Szczegóły materiału - Szkoła Filmowa w Łodzi

Julia

Informacje ogólne:

Identyfikator: Julia
Typ materiału: Etiuda fabularna
Rok produkcji: 1972
Długość materiału: 00:15:45
Nośnik wyjściowy: taśma 35mm
Kolor: czarno-biały
Dźwięk: udźwiękowiony
Uwagi

Prawa autorskie:

Właściciele:: PWSFTviT

Profil na Filmpolski.pl:

Opisy:

Grupa muzyków próbuje się odnaleźć po stracie członka zespołu. Na jego miejsce pojawia się nowy autor tekstów, który próbuje zrozumieć, kim był jego poprzednik oraz co łączyło go z wokalistką.

Tyłówka Biały napis na czarnym tle: „pwsftv i t 1972”. Off: ciąg dalszy utworu Haliny Frąckowiak. Wybrzmiewają słowa: „Niewiele mogę dać Bo niewiele mam już dziś Coraz szybciej biegnie czas Ledwie zaznaczając dni Lecz podzielę się Dziś z Tobą tym co mam Każdą myślą słowem dobrym i złym Krzykiem ciszy kołyszącym jak Psalm Każdą chwilą niecierpliwą jak Ty”. Muzyka cichnie. Biała plansza.

Twórcy:

Sekwencje:

Czołówka Białe napisy na czarnym tle: 1. halina frąckowiak – 2. łukasz zieliński – marek karewicz – andrzej nebeski – marian zimiński – mirosław męczyński – marek mataczyński i inni… 3. JULIA 4. opieka artystyczna – wanda jakubowska – andrzej ancuta 5. montaż – janina grosicka – kierownik grupy zdjęciowej – bronisław cichoński – współpraca reż. – marek drążewski – krzysztof riege 6. dźwięk – tadeusz pałczyński 7. zdjęcia – janek mogilnicki 8. scenariusz i reżyseria – krzysztof bukowski 9. Off: narracja zniekształcona pogłosem, zwielokratniana – intymne wyznania muzyka, w których wskazuje potrzebę znalezienia nowego języka dla wyrażania emocji.

Opening credits White subtitles on a black background: 1. Halina Frąckowiak – 2. Łukasz Zieliński – Marek Karewicz – Andrzej Nebeski – Marian Zimiński – Mirosław Męczyński – Marek Mataczyński and others… 3. JULIA 4. Artistic supervision – Wanda Jakubowska – Andrzej Ancuta 5. Editing – Janina Grosicka – Head of Photography – Bronisław Cichoński – Co-Director – Marek Drążewski – Krzysztof Riege 6. Sound – Tadeusz Pałczyński 7. Cinematography – Janek Mogilnicki 8. Screenplay and direction – Krzysztof Bukowski 9. Off: narrative distorted by reverberation, multiplied – intimate confessions of the musician, in which he indicates the need to find a new language for expressing emotions.

