Szczegóły materiału - Szkoła Filmowa w Łodzi

Epizod

Informacje ogólne:

Identyfikator: Epizod
Typ materiału: Etiuda fabularna
Rok produkcji: 1972
Długość materiału: 00:28:38
Nośnik wyjściowy: taśma 35mm
Kolor: czarno-biały
Dźwięk: udźwiękowiony
Uwagi

Prawa autorskie:

Właściciele:: PWSFTviT

Profil na Filmpolski.pl:

Epizod

Opisy:

Mąż dzwoni do żony, z którą jest w separacji. Prosi ją o ostatnie wspólne przespanie nocy.

Twórcy:

Sekwencje:

Sekwencja 1 Plan ogólny. Seria ujęć warszawskich ulic nocą, widzianych z perspektywy jadącego auta; jazda kamery w lewą stronę. Mijane są kolejne witryny sklepowe przy głównych arteriach miasta – Alejach Jerozolimskich oraz ulicy Marszałkowskiej; rozświetlone neony, m.in. domów towarowych, Domu Mody Ambasador, sklepu Natasza, Ruchu, jubilera, salonu obuwia Aligator. Ulice rozświetlają także neony kina Relax czy Klubu Międzynarodowej Prasy i Książki (KMPiK). Po chodnikach suną przechodnie, przy drodze stoją zaparkowane auta. Off: c.d. „Boléra” Ravela.

Sekwencja 2 Plan pełny. Do ciemnego przedpokoju mieszkania wchodzi mężczyzna, włącza światło, zdejmuje płaszcz, odkłada aktówkę na podłodze, następnie na krześle. Jest elegancko ubrany, nosi okulary. Przechodzi do kolejnego pomieszczenia, ruch kamery w prawo, bohater stoi w kuchni; ujęcie zza wewnętrznego okna. Mężczyzna nalewa wodę do czajnika, ustawia go na kuchence gazowej, po czym wraca do przedpokoju i wyjmuje z kieszeni płaszcza zapalniczkę; idzie do kuchni, odpala palnik pod czajnikiem. Wraca do przedpokoju, przechodzi do kolejnego pomieszczenia – znika w łazience; słychać odgłosy mycia rąk oraz szum czajnika w tle. Bohater wychodzi z łazienki, bierze aktówkę i idzie z nią w kierunku kamery, do pokoju, włącza światło, w tle widać kuchnię przez okno oraz wpół otwartą walizkę z wysypującymi się z niej gazetami. Mężczyzna otwiera aktówkę, wyjmuje z niej kolejne przedmioty, w tym papiery. Zdejmuje marynarkę, rozluźnia krawat, włącza przenośne radio – rozlega się dawna polska piosenka, w której kobiecemu głosowi akompaniuje szczekanie psa. Plan pełny. Zmiana perspektywy, zza kuchennego okna: mężczyzna siedzi przy stole w pokoju, za nim niepościelone łóżko, wyjmuje papierosa z paczki, wkłada go do ust, po czym orientuje się, że znowu nie ma czym odpalić. Plan średni. Bohater wchodzi do kuchni (kamera panoramuje za nim), bierze zapalniczkę, odpala papierosa i wraca. Mężczyzna siedzi przy stole, na którym leży popielniczka pełna niedopałków, jakieś gazety. Bohater z papierosem w ustach porządkuje talię kart, przestawia kolejne przedmioty bez celu. Z radia płyną dawne polskie melodie. Plan amerykański. Zza okna: bohater stoi w kuchni z papierosem w ustach. Niezdarnie przygotowuje herbatę. Spiker radiowy wyśpiewuje reklamę. Zmiana perspektywy, zza okna: mężczyzna pali papierosa, wyglądając przez okno na zewnątrz. Plan średni. Bohater siedzi na łóżku, wyłącza radio (melodia cichnie), chwyta za telefon stojący na szafce nocnej i wykręca numer. Plan pełny. Mężczyzna nadal siedzi ze słuchawką przy uchu, słychać sygnał, nagle ktoś odbiera telefon, słychać żeński głos mówiący: „halo”. Zbliżenie na mężczyznę z telefonem, który zaczyna rozmowę od zapytania kobiety, jak się ma, co robi; na jego twarzy maluje się delikatny uśmiech. Rozmówczyni odpowiada zdawkowo, informuje, że miała zamiar się położyć spać, daje też mężczyźnie do zrozumienia, że jej zgoda na ich rozmowy telefoniczne była raczej tylko grzecznościową formułką. Mężczyzna oferuje, że przyjedzie do kobiety, wkłada papierosa do ust, po chwili odpala go. Rozmówczyni kategorycznie odmawia, ale to nie zraża rozmówcy, który proponuje wspólnie przespaną noc. Kobieta okazuje się jego żoną, ponieważ wypomina mu trzymiesięczną separację oraz że się nie kochają – uznaje pomysł męża za niedorzeczny. Ten jednak nie daje za wygraną, zarzeka się, że chodzi tylko o wspólny sen; instruuje byłą partnerkę, żeby zostawiła dla niego klucz pod wycieraczką, zapytuje, czy zgadza się na taką propozycję. Nie uzyskuje odpowiedzi, odkłada słuchawkę. Plan pełny. Mężczyzna siedzi na łóżku z papierosem zamyślony, pije herbatę. Plan średni. Zmiana perspektywy: bohater siedzi tyłem do kamery, przed nim drzwi do korytarza. Gasi papierosa, wstaje i zaczyna się ubierać, pakuje piżamę do torby. Zbliżenie na męskie przybory toaletowe na półce przy lusterku. Plan średni. Mężczyzna wrzuca je naprędce do torby. Zbliżenie na stolik nocny, na nim popielniczka pełna niedopałków, paczka papierosów, radio, telefon, gazeta, herbata. Plan średni. Bohater wchodzi do pokoju, bierze papierosy. Zbliżenie na klamkę. Plan średni. Bohater gasi światło. Wychodzi.

