Archiwum Filmowe

Szczegóły materiału

Dwukrotnie się przysłużyć

Informacje ogólne:

Identyfikator 
Dwukrotnie_sie_przysluzyc
Typ materiału 
Etiuda fabularna
Rok produkcji 
1973
Długość materiału 
00:41:29
Nośnik wyjściowy 
taśma 35mm
Kolor 
barwny
Dźwięk 
udźwiękowiony
Uwagi 

Prawa autorskie:

Właściciele:
PWSFTviT

Opisy:

Adaptacja opowiadania Julio Cortazara. Starsza kobieta zostaje poproszona przez bogatą rodzinę o przysługę - podczas uroczystości żałobnych musi udawać matkę zmarłego wspólnika zleceniodawcy. Okazuje się, że zmarłym jest młody mężczyzna, którego kobieta poznała podczas pełnienia służby w pałacu. Kobieta szczerze przejmuje się śmiercią młodego człowieka, który był dla niej życzliwy.

Twórcy:

Sekwencje:

Czołówka Plansze z napisami: 1. PWSFTViT przedstawia 2. Film Hamid’a Bensaïda oparty na motywach opowiadania „Servicio” Julio Cortazar’a Dźwięk z offu: gruchanie gołębi Gołębie na dachu. Odjazd kamery. Napis „Dwukrotnie się przyłużyć”
Sekwencja 1 Zbliżenie zielonych liści na drzewie. Za liśćmi widać dom z czerwonej cegły. Odjazd kamery. Wnętrze mieszania - zbliżenie półki, na której leży cebula. Ktoś zdejmuje ją z półki. Zbliżenie dłoni obierających nożem cebulę. Zbliżenie twarzy starszej kobiety krojącej cebulę. Kobieta przeciera dłonią nos i oczy. Ujęcie krojonej cebuli. Zbliżenie twarzy pracującej w kuchni kobiety. Bierze chusteczkę i wyciera nos. Zbliżenie książek leżących na kufrze. Wahadło zegara. Zbliżenie twarzy kobiety. Słychać otwieranie skrzypiących drzwi i męski głos pytający, czy kobieta sobie go przypomina. Stopklatka na twarzy kobiety. Kobieta stoi naprzeciwko mężczyzny - pana Wirklicha - który wszedł do pokoju i siedzi na krześle. Kobieta słucha mężczyzny, siada na łóżku. Przypomina mu, że ma na nazwisko Czułowa. Zbliżenie twarzy kobiety. Zbliżenie twarzy mężczyzny, który mówi, że to, co chce zaproponować, nie jest nielegalne. Kobieta uśmiecha się, zapewnia, że jeżeli pani Wirkilich tak mówi, to i ona się zgadza.. Naprzemienne zbliżenie twarzy kobiety i mężczyzny. Pan Wirklich mówi, że zmarł jeden z jego przyjaciół. Najazd kamery na twarz kobiety, która mówi Wirklichowi, że mu współczuje. Zbliżenie twarzy Wirklicha, który opowiada o przyjacielu. Mówi, że mężczyzna miał tylko garstkę przyjaciół i pogrzeb nie byłyby tak okazały, jak na to zasługiwał. Pyta Czułową, czy rozumie. Dynamiczny ruch kamery w prawo, na Czułową. Wirklich pyta, czy kobieta zgodzi się czuwać przy zmarłym. Najazd kamery na twarz kobiety. Wirklich proponuje, by kobieta zgodziła się być na pogrzebie jako bliska krewna zmarłego czy nawet jako matka. Zbliżenie twarzy Wirklicha, który mówi, że jego żonie przyszło na myśl, że odda im te przysługę z przyjaźni. Zbliżenie twarzy Czułowej, odwraca wzrok w stronę mężczyzny. Wirklich oferuje jej pieniądze za pomoc. Zbliżenie dłoni Czułowej. Zbliżenie twarzy Wirklich który mówi, że ma nadzieję, że Czułowa zgodzi się pomóc. Zbliżenie twarzy kobiety kręcone z profilu - jest zamyślona. Patrzy na Wirklicha, który siedzi przy stole. Wirklich mówi, że jeśli kobieta się zgodzi, to za pół godziny