Sekwencja 1 Seria ujęć nocnych: środkiem ulicy, pośród migoczących świateł i jadących aut idzie grupa osób, światła raz po raz podświetlają ich kontury. Kolejne ujęcia wykorzystują coraz bliższe plany; postaci niosą kawałek materiału. Narracja z offu cichnie, w tle słychać motyw muzyczny z wiodącą harmonijką – „Man with a Harmonica” Ennio Morricone. Plan pełny. Młody mężczyzna idzie z głębi zagraconego korytarza w kierunku kamery. Przebitka migoczącej światłami ciemnej ulicy. Powtórne ujęcie bohatera, który przemierza korytarz, mija fortepian, poprawia krawat; chwiejna kamera. Panorama w prawo, bohater widziany od tyłu, idzie w kierunku światła. Ponowna seria ujęć ludzi idących pośród aut ciemną ulicą. Sylwetka kobiety rozświetlona refleksami świetlnymi, panorama w górę, na scenie stoi wokalistka – w tej roli Halina Frąckowiak, obok niej stoi mikrofon. Półzbliżenie wokalistki, która spogląda w obiektyw. Kontrujęcie: półzbliżenie młodego mężczyzny, patrzącego w dół. Wokalistka otwiera usta, ale nie słychać śpiewu. Zbliżenie twarzy mężczyzny patrzącego wprost do kamery. Wokalistka stoi na scenie. Ponowne zbliżenie twarzy młodego bohatera, spuszczającego wzrok. Plan średni. Plan średni. Na scenie stoi wokalistka, za nią muzyk gra na harmonijce ustnej. Plan pełny. Trzej dźwiękowcy siedzą w studiu, jeden z nich operuje konsolą, jeden pali papierosa i składa gazetę. Dźwiękowiec sięga do konsoli. Zbliżenie dłoni dotykającej suwaka. Muzycy na scenie stoją zdezorientowani, kręcą głowami. Powtórne ujęcie trzech dźwiękowców, jeden z nich odwraca się do tyłu, mężczyzna w okularach narzeka na braki, tuż przed koncertem, kamera podąża za nim. Muzyka cichnie. Mężczyzna w okularach rzuca ostatnie wskazówki do dźwiękowców i w pośpiechu wychodzi – mija się z wchodzącym właśnie i witającym się młodym bohaterem w kamizelce – wówczas na moment ponownie cicho wybrzmiewa lejtmotyw na harmonijce. Mężczyzna z gazetą odczytuje ogłoszenie o sprzedaży akordeonu. Zbliżenie na dłoń poruszającą suwakami i pokrętłem. Zespół przygotowuje się na scenie, perkusista i gitarzysta w gotowości, panorama w lewo – wokalistka grana przez Halinę Frąckowiak stoi zamyślona, w tle pierwsze dźwięki jej utworu „Idę dalej”. Przebitka na studio dźwiękowe z widokiem na studio nagrań – muzyka cichnie. Ponownie Halina Frąckowiak – znów słychać muzykę. Powrót do studia dźwiękowego, bohater w kamizelce trzyma magnetofon, obok siedzi mężczyzna w koszuli, który opowiada historię bankietu i akcji milicyjnej, w których brał udział nieżyjący już chłopak, który popełnił samobójstwo – bohater w kamizelce słucha zaciekawiony, w tle pobrzmiewa harmonijka. Zbliżenie dłoni z suwakami. Przebitka na zespół, który zaczyna grać „Idę dalej”. Powtórne ujęcie opowiadającego mężczyzny – o kulisach koncertu. Seria ujęć zespołu wykonującego utwór. Powrót do historii – bohater gestykuluje, demonstrując grę na gitarze, w tle harmonijka. Przebitka na wokalistkę. Ponowne ujęcie rozmowy – bohater w kamizelce zadaje pytanie, o to jaki był nieżyjący muzyk, na co uzyskuje odpowiedź, że „fajny po prostu”. Wokalistka śpiewa początek utworu, wybrzmiewają słowa: „Niewiele mogę dać Bo niewiele mam już dziś Coraz szybciej biegnie czas Ledwie zaznaczając dni Lecz podzielę się Dziś z Tobą tym co mam Każdą myślą słowem dobrym i złym Krzykiem ciszy kołyszącym jak psalm Każdą chwilą niecierpliwą jak ty”. Zbliżenie twarzy bohatera w kamizelce, ponowne ujęcie ludzi na ulicy, idących pośród świateł i aut – kontur jednej z osób zarysowany światłem. Półzbliżenie twarzy wokalistki; kamera okrąża bohaterkę, zatrzymuje się, obejmując w kadrze głowę kobiety i mikrofon. Wyostrzenie tła: na dalszym planie stoi bohater w kamizelce, podrzuca zabawkę na sznurku.

Sekwencja 2 Plan średni. Rozświetlona sylwetka wokalistki na scenie. W tle słychać dźwięki harmonijki z utworu Morricone. Zbliżenie twarzy bohatera wpatrzonego w wokalistkę. Ponowne ujęcie kobiety, panorama w górę, na jej twarz. Scena, panorama w lewo, bohater w kamizelce trzyma w ręku kartki papieru i zwraca się do kolegów, aby przeczytali teksty na głos. Plan pełny. Bohater rozdaje teksty poszczególnym osobom. Gitarzysta siada na krześle, z kartką w ręku. Wokalistka czyta z kartki, głośno – tekst dotyczący uczuć – za moment do jej głosu, z offu dołącza męski głos, odczytujący zupełnie inny fragment, powstaje kakofonia dźwięków. Perkusista wstaje znad instrumentu, kontynuuje czytanie. Powtórne ujęcie wokalistki. Bohater w kamizelce milczy, po chwili patrzy w bok. Seria ujęć muzyków, wszyscy czytają z kartki – teksty powielają się z tymi, które słychać było na początku filmu; treść dotyczy m.in. potrzeby wypracowania nowego języka. W tle, na pomieszane głosy dodatkowo nakłada się szum. Plan amerykański. Gitarzysta odczytuje tekst z kartki, po czym milknie, podobnie jak reszta i spogląda w obiektyw.

Sekwencja 3 Półzbliżenie perkusisty grającego początek utworu Haliny Frąckowiak „Idę dalej” na pierwszym planie, w nieostrym tle siedzi gitarzysta. Wokalistka buja się do rytmu; panorama w lewo obejmuje pozostałych członków zespołu, kamera zatrzymuje się na muzyku grającym na tamburynie. Półzbliżenie Haliny Frąckowiak, która śpiewa ciąg dalszy utworu Wybrzmiewają słowa: „Idę, idę drogą zwykłych ludzkich spraw Idę, ktoś się rodzi i umiera ktoś Idę, pisze życie swój rachunek dnia Idę, nie ominie mnie mój własny los Idę, to jest droga, którą muszę przejść Idę, horyzontu nie dosięgnie wzrok Idę, chociaż Ciebie nie ma obok mnie Idę, idę dalej... Dalej, dalej... Dalej wciąż...”. Seria ujęć poszczególnych członków zespołu: perkusisty, gitarzysty, wokalistki. Plan ogólny. Tłum szaleje na koncercie; panorama w lewo, aż do milicjantów pilnujących porządku. Wokalistka śpiewa na scenie, stoi tyłem do kamery, przed nią tłum ludzi, sznur świateł ponad nimi. Seria ujęć śpiewającej wokalistki i tłumu. Plan amerykański. Na pierwszym planie perkusja, dalej wokalistka, trzymająca tamburyn, w oddali fani szaleją na koncercie, utwór się kończy, kobieta kłania się. Półzbliżenie uśmiechniętej bohaterki, w tle słychać okrzyki tłumu.

