecie pod drzwiami, wyciąga z nich klucz i wsuwa koszulę do spodni. Następnie zagląda przez dziurkę od klucza, którym wcześniej bawi się w dłoni. Koniec utworu muzycznego. Plan pełny jasno oświetlonego salonu. Gość siedzi pod lustrem zawieszonym na drzwiach, a Andrzej stoi i ćwiczy z hantlami. Protagonista sugeruje starszemu mężczyźnie, by odwiedził go następnego dnia. Ten godzi się i oświadcza, że muszą pozostać sprawiedliwi.

Sekwencja 3 Szpital; scena nakręcona w jednym ujęciu, w wysokim kluczu oświetlenia. Poprzez pusty otwór na szybę w drzwiach spogląda krótkowłosa kobieta. Off: ostatni fragment kwestii dialogowej gościa z sekwencji nr 2. Przed drzwiami przechodzi młoda pielęgniarka, a za nią Andrzej i Basia. Bohaterowie idą korytarzem obok pacjentów i pracowników instytucji. Z każdego okna bije intensywne światło. Mężczyzna w koszuli szpitalnej woła pielęgniarkę i prosi, by podała zwiniętą kartkę dziewczynie z sąsiedniego pokoju. Pielęgniarka udaje się tam, przekazuje kartkę młodej pacjentce i odbiera od niej termometr. Siedząca obok dziewczyny wizytująca koleżanka entuzjastycznie rozwija kartkę i oferuje, że ją przeczyta. Bohaterowie podążają dalej za pielęgniarką, która prosi ich po chwili, by poczekali przed wejściem do jednego z pomieszczeń. Andrzej i Basia stają twarzami do siebie; widoczne są teraz bukiet kwiatów w rękach kobiety oraz jej duże okulary przeciwsłoneczne. Pracownica szpitala wraca, a bohater stwierdza, że pójdzie z nią sam. Odbiera kwiaty od Basi i pyta, czy nie jest na niego zła. Kobieta zaprzecza, zaś Andrzej podaje jej pojedynczy kwiat z bukietu. Kamera kieruje się do pomieszczenia, z którego wyszła wcześniej pielęgniarka: znajdują się w nim pacjentka podłączona do respiratora oraz inna pielęgniarka. Kontury wnętrza i postaci są niewyraźne ze względu na mocne oświetlenie. Plan średni: Andrzej czyta wyniki badań. Stwierdza, że żona jest w coraz lepszym stanie, po czym przysiada na łóżku. Ruch kamery w dół ujawnia Martę z zabandażowaną głową. Na drugim planie młoda pielęgniarka spogląda przez okno, spoza którego bije ostre światło. W lewej części kadru widoczna jest także głowa starej pacjentki. Andrzej mówi Marcie, że niedługo będzie mogła chodzić. Mężczyzna unosi bukiet kwiatów i pyta żonę o jej potrzeby. Po chwili milczenia oznajmia, że kupił psa. Plan średni z góry (pod kątem), zza pleców bohatera. Widoczna w łóżku Marta nie spogląda na mężczyznę w trakcie dialogu. Bohater w czarnym ubraniu zdecydowanie odcina się kolorystycznie od reszty otoczenia, rozświetlonego do stopnia niewyraźności. Andrzej opisuje psa. Leżąca na sąsiednim łóżku stara pacjentka pyta bohatera, czy nie przeszkodzi mu, jeśli „zagra”. Bohater zgadza się. Pacjentka unosi niewielkie radio. Zbliżenie twarzy Marty; w kącikach oczu ma łzy. Rozpoczyna się utwór muzyczny „The Fool on the Hill” zespołu The Beatles. Andrzej namawia Martę, by to ona wymyśliła imię dla psa. Kamera przesuwa się z twarzy kobiety na jej obandażowaną dłoń, trzymaną przez Andrzeja, następnie na jedzącą