przyjdzie jego żona. Wstaje od stołu. Dodaje, że auto zabierze Czułową do domu. Zbliżenie twarzy kobiety. Skrzypienie drzwi. Zbliżenie twarz Czułowej. Podchodzi do blatu, na którym jest deska z cebulą i zrzuca cebulę do garnuszka. Krząta się przy kuchni. Otwiera szafę. Najazd kamery na jej twarz. Wyciąga kawałek chleba i zaczyna jeść. Zbliżenie pieniędzy na stole pozostawionych przez Wirklicha. Czułowa siedzi na łóżku i je kanapkę. Spogląda w górę. Najazd kamery na jej twarz. Plan ogólny: łóżko, za łóżkiem stoi Czułowa, wyciąga z pudła czarną sukienkę. Rozkłada ją na łóżku. Wyjmuje z pudła czarny welon. Zbliżenie twarzy Czułowej, która rozciąga welon. Odkłada go na łóżko. Wyciąga z pudła czarne rękawiczki. Zbliżenie twarzy Czułowej. Przymierza rękawiczki, widzi dziurę. W kolejnym ujęciu Czułowa ceruje rękawiczki. Zbliżenie skupionej twarzy kobiety. Najazd kamerą na zaszywaną rękawiczkę. Zbliżenie twarzy Czułowej - ktoś ją pudruje. Kobieta (pani Wirklichowa), która nakłada jej makijaż mówi, by się nie denerwowała. Ponowne zbliżenie twarzy Czułowej. Zbliżenie twarzy pudrującej ją kobiety, która mówi, że tu chodzi o prestiż firmy. Pokojówka czesze włosy Czułowej. Pani Wirklich podaje jej pomadkę, pokojówka nakłada Czułowej róż na policzkach. Pani Wirklich opowiada Czułowej o zmarłym, który nazuwał się Aleksander Niżyński. Przykłada do Czułowej suknie i mówi, że pani Niżyńska jest podobna do Czułowej. Mówi jednak, by się nerwowo nie denerwowała. Zbliżenie szklanej puderniczki i czarnego welonu. Kobiety nakładają suknię na Czułową, pani Wirklich dalej ją instruuje. Czułowa przegląda się w lustrze, mówi, że sukienka pasuje, jakby była na nią szyta. Zbliżenie twarzy Czułowej, pani Wirklich nakłada jej na głowę kapelusz z woalką. Zbliżenie krzyżyka na piersi kobiety. Służąca zwraca uwagę, że może lepiej bez krzyżyka. Zbliżenie dłoni Czułowej, która zakrywa krzyżyk. Twarz Czułowej za woalką. Pani Wirklich tłumaczy, że nie będzie mogła być z nią na pogrzebie. Czułowa wodzi wzrokiem za chodzącą kobietą. Zbliżenie rąk Czułowej, w które służąca wciera krem. Pionowy ruch kamery na Czułową, na następnie stojącą nad nią panią Wirklich, która instruuje ją, by w przypadku spotkania dziennikarzy i nieznajomych nie przesadzała w bólu i starała się sprawiać wrażenie osoby wyczerpanej. Zbliżenie twarzy Czułowej. Zbliżenie dłoni, w którą służąca wciera krem. Dźwięk z offu: muzyka żałobna.
Sekwencja 2 Dźwięk kroków. Odjazd kamery - Czułowa wchodzi do holu dziewiętnastowiecznego pałacu. Jest prowadzona przez pana Wirklicha, który prowadzi ją na schody podtrzymując za ramię. Ujęcie kręcone z holu - widok na schody i bogato zdobiony malowidłami sufit. Czułowa w żałobie wraz z Wirklichem idą korytarzem w półmroku, przechodzą obok grupy żałobników. Czułowa wyciera nos chustką. Podążają dalej. Wirklich wprowadza kobietę do pomieszczenia, na stole bilardowym leży nieboszczyk, przy stole stoją mężczyźni. Czułowa poschodzi do ciała. Zbliżenie twarz - kobieta podnosi woalkę. Wirklich mówi, by wracała się do nieboszczyka „Synu”. Czułowa rozpoznaje nieboszczyka i zwraca