Sekwencja 3 Plan pełny. Oświetlony tunel samochodowy. Ujęcie z wnętrza jadącego w głąb kadru samochodu, przed nim i z naprzeciwka jadą kolejne auta. Wyjazd z tunelu. Zbliżenie na migającą sygnalizację świetlną. Seria analogicznych ujęć z neonami poszczególnych punktów usługowych: polskich linii lotniczych LOT, banku PKO, a także ponownie ulica Marszałkowska. Zbliżenia na migające neony Totalizatora Sportowego. Off: powrót do „Boléra” Ravela.

Sekwencja 4 Muzyka cichnie. Plan pełny. Wnętrze przytulnego mieszkania. Na środku nakryty obrusem stół z pozostawionym serwisem do herbaty. Obok stoi duże radio. Do środka, po cichu wchodzi bohater. Słychać miarowe tykanie zegara, stłumione światło miga pulsacyjnie, rozświetlając i zaciemniając stół. Mężczyzna przystaje, zdejmuje buty. Plan pełny. W łóżku śpi kobieta, na nią również pada już wyraźniejsze migające światło – najpewniej neonu Totalizatora Sportowego. Plan średni. Mężczyzna przystaje i patrzy na śpiącą żonę, raz po raz rozświetlany neonem. Podchodzi do szafy, zdejmuje płaszcz, a kiedy próbuje otworzyć jej drzwi, słychać skrzypnięcie; wówczas bohater momentalnie zatrzymuje swój ruch i zwraca się w stronę kobiety. Kamera podąża za jego wzrokiem: bohaterka wierci się w łóżku; neon wciąż miga. Plan średni. Bohater odwiesza płaszcz, idzie w głąb pokoju. Zbliżenie na śpiącą żonę, której twarz na przemian rozświetla się i niknie w ciemności. Mąż ubrany w piżamę siedzi na łóżku, zdejmuje skarpety, okulary, już chce się położyć, kiedy orientuje się, że nie ma poduszki. Wstaje, podchodzi do kąta, skąd odkłada na stół dziecięce buciki i zabawki, żeby wyjąć spod nich koc, który posłuży mu za poduszkę. Kiedy wraca do łóżka, w tle znów wybrzmiewa „Boléro” Ravela. Bohater układa się ostrożnie do snu, nie chcąc zbudzić żony. Przykrywa się skrawkiem kołdry i wpatruje w śpiącą kobietę.

