Szczegóły materiału - Szkoła Filmowa w Łodzi

Gracze

Informacje ogólne:

Identyfikator: Gracze
Typ materiału: Etiuda fabularna
Rok produkcji: 1968
Długość materiału: 00:15:28
Nośnik wyjściowy: taśma 35mm
Kolor: czarno-biały
Dźwięk: udźwiękowiony
Uwagi

Prawa autorskie:

Właściciele:: PWSFTviT

Profil na Filmpolski.pl:

Opisy:

Adaptacja opowiadania Luigiego Campagnone. Pięcioro mężczyzn gra w pokera. Jeden z nich czeka na wykonanie wyroku śmierci.

Twórcy:

Sekwencje:

Czołówka: Plan ogólny. Szeroka aleja. Z głębi kadru nadjeżdża dorożka konna. Na tym tle pojawiają się białe napisy: 1. GRACZE 2. UDZIAŁ BIORĄ JERZY GRAŁEK EUGENIUSZ KAMIŃSKI ZYGMUNT MALAWSKI WOJCIECH PILARSKI KAZIMIERZ TALARCZYK 3. ZDJĘCIA JANUSZ KIESZKIEWICZ /III ROK/ OPIEKA PEDAGOGICZNA KAZIMIERZ KONRAD 4. SCENARIUSZ /W-G OPOWIADANIA LUIGI CAMPAGNONE/ I REALIZACJA GRZEGORZ NOWIŃSKI /III ROK/ OPIEKA PEDAGOGICZNA WANDA JAKUBOWSKA JANUSZ WEYCHERT 5. KIEROWNIK ZDJĘĆ MIECZYSŁAW MĘKARSKI 6. MONTAŻ JANINA GROSICKA DŹWIĘK TADEUSZ PAŁCZYŃSKI Początkowo w oddali słychać bicie dzwonów, później już tylko stukot końskich kopyt.

Sekwencja 1 Plan średni. Mężczyzna w garniturze idzie w głąb kadru, panorama kamery w górę: w planie pełnym mężczyzna wychodzi naprzeciw nadjeżdżającej szeroka aleją dorożce; wokół zieleń. Woźnica w czarnym płaszczu wiezie dwóch pasażerów z tyłu – również mężczyzn w garniturach. Wysiadają: jeden z nich o lasce, drugi trzyma niewielką aktówkę. Zmiana perspektywy: na pierwszym planie dorożka, która po chwili odjeżdża z kadru, dalej trzej panowie zmierzają do murowanego budynku, do którego prowadzą pokaźne schody, a część okien jest zakratowana; wchodzą do środka.