starą pacjentkę, zadumanego mężczyznę, a w końcu na (prześwietloną) pielęgniarkę. Plan ogólny, z góry, pod kątem: punkt widzenia pielęgniarki na zakrzewione podwórze (wysoki klucz oświetlenia). Pośrodku kadru stoi stary pacjent w szlafroku, robiący zdjęcia bezlistnym gałęziom. W finale ujęcia mężczyzna skierowuje aparat fotograficzny w stronę kamery. Andrzej siedzi przy łóżku Marty. Pielęgniarka odchodzi od okna i prosi mężczyznę, by zakończył wizytę. Bohater żegna się krótko z żoną, podaje bukiet kwiatów starej pacjentce, podnosi zza łóżka czarną walizkę i mówi, że Marta musi wymyślić imię dla psa. Odchodzi, a kamera rejestruje przez chwilę leżącą Martę i znajdującą się na drugim planie starą pacjentkę. Półzbliżenie: Andrzej i Basia stoją u progu drzwi. Mężczyzna pyta, czy kobieta chciałaby wejść. Basia odmawia i poprawia okulary przeciwsłoneczne. W tle słychać łkanie. Oboje spoglądają w przestrzeń poza kadrową za drzwiami. Kamera przesuwa się w lewo, ukazując pielęgniarkę odłączającą zmarłą pacjentkę od respiratora. Odjazd kamery od łóżka: obok pracującej przy zwłokach pielęgniarki stoi płacząca kobieta, ledwo widoczna w intensywnym świetle. Andrzej i Basia odwracają się od wydarzeń na drugim planie. Podchodzi do nich młoda pielęgniarka, która w wyciągniętej ręce trzyma papierowy pakunek i oznajmia, że włosy Marty musiały zostać ścięte. Andrzej odmawia przyjęcia paczki, którą następnie odbiera Basia. Po zajrzeniu do środka mówi, że jej siostra miała czarne włosy. Pielęgniarka stwierdza, że musiała zajść pomyłka. Basia zbywa sprawę i wrzuca pakunek do śmietnika. Śledząca bohaterów kamera zatrzymuje się przy pokoju młodej pacjentki, która siedzi na łóżku. Obok niego stoi wizytująca koleżanka, rozczesująca długie, czarne włosy dziewczyny. Wnętrze taksówki. Koniec utworu muzycznego. Półzbliżenie bohaterów na tylnych siedzeniach. Kobieta dopytuje o możliwość powrotu Marty, a Andrzej kilkukrotnie zapewnia ją, że to niemożliwe. Kobieta wtula się w ramię mężczyzny.

Sekwencja 4 Plan średni: Andrzej i Basia wchodzą do studia telewizyjnego; mężczyzna ściąga z siebie marynarkę. Kierownika planu nakazuje z offu zmianę dekoracji. W tle: utwór „Wejście gladiatorów” Juliusa Fučíka. Bohater, w drodze do stanowiska prezenterki, zdejmuje czarny sweter. Mija przesuwającą się kamerę telewizyjną. Zmiana kadrowania na plan amerykański: mężczyzna odbiera z rąk Basi czarną walizkę, kładzie ją na stole i wyjmuje z niej białą koszulę. Za plecami prezenterki w lewej części kadru znajduje się czarna plansza scenograficzna z napisem: „WIETNAM WALCZY”; w prawej części kadru widoczna jest plansza przedstawiająca regał na książki, która przesuwa się w lewo i zasłania polityczne hasło. Andrzej całuje prezenterkę w dłoń, a następnie siada obok niej i zakłada koszulę. Spoza górnej krawędzi kadru wyłania się mikrofon. Basia stoi w prawej części kadru, przeglądając się w kieszonkowym lusterku. Na drugim planie pracownik techniczny przesuwa czarną planszę z napisem w prawo, poza kadr. Kierownik planu