się do niego po imieniu - Oleś, ale Wirklich ją poprawia i każe jej mówić „synu”. Zbliżenie twarzy leżącego nieboszczyka. Słychać płacz kobiety. Wirklich patrzy w stronę płaczącej kobiety. Ujęcie drzwi. Za drzwiami grupa mężczyzn obraca się w stronę szlochu Czułowej. Wirklich prowadzi szlochającą kobietę korytarzem. Następnie prowadzi ją na sofę, mówi głośno, że powinna odpocząć po podróży. Gdy kobieta odmawia, Wirklich mówi jej, że ma nie przesadzać. Zostawia ją na sofie. Najazd kadry na płaczącą Czułową. Przez uchylone drzwi zerka na nią Wirklich. Zbliżenie twarzy Czułowej ocierającej nos. W pokoju, na sofie na przeciwko, siedzi młody mężczyzna. Lokaj podaje Czułowej kieliszek szampana. Kobieta kiwa przecząco głową. Lokaj podchodzi do mężczyzny siedzącego na sofie, ten częstuje się. Najazd kamery na mężczyznę. Zamyka oczy. Ujęcie kręcone przez uchylone drzwi - głowa Wirklicha pijącego szampana. Czułowa siedzi na sofie. Wirklich obraca się w jej stronę. Twarz Czułowej kręcona z profilu. Plan ogólny: Czułowa opiera czoło o dłonie, Blondwłosy młody mezczyzna na sofie śpi. Zbliżenie: Czułowa wyjmuje stopę z buta. Zbliżenie nóg śpiącego mężczyzny, obok nich na ziemi stoi kieliszek od szampana. Ponowne ujęcie siedzącej Czułowej. Do pokoju wchodzi mężczyzna, jeden z żałobników i zamyka za sobą drzwi. Siada obok śpiącego. Czułowa podnosi wzrok. Mężczyzna mówi coś do śpiącego. Chłopak wybudza się. Rozmawiają szeptem, po czym wychodzą z pokoju. Zostawiają otwarte drzwi, przez które słychać ich kłótnię. Czułowa nasłuchuje. Do pokoju wchodzi Wirklich, nasłuchuje po czy zamyka drzwi. Czułowa zostaje sama. Zbliżenie bogato zdobionej klamki. Żałobnik wychodzi z sąsiedniego pomieszczenia, trzaska drzwiami i siada na sofie. Czułowa wstaje. Powoli kieruje się stronę mężczyzny. Podchodzi do niego, zwraca się do niego „panie Hanz” i pyta, czy ją pamięta. Siada obok Hanza. Przypomina mu, jak to pewnego wieczora, gdy pilnowała psów, Hanz bawił się z Olesiem. Zbliżenie twarzy Hanza. Jest zdenerwowany. Krzycz na kobietę, pyta o co jej chodzi. Zdezorientowana twarz Czułowej. Pyta, co się stało Olesiowi. Mężczyzna się zrywa z sofy i wychodzi z pokoju. Czułowa wstaje z sofy. Zaczyna łkać. Podchodzi do drzwi do pokoju, gdzie kłócili się mężczyźni. Naciska klamkę i wchodzi do pomieszczenia.
Sekwencja 3 Twarz martwego Olesia. Czułowa stoi przy drzwiach, mówi do młodego mężczyzny, który wcześniej drzemał na sofie, że pamięta go z przyjęcia. Odjazd kamery. Czułowa podchodzi do mężczyzny, mówi mu, że pan Oleś mówił, że mężczyzna jest smutny i prosił Hansa, by dotrzymał mu towarzystwa. Dodaje, że to było na przyjęciu u państwa Wirklich. Mężczyzna patrzy na kobietę, która opowiada, że wtedy pan Oleś poczęstował ją whisky. Twarz kobiety za woalką. Twarz mężczyzny. Powtarza pytająco za kobietą „whisky?”