Sekwencja 2 Półzbliżenie na obraz malarski Iwana Ajwazowskiego „Dziewiąta fala” przedstawiający rozbitków na wzburzonym morzu, kurczowo trzymających się resztek masztu. Jazda kamery w górę, na fragment obrazu z rozświetlonymi chmurami; w kadr wchodzi starszy mężczyzna w garniturze i przechadza się po pokoju; kamera podąża za nim, w tle kolejny obraz marynistyczny. Mężczyzna podchodzi do biurka, na którym stoją portret dziecka, maszyna do pisania, a także leży czasopismo, na które następuje zbliżenie. Bohater zaczyna je wertować, ze środka wyjmuje kartkę papieru, którą uważnie ogląda z obu stron, odwraca się za siebie. Plan średni. Starszy mężczyzna, duchowny, siedzi ze splecionymi dłońmi przy stole i zerka w stronę drugiego bohatera. Półzbliżenie na zamknięte drewniane drzwi. Krótkie ujęcie mężczyzny w garniturze. Plan średni. Przez drzwi wchodzą do pomieszczenia: młody mężczyzna w koszuli, za nim starszy mężczyzna w garniturze. Młody mężczyzna jest poważny, starszy zachęca go, żeby usiadł. Młodszy mężczyzna o martwym spojrzeniu idzie przed siebie, mija zabytkowe zegary – jeden mniejszy, wiszący z kukułką, drugi stojący; kamera podąża za nim. Bohater przystaje przy obrazie przedstawiającym pejzaż ze szpalerem drzew, a następnie podchodzi do okna, wygląda przez nie zza zasłony i mówi: „palą się jeszcze światła”. Plan średni. Trzeci mężczyzna w garniturze siedzi przy stole i patrzy w stronę młodego, wychylając kieliszek wódki. Panorama w prawo na kolejnych panów przy stole: starszego oraz księdza – wszyscy milcząco zwróceni w kierunku młodszego. Plan amerykański. Młodzieniec oraz mężczyzna o lasce stoją zwróceni do okna. Na ścianie obok zabytkowa centrala telefoniczna. Starszy mężczyzna zwraca się do młodszego ze wskazaniem, że jeżeli ma jakieś życzenia, postarają się je spełnić. Sugeruje, żeby rozejrzał się po pokoju, gdzie wszystko jest do jego dyspozycji: czasopisma, książki. Zbliżenie na milczącą twarz młodego bohatera, który nadal wygląda przez okno. Plan średni. Ksiądz proponuje coś mocniejszego, podkreśla imponującą kolekcję wódek, po czym sam wychyla kieliszek. Zbliżenie na tył głowy mężczyzny siedzącego na krześle, odjazd kamery: czterech panów siedzi przy stole, tylko młodszy nadal stoi przy oknie. Z uwagi na brak reakcji na złożone propozycje, młodzieniec zostaje poproszony o przejście do pokoju obok, skąd może zapukać w razie potrzeby. Bohater zostaje odprowadzony przez jednego ze starszych mężczyzn, pozostali panowie obserwują ich znad stołu.