z wita się z Andrzejem z offu i pyta o powód spóźnienia, bohater odpowiada wymijająco. Spoza lewej krawędzi kadru wyłania się kamera telewizyjna, nakierowana na stanowisko prezenterki. Off: słowa kierownika, na które bohater odpowiada. Prezenterka przegląda się w kieszonkowym lusterku. Ujęcie na reżysernię telewizyjną za szybą, wysoko nad studiem. Za szkłem znajdują się sylwetki realizatorów, nad nimi jarzą się reflektory. Głos kierownika z offu oznajmia, że zaraz zacznie się realizacja programu. Fragment studia i kamery oznaczonej numerem „1”. Plan pełny: wnętrze reżyserni; pod rzędem ekranów siedzi mężczyzna, obserwujący przez szybę wnętrze studia telewizyjnego. Zbliżenie kamery telewizyjnej z numerem „2” oraz operatora. Sufit i reflektory; na pierwszym planie wyłania się operator pchający kamerę. Stojąca na drugim planie Basia obserwuje przez szybę realizację innego programu: w pomieszczeniu na pierwszym planie znajdują się kamera, telefon, mężczyzna z twarzą przesłoniętą książką oraz monitor podglądowy, na którym widoczny jest prezenter. Ten ostatni odbija się także w szybie. Prezenter zapowiada transmisję amerykańskiego filmu „Ostatni kowboj” oraz piosenki „Isabelle” Charlesa Aznavoura. Plan średni: Andrzej i prezenterka siedzą przy stole na tle planszy scenograficznej z regałem na książki. Off: komendy kierownika. Plansza czołowa stacji „TELEWIZJA ŁÓDŹ”. Półzbliżenie pulpitu realizatora wizji, obsługiwanego przez rękę niewidocznej postaci; na pulpicie leży francuskojęzyczna monografia: „Jean-Luc Godard” autorstwa Jeana Colleta. Koniec utworu muzycznego. Monitor podglądowy, na którym widnieje napis „MIKS STUD.”: prezenterka otwiera program „Łódzcy pisarze o sobie” i przedstawia gościa, Andrzeja Kotkowskiego. Kobieta streszcza dorobek pisarza, na który składają się powieści „Dziewczyna z Widzewa” i „Zadymione miasto” oraz tomik poezji pt. „W moim mieście nie ma chmur”, a także opisuje jego aktualny projekt: zbiór reportaży o przestrzeganiu przepisów BHP w łódzkich fabrykach. Po odjeździe kamery monitor podglądowy obejmuje prezenterkę i Andrzeja w planie średnim. Mężczyzna ma teraz na twarzy okulary. Następnie prezenterka prosi, by pisarz podał przyczyny zainteresowania tematem. Monitor ukazuje mężczyznę w półzbliżeniu. Andrzej stwierdza, że pisarzem może mianować się tylko osoba zaangażowana społecznie, zwłaszcza w kontekście polskim. Półzbliżenie Basi, współdzielącej zapalonego papierosa z pracownikiem studia. Off: monolog Andrzeja. Ponownie: monitor. Bohater krytykuje pisarzy nieświadomych roli społecznej i nazywa to „deformacją myślową”. Mówi w tym kontekście o Stanisławie Ignacym Witkiewiczu i Witoldzie Gombrowiczu. Na ekranie monitora podglądowego pojawia się komunikat: „Zakłócenia, PROSIMY NIE REGULOWAĆ ODBIORNIKÓW”. Bohater krytykuje Gombrowicza za stawanie w obronie „zachodnich mocarstw”. Dwa monitory podglądowe: „KAM 2”, przedstawiające Andrzeja frontalnie, oraz „KAM 3”, ukazujący go od profilu. Bohater zmienia temat na twórczość Brunona Schulza, którą