. Kobieta mówi, że tamtej nocy tylko no jeden czymś ją poczęstował. Zbliżenie twarzy młodego mężczyzny. Każe Czułowej być cicho. Kobieta milczy. Podchodzi do niej Wirklich i wyprowadza ją z pokoju. Gdy podchodzą do drzwi, wchodzi elegancko ubrany, postawny mężczyzna. Gospodarz pyta go, w jakiej sprawie. Nowoprzybyły pyta, co się stało z Olesiem. Hans – jeden z żałobników głośno się śmieje. Zostaje spoliczkowany przez Wirklicha. Kobieta wychodzi z pomieszczenia wraz z Wirklichem. Mężczyzna, stojący nad ciałem Olesia woła za nim, że z niego kpi. Młody męzczyzna śmieje się. Mężczyzna, który został uderzony, szlocha. Krąży po pokoju. Twarz Czułowej. Rozpaczający mężczyzna. Czułowa ponownie siedzi w pokoju na sofie. Do pomieszczenia wchodzi Hans. Podnosi żaluzje i wpuszcza trochę światła do pokoju. Otwiera okno. Opiera się o parapet, mamrocząc coś pod nosem. Ponowne ujęcie Czułowej siedzącej na sofie. Dźwięk tłuczonego szkła. Zbliżenie twarzy Czułowej podnoszącej wzrok. Mężczyzna odwraca się od okna. Do pokoju wchodzą mężczyźni, którzy zostali w pomieszczeniu z ciałem. Młody meżczyzna mówi coś pogłosem do Hansa w przy oknie. Ujęcie Czułowej, która nasłuchuje. Plan ogólny: mężczyźni stoją przy oknie. Ten, który wcześniej szlochał, zaczyna się śmiać. W tle słychać szczekanie psów. Zbliżenie twarzy mężczyzn rozmawiających półgłosem, po chwili wychodzą z pokoju, mijając Czułową bez słowa. Do pokoju wbiega czarno-biały dog. Krąży po pokoju. Pies stoi przy Czułowej. Po pokoju wchodzi Wirklich, woła psa, który zasnął przy sofie. Wyprowadza go z pokoju. Najazd kamery na wychodzącego psa. Obrót kamery na szlochającą Czułową. Najazd kamery na jej twarz.
Sekwencja 4a Retrospekcja. Seria zbliżeń psyków psów różnych ras. Długie ujęcie pokazujące psy w pokoju. Odjazd kamery. Przy ścianie siedzi Czułowa w stroju pokojówki. Zza drzwi, obok których siedzi, dochodzą męskie śmiechy i muzyka operowa. Do pokoju wchodzi pani Wirklich, zwraca się do Czułowej i mówi, że ostania zatrudniona osoba nie mogła sobie poradzić z psami. Pani Wirklich głaszcze psa i wychodzi, mówiąc, że będą posyłać po Czułową za każdym razem. Czułowa siada po wyjściu kobiety. Najazd kamery na twarz Czułowej. Słyszy kobiecy śmiech. Ujęcie pokazujące psy w pomieszczeniu. Seria ujęć przedstawiającą Czułową na sofie w towarzystwie psów. Drzwi się otwierają. Do pomieszczenia wchodzi młody mężczyzna - Oleś. Przeprasza i mówi, że nie wiedział, że Czułowa jest w pokoju. Ktoś za jego plecami go woła, Oleś wychodzi z pokoju i zamyka drzwi. Pod drzwiami tłoczą się psy, jednego z nich - najmniejszego - Czułowa podnosi i przytula, po czym siada z nim na krześle. Głaszcze go. Ujęcie psów siedzących na podłodze. Czułowa głaszcze pekińczykaa, którego trzyma na rękach. Odjazd kamery. Do pomieszczenia wchodzi druga pokojówka, która informuje Czułową, że goście już poszli, ale jeszcze jeszcze parę osób, które są zadomowione. Stawia kawałek tortu na krześle. Odbicie Czułowej i pokojówki w lustrze, pokojówka wychodzi z pokoju. Wychodząc komentuje, że goście nieźle popili. Patrzy przez drzwi i mówi, że Hans i jego przyjaciele bawią się w przebieranki. Czułowa pyta, czy ma jeszcze zostać. Pokojówka mówi, że jej pani kazała już wypuścić psy i bierze najmniejszego psa z rąk Czułowej. Prosi, by Czułowa szła z nią do kuchni. Otwiera drzwi, na których wisi lustro i wychodzi. Czułowa