Sekwencja 3 Plan średni. Mężczyźni weszli do pokoju o białych ścianach, młodszy przechadza się po nim w zamyśleniu, słychać głośne kroki na drewnianej podłodze – przystaje. Plan średni. Powrót do mężczyzn przy stole. Jeden z nich komentuje, że czas już zacząć, jest w pół do szóstej. Panowie zdejmują przedmioty ze stołu i wprawnym ruchem rozkładają go, po czym zasiadają wokół. Najazd kamery, mężczyzna naprzeciwko tasuje karty, pozostali wyjmują banknoty na stół. Słychać skrzypienie drzwi, wszyscy panowie odwracają się w kierunku kamery, ze stołu spada moneta. Zbliżenie na młodego mężczyznę, który wyszedł z pokoju, w tle widać powieszony na ścianie krzyżyk. Bohater uśmiecha się delikatnie, po czym poważnieje i oznajmia, że chce trochę wody. Zbliżenie na leżące na stole banknoty i monety. Plan amerykański. Młody bohater stoi nad siedzącymi przy stole. Jeden z graczy proponuje młodemu, żeby dosiadł się do nich, pyta, czy umie grać w pokera, na co bohater odpowiada twierdząco, po czym starszy dostawia dla niego krzesło, mężczyzna siada. Półzbliżenie na księdza, który dyskretnie, z zastrzeżeniem życzenia wygranej nowo przybyłemu graczowi, dopytuje o jego zasoby finansowe. Bohater odpowiada, że ma pieniądze. Zbliżenie na pulę gotówki na stole, do której dokładane są kolejne banknoty. Odjazd i jazda kamery w górę na starszego mężczyznę i księdza; duchowny upuszcza kartę, pasuje. Kontrujęcie: młody bohater przysłania twarz wachlarzem z kart, znad którego widać jedynie oczy powoli lustrujące otoczenie – też mówi pas. Z offu słychać dalszy ciąg karcianej licytacji, po chwili również tykanie zegara. Jazda kamery w lewo, na dalszym planie zegar z ruchomym mechanizmem, bohater kieruje wzrok w tamtą stronę. Plan średni, kolejny z graczy rozdaje, dźwięk spadających kart przypomina tykanie. Zbliżenie na młodego, który zagląda w swoje karty, po czym składa je. Jazda w prawo, na kolejnego gracza, który zachowuje się analogicznie. Seria zbliżeń na twarze licytujących graczy. Zbliżenie na zegar z podskakującą na sprężynie Myszką Miki; wskazuje przeszło kwadrans po szóstej. Odjazd kamery, młody mężczyzna skierowany w stronę rozmytego tykającego zegara, wyrywa się z zamyślenia, po czym mówi: „sprawdzam”. Zbliżenie na gracza po jego prawej: „co pan ma?”. Zbliżenie na wykładane karty na stół: dwa króle. Plan średni. Panowie przy stole rzucają karty – wygrał najmłodszy. Jeden z mężczyzn komentuje z przekąsem, że chyba musiał trochę podglądać, choć ostatecznie wyraża dla niego uznanie i dodaje, że to tylko zabawa; gracze składają karty. Półzbliżenie i najazd kamery na pełną powagi twarz wygranego, mężczyzna ociera z niej pot, spuszcza wzrok. Plan średni. Trwa bet, gracze podbijają kolejne stawki. Ksiądz dodaje, inny mężczyzna dopłaca, młody bohater stawia kolejne banknoty. Półzbliżenie na młodzieńca, który podnosi wzrok i sprawdza. Zbliżenie na stół i wykładane kolejno: trójka asów, ful. Zbliżenie na najmłodszego mężczyznę, który oznajmia z lekkim uśmiechem: „kolor”; odjazd kamery. Pozostali panowie z irytacją rzucają karty na stół. Ktoś pyta: „ile jeszcze?”, ksiądz spogląda na zegar i odpowiada: „dziesięć minut”. Zbliżenie na posmutniałą twarz wygranego, który również sprawdza godzinę; następnie na tarczę stojącego zegara, który wskazuje za dziesięć piątą. Ktoś proponuje, żeby kontynuować grę, na co ksiądz rzuca karty i odchyla się w tył mówiąc, że to żadna gra tak na wariata, nie ma czasu, żeby się odegrać. Zbliżenie na pieniądze na stole oraz dłoń dokładającą kolejne banknoty, szwenk w górę: młody otwiera kolejną rozgrywkę. Plan pełny. Stół z graczami z innej perspektywy, trwa licytacja. Zbliżenie na pełnego emocji starszego mężczyznę, jak się okazuje, sędziego, który dubluje stawkę, dodając zaczepne „i co teraz?”. Któryś z graczy zamierza sprawdzić sędziego. Szybki najazd na młodego mężczyznę, przebitka na zegar – zbliża się piąta, gracz przebija stawkę. Ktoś również dubluje, zbliżenie na sędziego, który powtarza „i co teraz?”