ocenia negatywnie, a następnie atakuje krytyków literackich, chwalących pisarza wbrew zapotrzebowaniu na literaturę zaangażowaną. Kamera telewizyjna. Zbliżenie Basi palącej papierosa; off: monolog Andrzeja. Plan pełny, perspektywa boczna na bohatera i prezenterkę; na pierwszym planie i w tle znajdują się kamery telewizyjne, obsługiwane przez operatorów. Andrzej czyta na głos fragment z książki Schulza „Traktat o Manekinach albo wtóra księga rodzaju”, poświęcony apologii zabójstwa i sadyzmu. Obraz operatora wykonującego najazd kamerą. Ukazany na monitorze podglądowym Andrzej cytuje ustęp z książki Artura Sandauera, w której krytyk literacki wspomina fascynację Schulza anegdotą o dziewczęcych załogach niemieckich bombowców. W tym czasie dwa ujęcia: plan pełny z monitorem podglądowym w lewej części kadru, przedstawiającym prezenterkę, oraz Andrzejem w prawej części kadru; następnie zbliżenie monitora podglądowego, ukazującego prezenterkę i bohatera w planie średnim. Andrzej kończy czytać i zamyka książkę. Off: nagrane dźwięki oklasków i skandowania. Pozbawione oświetlenia wnętrze taksówki; widoczne są tylko sylwetki kierowcy i pasażerów, wyróżniające się na tle miasta. Taksówkarz narzeka na reprezentację Polski w piłce nożnej i trwonione na nią publiczne pieniądze. Wspomina pochlebnie postać piłkarza, Gerarda Cieślika. Na tylnych siedzeniach Andrzej i Basia palą papierosy i rozmawiają z kierowcą. Taksówkarz żali się na źle postawiony zakład bukmacherski w sprawie składu reprezentacji.

Sekwencja 5 Zbliżenie czarno-białej fotografii kobiety w owalnym passe-partout, a następnie jazda kamery w lewo, wzdłuż kolekcji zdjęć grupowych, portretowych i rodzinnych. Wszystkie wyglądają na pochodzące z przełomu XIX i XX wieku. Monolog babci Basi z offu: wspomina z nostalgią uczciwość i dobroć ludzi w przeszłości, a następnie opowiada anegdotę o rotmistrzu Kozłowskim, pradziadku Basi, który wrócił się siedem wiosek w deszczu do domu, bo zapomniał zapasowych kołnierzyków na bal. Ujęcie kończy się najazdem na okrągłą lampę stołową na czarnym tle, które zostaje po chwili oświetlone, co uwidacznia stojącą na regale fotografię dwóch kobiet w sukniach. Zdjęcie przesłania Basia, wchodząca w kadr i paląca papierosa. Babcia zachwala żyjących niegdyś ludzi. Plan średni z perspektywy bocznej: babcia siedzi przy stole, na którym stoją okrągła lampka, rzucająca światło na jej twarz, oraz fotografie; kobieta rozkłada karty w dwóch rzędach. Basia wchodzi na chwilę w kadr, pochyla się przed stołem i stwierdza, że babcia zabrała jej kapcie. Babcia narzeka na ludzi współczesnych. W tym czasie kamera panoramuje w lewo, wzdłuż stolika, do miejsca Basi, która ironicznie ujmuje kwestię zmian międzypokoleniowych jako zmian w metodach golenia się. Kamera wykonuje jazdę w prawo i zatrzymuje się na babci. Babcia śmieje się i mówi, że największe kłopoty miała wąsata ciotka Basi. Panorama w lewo: Basia nie siedzi już na swoim miejscu; kroczy na drugim planie, pijąc wino z butelki. Panorama w prawo. Basia mówi