Szczegóły materiału - Szkoła Filmowa w Łodzi

Niedziela we dwoje

Informacje ogólne:

Identyfikator: Niedziela_we_dwoje
Typ materiału: Etiuda fabularna
Rok produkcji: 1961
Długość materiału: 00:10:36
Nośnik wyjściowy: taśma 35mm
Kolor: czarno-biały
Dźwięk: udźwiękowiony
Uwagi

Prawa autorskie:

Właściciele:: PWSFTviT

Opisy:

Małżeństwo spędza wspólnie niedzielę. Zachowanie mężczyzny, który ogląda się za innymi kobietami, irytuje i smuci żonę. Atmosferę między bohaterami psuje się.

Twórcy:

Sekwencje:

Sekwencja 1 Kobieta czekająca przy łódzkim pomniku Tadeusza Kościuszki. Na tym tle pojawia się napis: NIEDZIELA WE DWOJE, wg. opowiadania: Irwin Shaw’a. Zza pomnika wychodzi elegancko ubrana blondynka. Kobieta, która czeka na kogoś pod pomnikiem, przygląda się jej. Blondynka idzie dalej – mijający ją mężczyzna ogląda się za nią. Mężczyzna podchodzi do czekającej przy pomniku kobiety – ta zwraca mu uwagę, by uważał, żeby „nie skręcił karku”. Mężczyzna dotyka nosa kobiety i pyta, skąd wie, że się przyglądał kobiecie. Śmieją się. Mężczyzna obejmuje kobietę ramieniem i przytuleni idą dalej. Łapią się za ręce.

Sekwencja 2 Park. Plan średni: małżeństwo spaceruje. Kobieta przytula się do mężczyzny i mówi, że śliczny jest ranek. Opowiada, że zawsze świetnie się czuje po zjedzeniu śniadania z mężczyzną. Mężczyzna dodaje, że to pewnie „środek wzmacniający”. Kobieta się śmieje. Zatrzymuje się, proponując, by nie umawiali się tego dnia ze znajomymi, tylko spędzili go wspólnie w mieście. Mąż pyta, kto mógłby im przeszkodzić, a gdy słyszy odpowiedź kobiety („Majewscy”), zgadza się na jej propozycję. Kobieta całuje męża w policzek i snuje plany, co mogą wspólnie zrobić. Półzbliżenie: twarz mężczyzny. Ujęcie z jego punktu widzenia: kobieta z psem odwraca się w stronę bohaterów. Żona nadal wymienia, co będą robić. Zbliżenie: twarz żony. Dostrzega kobietę idącą przed nimi i patrzy na męża. Pyta go (zwracając się do niego imieniem: Michał), czy w ogóle jej słucha. Zbliżenie: twarz mężczyzny, który potwierdza, że słucha. Kobieta pyta, czy mężczyzna nie woli cały dzień spacerować po mieście, ale ten zaprzecza. Zbliżenie: twarz kobiety. Zwraca uwagę, że mąż ciągle patrzy na inne kobiety. Mężczyzna uśmiecha się i mówi, że patrzy „tylko na ładne”. Kobieta wymienia wszystkie miejsca, w których jej mąż patrzy na inne kobiety. Para filmowana w planie średnim – mężczyzna broni się, że „Pan Bóg dał mu oczy” i patrzy na wszystko. Zatrzymuje się, spogląda na kobietę i mówi, że jest szczęśliwy w małżeństwie. Kobieta pyta go, czy mówi poważnie. Mężczyzna potwierdza w żartobliwym tonie. Kładzie rękę na ramieniu kobiety, ale ta odrzuca ją i mówi, że ma przestać błaznować. Mężczyzna łapie kobietę za ramiona i obraca w swoją stronę. Mówi, że nie warto psuć tak pięknego dnia. Kobieta odpowiada, że miałaby piękny dzień, gdyby jej mąż „nie wyskakiwał ze skóry, by popędzić za każdą spódnicą”. Mężczyzna proponuje, by się czegoś napić. Kobieta mówi, że nie chce nic pić. Zbliżenie: twarz kobiety – mężczyzna łapie ją za podbródek i obraca jej twarz w swoją stronę. Pyta, czy kobieta chce się kłócić. Kobieta odpowiada, że nie, dodając, iż nie wie, dlaczego w ogóle zaczęła. Mówi, że już w porządku i prosi, by cieszyli się niedzielą. Plan ogólny – kobieta i mężczyzna idą razem chodnikiem, mężczyzna trzyma rękę na jej ramieniu. Ściemnienie.