podbiega do drugich drzwi i podgląda przez nie przyjęcie. Przez uchylone drzwi wybiegają psy. W pokoju mężczyźni polewają się szampanem. Hans pije szampana prosto z butelki, Oleś mówi mu, że wypił za dużo i żeby poszedł dotrzymać towarzystwa Ninie. Odwraca się w stronę Czułowej która wygląda przez drzwi i pyta, czy to ona uwolniła ich od bestii. Woła do Hansa, żeby sobie poszedł. Podchodzi do Czułowej. Stwierdza, że kobieta płakała. Czułowa zaprzecza. Tłumaczy, że to pewnie od ziewania i światła. Mężczyzna przyznaje, że oczy łzawią.
Sekwencja 5a Twarz Czułowej w czarnym kapeluszu z woalką. Przeciera pałacami powiekę. Powolny odjazd kamery
Sekwencja 4b Retrospekcja. Przed drzwi do pomieszczenia, w którym Czułowa pilnowała psów, wchodzi dwóch mężczyzn – Oles i Hans. Oleś mówi, by towarzysz się ukłonił i poszedł. Ujęcie psa jedzącego tort, który został na krześle. Dog jedzący mięso z miski. Przy misce pochyla się Oleś. Czułowa komentuje, że człowiekowi ślinka cieknie na widok ta dobrego mięsa w psich miskach. Mówi, że psy żyją lepiej niż ludzie. Zbliżenie pyska psa wylizującego talerz. Czułowa mówi Olesiowi, że zaraz państwo przyjdą powiedzieć, czy może już iść do domu. Oleś pyta, czy kobieta musi prosić o pozwolenie. Oleś związuje sobie fartuch kuchenny. Czułowa się śmieje. Oleś podchodzi do drzwi i zaprasza kobietę do wejścia do salonu. Czułowa się śmieje, mówi, że nie wypada. Oleś podchodzi do niej i prowadzi ją do drzwi. Hans śpi na sofie obok stołu bilardowego, na którym stoi butelka od szampana. Zbliżenie na grający gramofon. Zbliżenie twarzy Czułowej. Zbliżenia kieliszków z alkoholem. Oleś chwyta dwa kieliszki. Odjazd kamery. Oleś mówi Czułowej, że na szczęście nie jest młoda i można się z nią zaprzyjaźnić. Podaje jej kieliszek. Czułowa jest zawstydzona. Oleś pyta, czy nigdy nie piła whisky i ponownie podaje jej kieliszek. Zbliżenie twarzy uśmiechniętej Czułowej. Bierze kieliszek, mówi, że poza winem w piątek raczej nie pija. Odjazd kamery. Czułowa pije whisky. Zbliżenie twarzy pijącego Olesia. Czułowa mówi, że whisky ma piękny zapach. Pijany Hans podchodzi do zasłony i się nią owija, wreszcie upada zrywając zasłonę. Czułowa i Oleś śmieją się. Czułowa pomaga Hansowi wstać. Hans idzie chwiejnym krokiem przez pokój, najazd kamery na Czułową - śmieje się. Przy drzwiach stoi pies.
Sekwencja 5b Twarz Czułowej w czarnym kapeluszu z woalką.
Sekwencja 4c Retrospekcja. Odbicie Olesia w lustrze. Mówi Czułowej, że jest dobrą kobietą. Odjazd kamery. Czułowa mówi, że miło jest mieć drugą osobę, szczególnie gdy jest się młodym. Zbliżenie twarzy Czułowej - skarży się, że została zatrudniona do innej pracy, a musiała pilnować psów. Oleś namawia ją, by się jeszcze napiła. Hans szapie się z psem, wyrywa mu firankę, którą wcześniej zerwał. Zbliżenie twarzy śmiejącego się Olesia. Hans kładzie się na ziemię, Oleś głośno się śmieje. Zbliżenie psa szarpiącego firankę, Hans ciągnie za nią z drugiej strony. Odgłos rwanej tkaniny. Ujęcie śmiejącej się Czułowej. Odjazd kamery. Obok niej śmieje się Oleś. Zbliżenie igły w gramofonie. W tle słychać śmiech Olesia i Czułowej. Do pokoju wchodzą państwo Wirklich. Czułowa i Oleś nadal się śmieją. Pani Wirklich podchodzi do Czułowej, ta przestaje się śmiać i wycofuje się. Najazd kamery na twarz pani Wirklich. Oleś cały czas się śmieje. Zbliżenie twarzy pani Wirklich. Ponowne ujęcie śmiejącego się Olesia.