Sekwencja 5 Plan pełny. Off: c.d. „Boléra” Ravela. Ciemne wnętrze sypialni, nieustannie miarowo rozświetlane migającym neonem. Okno zasnute firanką jaśnieje raz w jednym, raz w drugim rogu. Podobnie zawieszony na ścianie obraz malarski, przedstawiający pejzaż z drewnianym młynem. Zbliżenie na rysunek zasmuconej dziewczynki, który jaśnieje i gaśnie, podobnie jak twarz leżącego w łóżku mężczyzny, który po chwili spogląda na kobietę. Zbliżenie na twarz śpiącej. Plan pełny. Mąż stara się przykryć bardziej żonę, ale ta zaczyna się wiercić przez sen; zostaje w pozycji z odkrytym ramieniem, nachodzącym na mężczyznę. Półzbliżenie na bohatera, który obserwuje śpiącą towarzyszkę, po czym kieruje wzrok na jej podświetlane neonem ramię. Zbliżenie na rękę kobiety oraz dłoń mężczyzny – bohater delikatnie dotyka jej ramienia. Zbliżenie na twarz bohaterki – nadal śpi. Półzbliżenie na bohatera, który wciąż trzyma rękę bohaterki i patrzy na nią, po czym odwraca wzrok. Zbliżenie na stojący na szafce nocnej budzik, który wskazuje kwadrans po północy. Zbliżenie na bohaterkę, a następnie na wpół otwartą książkę, leżącą na szafce (to zbiór opowiadań „Dzikie kwiaty” Erskine’a Caldwella), oraz znajdującą się obok popielniczkę z niedopałkami. Zbliżenie na bohatera, który spogląda na szafkę. Plan pełny. Kobieta znów przewraca się przez sen i odwraca tyłem do mężczyzny – światła padają na przemian na nią i na niego. Zbliżenie na jego dłoń, oplatającą sobie kosmyki ciemnych włosów bohaterki wokół palców. Zbliżenie na śpiącą żonę, a następnie na męża, który dotyka jej włosów. Kobieta odwraca się przez sen i kładzie na mężczyźnie. Zbliżenie na twarz męża, a następnie na twarz żony, która wydaje się mieć na wpół otwarte oczy. Zbliżenie na dłoń kobiety, która leży tuż przy twarzy mężczyzny. Na serdecznym palcu ma pierścionek – nie uchodzi to uwadze bohatera. Plan średni. Bohaterowie śpią na brzuchach, kobieta częściowo na mężczyźnie. Półzbliżenie na męża, który jakby przebudza się; później na żonę – oboje jednak śpią. Zbliżenie na budzik: dochodzi za kwadrans trzecia. Bohater porusza się przez sen, przez co bohaterka wraca na swoją stronę – on wydaje się tym rozczarowany, obraca się na wznak i leży z otwartymi oczyma, po czym zasypia. Zbliżenie na leżące przy łóżku klapki i zmięte skarpetki. Muzyka cichnie.