Sekwencja 3 Dwa kieliszki na tacce – ktoś wlewa do nich alkohol. Ręka podnosi tackę i zabiera ją z lady. Plan pełny – para siedzi przy stoliku, mężczyzna zapala papierosa. Kelner stawia przed nimi kieliszki. Twarz mężczyzny ujęta z profilu – patrzy na kobietę siedzącą przy innym stoliku i zapalającą papierosa. Mężczyzna przygryza kciuk. Jego żona – w półzbliżeniu. Widzi, co robi mąż. Patrzy na niego. Mężczyzna ma spuszczony wzrok. Potwierdza, że rzeczywiście przygląda się kobietom, jednak jeśli nie będzie zwracał na nie uwagi, to zachowaniem tym oszuka i siebie, i żonę. Podnosi kieliszek i wypija jego zawartość. Żona stwierdza, że mężczyzna patrzy na kobiety w taki sposób, jakby wszystkie „chciał mieć”. Mężczyzna mówi, że „w pewnym sensie to prawda” i odstawia kieliszek na stół. Kobieta wbija wzrok w swój kieliszek, mówi, że wie o tym i dlatego „jest jej tak źle”. Mężczyzna prosi kelnera o dwa koniaki. Stojący przy innym stoliku kelner lekko kłania się w jego stronę na znak, że przyjął zamówienie. Półzbliżenie: twarz mężczyzny palącego papierosa. Mówi, że „lubi dziewczyny”, z coraz większym uśmiechem opowiada o miejscach, gdzie na nie trafia, co sprawia mu przyjemność. Twarz kobiety filmowana w półzbliżeniu. Odwraca wzrok i wypija alkohol. Jej mąż tłumaczy, że choć jest coraz starszy, to nadal lubi chodzić po ulicach, a dziewczyny patrzą na niego z zupełnie obojętną miną. Zaciąga się papierosem. Ponowne zbliżenie na kieliszki na tacy i rękę, która nalewa do nich alkohol. Kelner podchodzi do stolika pary, zabiera puste kieliszki i podaje nowe. Pyta małżeństwo, czy to wszystko. Mężczyzna potwierdza i dziękuje. Twarz mężczyzny ujęta w półzbliżeniu. Opowiada o tym, że kiedy myśli o mieście, to myśli o dziewczynach i nie może na to nic poradzić. Odwraca wzrok w kierunku żony. Twarz kobiety filmowana w półzbliżeniu. Pyta męża, czy „chce mieć” te dziewczyny. Mężczyzna potwierdza i zaznacza, że to jego żona rozpoczęła dyskusję na ten temat. Kobieta jest zaskoczona, jak mężczyzna może deklarować miłość do niej. Półzbliżenie: twarz mężczyzny. Mówi, że ją kocha, ale pragnie tamtych. Kobieta mówi, że ona też jest ładna. Mężczyzna odwraca wzrok w jej stronę. Mówi, że jest śliczna. Twarz kobiety filmowana w półzbliżeniu. Mówi, że jest dobrą żoną, dobrą gospodynią i przyjacielem mężczyzny. Mówi, że wszystko by dla niego zrobiła. Mężczyzna potwierdza, że to wie. Kobieta odwraca się w jego stronę. Pyta mężczyznę, czy chciałby być wolny; naciska, by powiedział prawdę. Mężczyzna mówi, iż „czasem mu się wydaje, że chciałby być wolny”. Kobieta odwraca wzrok. Mówi, że wystarczy do tego jedno słowo mężczyzny. Mąż kładzie jej rękę na ramieniu i stara się ją objąć, gdy ona spuszcza wzrok. Prosi, by kobieta nie była niemądra. Gładzi jej włosy. Kobieta zaczyna płakać i stwierdza, że mąż ją kiedyś zdradzi. Mężczyzna zabiera rękę i patrzy w dal. Za oknem, przy stoliku na tarasie, siedzi młoda dziewczyna, do której podchodzi koleżanka. Bohaterka szlocha i prosi o potwierdzenie, że mąż kiedyś ją zdradzi. Mężczyzna mówi, że to niewykluczone, ale „skąd może to wiedzieć”. Szlochająca kobieta prosi go, by powiedział, że wie. Mężczyzna po chwili ciszy potwierdza słowa kobiety i zaciąga się papierosem. Kelner pomaga zapalić papierosa kobietom przy stoliku nieopodal pary – spogląda w stronę płaczącej kobiety. Półzbliżenie: twarz płaczącej kobiety. Wyciera oczy i podnosi wzrok. Prosi męża o jedną przysługę, na co mąż się zgadza. Kobieta patrzy na niego i prosi, by przestał jej opowiadać, jak ładne są inne kobiety. Wyciera oczy. Mężczyzna przeprasza kobietę i mówi, że zachowa takie uwagi dla siebie. Do stolika podchodzi kelner. Zbiera puste kieliszki. Kobieta prosi o jeszcze jeden koniak. Mąż także zamawia. Kobieta uśmiecha się do niego. Mówi, że nadal może zadzwonić do znajomych. Półzbliżenie: twarz mężczyzny. Zgadza się z żoną. Uśmiechnięta kobieta wstaje od stolika i idzie przez salę. Mąż ogląda się za swoją żoną. Kobieta podchodzi do telefonu stojącego na szklanym stoliku. Zbliżenie: telefon. Kobieta kładzie rękę na słuchawce. Chwilę zastanawia się, po czym wstaje od stolika.

Sekwencja 4 Off: nostalgiczna muzyka orkiestrowa. Plan ogólny: szeroki chodnik przy jezdni. Kobieta, która widoczna była w sekwencji 1, idzie chodnikiem. Mija ją małżeństwo, mąż obejmuje żonę. Mężczyzna ogląda się za kobietą. Napisy (na tle kadru z chodnikiem): 1. aktorzy: DANUTA MNIEWSKA, MIECZYSŁAW VOIT, JERZY KAMAS 2. reżyseria: MIROSŁAWA MARCINKIEWICZ 3. zdjęcia: JERZY MROŻEWSKI, współpraca: WIESŁAW ANTOSIK JERZY NOWAK Ściemnienie. Napisy na czarnym tle: 1. kier. zdjęć: JÓZEF SIWEK, dźwięk: INŻ. JERZY RYBICKI, TADEUSZ PAŁCZYŃSKI, montaż: WIESŁAWA OWCZAREK 2. PRODUKCJA P.W.S.T. i .F. – 1961.

Słowa kluczowe:

CZAS WOLNY
KOBIETA
ŁÓDŹ
MAŁŻEŃSTWO
MĄŻ
MĘŻCZYZNA
NIEDZIELA
PARK
POMNIK TADEUSZA KOŚCIUSZKI (ŁÓDŹ)
RESTAURACJA
SHAW, IRWIN ( 1913-1984)
ŻONA