. Kolejne osoby rezygnują, jeden z graczy sprawdza. Zbliżenie zza ramienia młodego gracza na jego karty: trzy asy i dwa króle, które po chwili składa. Odjazd kamery, sędzia zapytuje gracza, co ma, na co ten wykłada karty, ktoś oznajmia: ful. Panowie rzucają karty, pada „a niech to diabli”. Zegar wybija pełną godzinę. Zbliżenie na starszych mężczyzn, jeden z nich oznajmia: „siódma”. Dzwoni telefon. Sędzia wstaje odebrać, wstaje też zwycięzca o smutnym spojrzeniu, odwraca się i chodzi po pokoju. Zatrzymuje się przy obrazie Ajwazowskiego. Plan średni. Mężczyzna przy telefonie mówi, żeby poczekali jeszcze trochę. Sędzia chodzi po pokoju, ktoś ponagla, że już siódma, mężczyzna zerka na zegarek na nadgarstku. Półzbliżenie na wygranego. Plan pełny. Dwaj mężczyźni siedzą przy stole, pozostali stoją; na pierwszym planie, tyłem do reszty stoi młody bohater. Sędzia składa propozycję kolejnych dwóch rundek, malutkich pięciu minut gry. Mężczyźni zgadzają się kolejno: ksiądz, pan Tadeusz. Sędzia podchodzi do młodego gracza, chwyta go za ramię i z zadowoleniem prowadzi go do stołu. Któryś z panów komentuje szczęście zwycięzcy ostatnich partii. Zbliżenie na tarczę zegara: kwadrans po dziewiątej. Półzbliżenie na sędziego, bez marynarki, skupionego na kartach, następnie na młodego zerkającego na pozostałych graczy, na pana Tadeusza. Plan średni. Licytacja. Dwaj gracze palą papierosy. Młody bohater wykłada karetę dziesiątek, pozostali przegrywają. Zbliżenie na dłonie mężczyzny zgarniającego pulę pieniędzy; następnie na rozdanie kart i na graczy w coraz większym napięciu, szwenki na kolejne zagrywające osoby. Zbliżenie na karty młodego, który wymienia cztery z nich, pozostawiając sobie jedynie asa. Bohater rozsuwa powoli otrzymane karty, podglądając jedynie drugiego asa, po czym podwaja stawkę. Sędzia dubluje zirytowany. Zbliżenie na karty młodzieńca: trzy asy i siódemkę – podbija stawkę. Sędzia zwraca się do niego, z wściekłością wymachując portfelem – oznajmia, że stawia wszystko co tamten do tej pory wygrał, kwitując, że jeśli nie sprawdzi, to będzie świństwo. Zbliżenie na przejętego gracza, który mówi ostatecznie: „Sprawdzam. Mam cztery asy”. Jazda kamery w prawo, na sędziego, który z nieskrywaną satysfakcją wstaje, rzuca kolejne karty, spowity kłębami papierosowego dymu, wykrzykując przy tym, że ma go wreszcie, ma, ma... Odjazd kamery, sędzia siada, rozpościera ręce i krzyczy w zadowoleniu: „Poker, panowie, poker!”, zaśmiewając się przy tym. Młody gracz oraz ksiądz wstają od stołu. Plan średni. Młody bohater stoi załamany, niemal łkając, podchodzi do niego duchowny, kładzie mu rękę na ramieniu, dodając mu odwagi. Podchodzi do nich pan Tadeusz i odprowadza mężczyznę. Plan średni, drewniane drzwi otwierają się ze skrzypnięciem. Do pokoju obok wchodzą kolejno młody mężczyzna, ksiądz, pan Tadeusz, który otwiera przed nimi kolejne drzwi – niskie i metalowe – mężczyźni znikają za nimi. Zbliżenie na zegar, który wskazuje chwilę po dziesiątej. Plan pełny. Pokój ze złożonym już stołem. Wchodzą do niego ksiądz i siada oraz pan Tadeusz, który idzie otworzyć okno. Przy biurku siedzi jeden z mężczyzn, przekłada papiery. Sędzia przechadza się po pomieszczeniu, paląc papierosa. Przez otwarte okno wpada śpiew ptaków. Sędzia instruuje mężczyznę przy biurku, który deklaruje zapisać, że skazaniec zmarł o siódmej; sędzia podpisuje protokół.

Tyłówka Plan pełny. Czterej mężczyźni wychodzą z budynku, schodzą po schodach. W tle słychać śpiew ptaków. Troje z nich odchodzi, na szczycie schodów zostaje jedynie pan Tadeusz, odprowadzający ich wzrokiem. Kiedy panowie znikają z kadru, z offu słychać odgłosy odjeżdżającej dorożki. Najazd kamery i jazda w górę, na dach budynku, gdzie znajduje się wieżyczka strażnicza okolona siatką zakończoną drutem kolczastym. Na tym tle pojawiają się białe napisy: 1. PRODUKCJA PWSTiF 1967 2. KONIEC Ściemnienie.

Słowa kluczowe:

AJWAZOWSKI, IWAN (1817- 1900)
CAMPAGNONE, LUIGI (1915- 1998)
DOROŻKA
DZIEWIĄTA FALA
EGZEKUCJA
GRA
GRACZ
GRACZE
HAZARD
KARA ŚMIERCI
KARTY
KOŃ
MARYNISTYKA
POKER
SĘDZIA
SKAZANIEC
WIĘZIENIE
WYROK
ZEGAR