Sekwencja 4 Plan ogólny. Miasto we mgle. Na pierwszym planie droga, którą jedzie samochód ciężarowy, dalej rzeka, wieżowce. Znad rzeki, w kierunku kamery idzie dwoje ludzi, jedna z osób wykonuje koliste ruchy ramionami. Off: W tle słychać utwór Morricone na harmonijkę oraz głos kobiety, zwracającej się do mężczyzny, wyznającej, że chciała go zobaczyć, choć nie jest pewna swoich uczuć, być może to rodzaj zachłanności, takiej jak ta przy zagarnianiu powietrza ramionami. Muzyka i głos kobiety cichną. Plan ogólny. Niemal opustoszały plac we mgle, na którym znajdują się ławki, scena, rusztowania, a pośród nich dwoje bohaterów. W tle słychać jakby dźwięki radia oraz ciąg dalszy wyznań bohaterki, która chciałaby mieć coś więcej, tylko dla siebie, własny świat. Plan ogólny. Plac koncertowy z na wpół rozebraną sceną, zniszczonymi ławkami. Bohaterka grana przez Halinę Frąckowiak stoi w miejscu, wokół niej krąży autor tekstów, jego mowa ciała komunikuje pretensje do kobiety. W tle słychać radio oraz męski głos, dopytujący czy to już wszystko; po chwili rozdziela się na dwa, nakładające się na siebie głosy. Plan ogólny. Bohaterowie są na boisku, mężczyzna chodzi niespokojnie. Za nimi rozciąga się napis: „BAWIMY SIĘ RAZEM”. W tle nadal słychać zmieszane męskie głosy. Przenikające się dwa kadry, przedstawiające dwoje postaci w półzbliżeniu i planie średnim: wokalistkę i młodego autora tekstów. W tle słychać dźwięki radia oraz głos kobiety opowiadającej o swoich uczuciach, o tym, że to ona go znała, że chciała do niego przyjść i, że ma już dosyć tej komedii, tej wulgarności. Kobieta rozpuszcza włosy, odchodzi na bok, w kadrze pozostaje podwojony wizerunek bohaterki, w tle słychać funkowy utwór Joe Texa „I Gotcha”. Obraz łączy się w pojedynczy kadr bohaterki w półzbliżeniu.

Sekwencja 5 Wnętrze mieszkania. Okna wychodzące na miasto nocą, obok rośliny doniczkowe. Do okna podchodzi bohater – autor tekstów, zamyka je. Off: W tle słychać piosenkę „Uncle Albert / Admiral Halsey” Lindy i Paula McCartneyów. Zbliżenie blondynki czeszącej się w lustrze. Plan średni. Młody tekściarz z papierosem w ręku zwraca się w stronę kamery z pytaniem do dziewczyny o to, jak jej się podobała Frąckowiak. Kontrujęcie: plan średni. Dziewczyna z uśmiechem odpowiada pytaniem, czy ją zna. Bohater podchodzi bliżej. Dziewczyna siedzi przy stoliku i je deser i spogląda na rozmówcę; w tle biurko i ściana pełna ozdób, rysunków koni, motyli. Półzbliżenie bohatera, który odpowiada twierdząco i ustawia się naprzeciw framugi. Ujęcie przez drzwi: bohaterka idzie przez pokój z uśmiechem, rozgląda się, chwyta koraliki, na ścianie nad biurkiem wisi trąbka. Dziewczyna przechodzi do kolejnego pomieszczenia, zagląda do dalszych. Bohater podciąga się na zawieszonym drążku. Dziewczyna ogląda dalszą część mieszkania. Mężczyzna puszcza drążek. Dziewczyna wciąż ogląda. Bohater chodzi zamyślony, w tle dwa plakaty Haliny Frąckowiak ze „Zwierciadła”. Półzbliżenie blondynki jedzącej jabłko. Muzyka cichnie. Do pokoju wchodzi bohater bez koszulki, włącza radio, słychać głos spikera, który odczytuje notowania listy przebojów. Plan pełny. Blondynka siedzi na łóżku, zapina guziki koszuli, wstaje. Półzbliżenie twarzy bohatera, który idzie przez pokój, na moment znika z kadru; panorama w prawo; okna, w planie średnim. Podchodzi do nich bohater, zawiązując szlafrok, po czym ponownie odchodzi. W kadrze pozostają same okna – po chwili w radiu wybrzmiewa utwór Haliny Frąckowiak „Idę dalej”.

Słowa kluczowe:

AUTOR TEKSTÓW
FRĄCKOWIAK, HALINA (1947-)
KONCERT
MUZYKA FUNK
PRÓBA
SAMOBÓJSTWO
STUDIO NAGRAŃ
TEKST PIOSENKI
WOKALISTKA
ZESPÓŁ