Sekwencja 5c Twarz Czułowej w czarnym kapeluszu z woalką. Ktoś dotyka jej ramienia. Odjazd kamery. Wirklich mówi, że nadszedł czas, by się pożegnać z synem. Pomaga jej wstać i założyć płaszcz. Mówi, że zaraz zamkną trumnę. Wyprowadza ją z pokoju. Ujęcie bogato zdobionych sufitów pałacu. Zbliżenie nóg ciała wkładanego do trumny. Zbliżenie twarzy Czułowej wchodzącej do pokoju. Mężczyźni zamykają trumnę, która stoi na stole bilardowym. Czułowa podchodzi do trumny. Probuje kreślić znak krzyża na czole zmarłego, ale Wirklich ją odsuwa. Najazd na twarz zmarłego. Słychać krótki, bolesny krzyk kobiety. Wirklich wyprowadza Czułową z pokoju. Kobieta obraca się w stronę trumny i szlocha. Wirklich poprawia jej woalkę. Mówi, by kobieta teraz nie udawała i oszczędzała się na pogrzeb, gdzie będzie więcej ludzi. Wychodzą z pokoju. Najazd kamery na ciało leżące w trumnie.
Sekwencja 6 Zbliżenia twarzy Czułowej ukrytej za woalką. Wysłuchuje kondolencji. Nagle przed Czułową pojawia się młoda kobieta, która składa wyrazu współczucia. Opowiada o tym, jak cudownym człowiekiem był Oleś. Mówi, że go nie zapomną. Najazd kamery na twarz Czułowej. Kobieta kontynuuje, że pan Wirklich poprowadzi firmę tak, jak życzyłby tego sobie pan Oleś. Zbliżenie twarzy zmarłego. Na wystawną trumnę nakładane jest wieko.
Sekwencja 7 Ujęcie kręcone z góry - plac przed pałacem, na którym stoi karawan zaprzężony w konie. Ujęcie koni przy karawanie. Ujęcie karawanu, wewnątrz którego stoi trumna. Odjazd kamery. Ujęcie smutnej twarzy Czułowej. Dźwięk z offu: muzyka żałobna Ściemnienie
Tyłówka: Plansze z napisami: 1. udział wzięli 2. Zofia Rysiówna 3. Ewa Mirowska Teresa Kałuda Hanna Molenda 4. Marek Bargiełowski Piotr Binder Franciszek Trzeciak 5. Marek Barbasiewicz Stanisław Sparażyński Wacław Tymiński i inni 6. Montaż Halina Gronek dźwięk Elżbieta Matulewicz Tadeusz Pałczyński kierownik grupy zdjęciowej Mieczysław Mękarski 7. Opieka pedagogiczna Henryk kluba Kazimierz Konrad 8. Konsultacja scenograficzna Janusz Zagrodzki współpraca przy filmie Włodzimierz Gołaszewski i Jacek Laskus 9. Scenariusz i dialogi Ewa Strzałka Hamid Bensaid 10. Muzyka Wojciech Michniewski 11. Zdjęcia Ryszard Jaworski 12. Reżyseria Hani Bensaid 13. Dźwięk z offu: muzyka żałobna Ściemnienie

Słowa kluczowe:

  • PAŁAC

  • PIES

  • POGRZEB

  • PRZYJĘCIE

  • SŁUŻĄCA

  • SŁUŻBA

  • STARSZA KOBIETA

  • ŚMIERĆ

Ważne: nasze strony wykorzystują pliki cookies
Ta witryna wykorzystuje pliki cookies do przechowywania informacji na Twoim komputerze. Pliki cookies stosujemy w celu świadczenia usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Twoim urządzeniu końcowym. W każdym momencie możesz dokonać zmiany ustawień dotyczących cookies. Więcej szczegółów w naszej Polityce Prywatności.
Akceptuję pliki cookies z tej strony
x