z offu o stanie Marty. Babcia poważnieje i powraca do rozkładania kart. Plan amerykański: Basia wypakowuje z walizki portmonetkę, następnie podchodzi do regału, do którego przyczepione jest ślubne zdjęcie Marty i Andrzeja. W tle rozpoczyna się utwór „She’s Leaving Home” zespołu The Beatles. Basia zabiera trzy książki z półki; jedną z nich jest tekst Witkacego. Kamera wykonuje najazd zoomem do fotografii młodej pary. Off: Basia czyta fragment książki „Traktat o manekinach. Ciąg dalszy” Schulza, poświęcony opisowi Dragi, królowej Serbii. Kamera przesuwa się na twarz Basi czytającej książkę. Kamera powraca do fotografii ślubnej. Off: Basia czyta na głos Schulza. Zdjęcie zostaje zerwane z półki; jednocześnie: to przejście do zbliżenia na twarz Basi w okularach przeciwsłonecznych, z zapalonym papierosem w ustach. Półzbliżenie: na ścianie znajduje się gwóźdź, na który wbito kilka poszarpanych fragmentów zdjęć. Obok wisi obramowany dyplom, pokryty przez kilka oznaczeń typu „tally mark”. Basia nabija na gwóźdź połowę rozerwanego zdjęcia ślubnego, przedstawiającą wyłącznie Andrzeja. Następnie za pomocą szminki rysuje na dyplomie poziomą linię w poprzek czterech krótszych pionowych kresek. Półzbliżenie: kobieta otwiera szafkę, wyciąga z niej szklankę z płynem i bierze z niej dwa łyki. Basia pakująca rzeczy do torby. Plan średni: kobieta myje zęby w łazience i przepłukuje usta mlekiem z butelki, którym następnie spluwa. Z książką Witkacego w ręku przechodzi przez mieszkanie i dalej się pakuje. Zdejmuje spodnie przed lustrem na drugim planie. Odchodzi, przypadkowo przewraca doniczkę z wysoką rośliną, podchodzi do babci, siedzącej w salonie i rozkładającej karty. Basia oznajmia, że wyjeżdża. Bohaterka sięga po odtwarzacz muzyki, zatknięty na torsie babci i wyłącza go. Wyraźnie uwidacznia się kabel słuchawki, prowadzący z urządzenia do głowy starej kobiety. Basia powtarza swoje słowa. Babcia prosi, by bohaterka poczekała i wskazuje na karty, mówiąc, że nie będzie szczęśliwa. Basia odpowiada, że i tak jest nieszczęśliwa. Kamera śledzi młodą kobietę, która, idąc ku drzwiom wyjściowym, zabiera płaszcz z wieszaka, przegląda się w lustrze, wyłącza światło w korytarzu i wychodzi. Koniec utworu muzycznego.

Sekwencja 6 Ulica zapełniona ruchem drogowym; noc. Przed kamerą przechodzą czarne sylwetki przechodniów. Dialog z offu. Basia: „Jesteś pewien, że Marta nie wróci?”. Andrzej: „Tak”. Basia: „A gdyby wróciła?”. Andrzej: „Nie wróci”. Basia: „No ale… załóżmy, że wróci”. Andrzej: „Powiedziałem, że nie wróci”. Obraz traci ostrość; światła samochodów i miasta przekształcają się w jasne plamy na ciemnym tle, przesłaniane momentami przez kształty przechodniów. Basia: „Ale co byś zrobił?”. Andrzej: „Sprzedałbym samochód”. Korytarz; szwenk w prawo na Andrzeja i Basię, idących w stronę mieszkania. Bohater zauważa, że mają gościa. Szwenk w lewo na mężczyznę z sekwencji nr 2; ma na sobie mundur i rogatywkę. Gość: „Dobry wieczór, czekałem na pana. Mam dobrą wiadomość, myślę że się pan ucieszy!”