Sekwencja 6 Plan pełny. Ranek. Jasne wnętrze sypialni: okno zasunięte firaną. Dzwoni budzik. Półzbliżenie na śpiącego mężczyznę, który wyłącza budzik, po czym przeciera twarz, poprawia piżamę i orientuje się, że jego żony nie ma już w łóżku. Słychać szum wody, obrót kamery w kierunku szpary pod drzwiami, skąd dobiegają odgłosy mycia i światło. Plan średni. Mężczyzna leży w pościeli, spogląda na okno. Plan średni. Bohater niemal już w pełni ubrany zawiązuje krawat, poprawia włosy, ubiera marynarkę i odchodzi do części salonowej, gdzie ubiera buty. Mężczyzna podchodzi do drzwi łazienkowych, skąd wciąż dobiegają dźwięki prysznica, i puka, na co kobieta odpowiada: „nie mogę ci otworzyć”. Mąż mówi przez drzwi, że chciał się tylko pożegnać, na co słyszy zdawkowe: „do widzenia, do widzenia, żegnaj”. Zmieszany bohater dodaje podziękowanie za minioną noc. Jego żona jednak prosi, żeby więcej nie telefonował. Mąż idzie ubrać płaszcz, pakuje piżamę do torby, po czym odchodzi – zwalnia jeszcze przy drzwiach łazienki, ale jednak wychodzi z mieszkania. Słychać, że woda właśnie przestała płynąć. Wtedy bohater wraca, żeby odstawić jeszcze butelkę mleka na stoliku przy radiu – i wówczas wychodzi na dobre.

Sekwencja 7 Plan ogólny. Ujęcie z lotu ptaka na jezdnię z torowiskiem. W tle słychać szum samochodów. Bohater przecina drogę i kieruje się w stronę auta, kamera podąża za nim. Najazd na czarny samochód mężczyzny oraz niego samego. Bohater wysuwa radiową antenkę i wsiada do auta. Plan pełny. Wnętrze mieszkania kobiety. Bohaterka stoi tyłem do kamery i dyskretnie, na wpół skryta za zasłoną, wygląda przez okno, obserwując męża. Plan średni. Ujęcie ze środka samochodu, do którego wsiada mężczyzna; zamyka za sobą drzwi, w których opuszcza szybę. Za oknem ruch uliczny, jadą auta, tramwaj. Mężczyzna włącza radio samochodowe, z którego płyną dźwięki dawnej, pogodnej melodii; włącza przednie wycieraczki i rusza. Plan pełny. Muzyka cichnie. Ujęcie z lotu ptaka na odjeżdżający samochód, kamera podąża przez chwilę za nim. Kontrujęcie: zbliżenie na twarz bohaterki, która odprowadza męża wzrokiem, po czym posmutniała niknie za zasłoną. Plan pełny. Widok przez przednią szybę jadącego samochodu: szeroka ulica za dnia, obok tramwaj, zaparkowane auta. W tle słychać c.d. pogodnej, radiowej melodii. Plan pełny. Z perspektywy jadącego samochodu mijane są zaparkowane wzdłuż ulicy auta.

Tyłówka Białe napisy na geometrycznym tle: 1. Wykonawcy BARBARA ZAWADZKA PIOTR KRUKOWSKI 2. Montaż BARBARA PARZYCH 3. Dźwięk MARIA SINIARSKA 4. Kierownik grupy zdjęciowej JANUSZ DĄBROWSKI 5. Zdjęcia ROMAN SUSZYŃSKI JERZY ZAWADZKI 6. Scenariusz i reżyseria TADEUSZ JUNAK 7. Opieka artystyczna WANDA JAKUBOWSKA KAZIMIERZ KONRAD ROMUALD KROPAT 8. PWSFTv i T – 1972 9. KONIEC Off: c. d. radiowej melodii. Rozświetlenie. Muzyka cichnie

Słowa kluczowe:

ALEJE JEROZOLIMSKIE
BUDZIK
CALDWELL, ERSKINE (1903-1987)
EPIZOD
KLUCZ
ŁÓŻKO
MAŁŻEŃSTWO
MĄŻ
MIASTO
MIESZKANIE
NEON
PAPIEROS
RADIO
RAVEL, MAURICE (1875-1937)
SAMOCHÓD
SEPARACJA
ŚWIATŁO
TELEFON
ULICA
ULICA MARSZAŁKOWSKA
WARSZAWA
ZAPALNICZKA
ZEGAR
ŻONA