. Plan amerykański: bohaterowie wchodzą do mieszkania. Andrzej prosi gościa, by usiadł, lecz ten wymawia się niewielką ilością czasu i pyta gospodarza, czy czytał dzisiejszą gazetę. Protagonista zaprzecza i proponuje drinka. Półzbliżenie na Basię, przerzucającą kartki w naściennym kalendarzu z erotycznymi fotografiami kobiet. Gość z offu: „Proszę pana, znaleźli dodatkowe dowody. Jednak mieliśmy rację. Jednak byliśmy sprawiedliwi”. Kobieta zamyka kalendarz; do jego okładki przyczepiona jest fotografia Mao Zedonga. Andrzej z offu: „Basiu, pomóż mi”. Bohaterka podchodzi do protagonisty, odbiera od niego szklankę i podaje ją gościowi. Plan średni na trójkę postaci, z powolnym najazdem kamery. Andrzej: „No, widzi pan. Tyle razy panu mówiłem. Nie ma się co martwić. Ze sprawiedliwością jest tak jak ze szczęściem, albo jest, albo go nie ma. No, nie ma się co człowiek przejmować. Wypijmy za to wszystko, za to, że byliśmy sprawiedliwi”. Gość: „Za szczęście państwa!”. Wszyscy piją. Gość podaje szklankę Basi i dziękuje. Zbliżenie na twarz gościa, mówiącego: „A jednak… te jego listy!”. Kamera przesuwa się w lewo na Andrzeja, potem na Basię. W tle: utwór „When I’m Sixty-Four” zespołu The Beatles. Off: gość żegna się, a protagonista proponuje odprowadzenie do drzwi. Zbliżenie na twarz Basi. Andrzej z offu: „Będzie mi pana brakowało”. Ujęcie gościa wychodzącego z mieszkania; uśmiechnięty protagonista zamyka za nim drzwi. Plan pełny: salon. W głębi lewej części kadru Basia siedzi przy stoliku frontem do kamery. Na meblu leży magnetofon i obramowany obraz. Andrzej siada naprzeciwko niej. Basia: „Marta to zaczęła, ja dokończę”. Bohaterka tasuje karty i kładzie je na stole; Andrzej przekłada stosik. Basia rozdaje karty na działającym magnetofonie, a następnie mówi: „Na co czekasz? Bierz karty”. Bohater: „Niech będzie”. W tym czasie kamera wykonuje najazd z lekkim obrotem, ustawiając się na końcu w perspektywie bocznej względem stolika. Kobieta siedzi po lewej, a mężczyzna po prawej. Basia naciska na obraz w ramce, który okazuje się być panelem obrotowym. Na jego drugiej stronie znajduje się tablica z wynikami, widziana w sekwencji nr 1. Na tle ujęcia przedstawiającego bohaterów grających w karty i zapisujących wyniki na tablicy – pojawią się napisy końcowe.

Tyłówka: 1. GRALI: MAGDA TESŁAWSKA, MACIEJ GRZYBOWSKI, ZYGMUNT ZINTEL 2. DŹWIĘK: NIKODEM WOŁK-ŁANIEWSKI, MONTAŻ: HALINA GRONEK, KIER. ZDJĘĆ: MIECZYSŁAW MĘKARKI 3. OPIEKA PEDAGOGICZNA: JANUSZ MORGENSTERN, KURT WEBER 4. ZDJĘCIA: EDWARD KŁOSIŃSKI 5. SCENARIUSZ I REŻYSERIA: JUAN MANUEL TORRES 6. PRODUKCJA PWSTiF 1968 Koniec napisów. Basia zapisuje wyniki, po czym bohaterowie wybuchają śmiechem. Cięcie do czarnej planszy. Utwór muzyczny gra do końca.

Słowa kluczowe:

GODARD, JEAN - LUC (1930-2022)
GOMBROWICZ, WITOLD (1904-1969)
LEWICA
LITERATURA
NOWA FALA
PROGRAM LITERACKI
RADYKALIZM
ROMANS
SCHULZ, BRUNO (1892-1942)
SPRAWA SĄDOWA
SZPITAL
THE BEATLES
WIADOMOŚCI
WITKACY
WITKIEWICZ, STANISŁAW IGNACY (1885-1939)
WYPADEK SAMOCHODOWY
WYWIAD
ZDRADA