Szczegóły materiału - Szkoła Filmowa w Łodzi

Paryż

Informacje ogólne:

Identyfikator: Paryz
Typ materiału: Etiuda fabularna
Rok produkcji: 1972
Długość materiału: 00:10:36
Nośnik wyjściowy: taśma 35mm
Kolor: barwny
Dźwięk: udźwiękowiony
Uwagi

Prawa autorskie:

Właściciele:: PWSFTviT

Profil na Filmpolski.pl:

Paryż

Opisy:

Drwal spotyka w lesie dziewczynę, nawiązują bliski kontakt, aż wreszcie bohater decyduje się pokazać jej Paryż.

Twórcy:

Sekwencje:

Czołówka Plan ogólny. Pagórek, na nim rośnie las, wszystko się zieleni; panorama w prawo i w dół – do zbliżenia koron brzóz. Pomarańczowo-białe napisy na czarnym tle: 1. ZOFIA GRĄZIEWICZ IRENEUSZ KASKIEWICZ w filmie 2. PARYŻ 3. kierownik grupy zdjęciowej MIECZYSŁAW MĘKARSKI montaż WIESŁAWA OWCZAREK dźwięk ANDRZEJ LIPIŃSKI 4. scenografia MICHAŁ LESZCZYŃSKI WINCENTY FLOREK 5. opieka pedagogiczna WANDA JAKUBOWSKA KAZIMIERZ KONRAD 6. zdjęcia TOMASZ SAWICKI 7. scenariusz i reżyseria WINCENTY FLOREK II rok 8. współpraca J. OBŁAMSKI – A. RÓŻYCKI T. DĘBSKA – M. HERMANOWICZ Off: utwór Gheorghe’a Zamfira „Muntilor Cu Brazi Inalti Si”, z wiodącą fletnią Pana.

Sekwencja 1 Plan pełny. Korony drzew; panorama w prawo. Przez las idzie mężczyzna w koszuli, niesie siekierę. Off: ciąg dalszy utworu Gheorghe’a Zamfira, słychać też śpiewa ptaków. Mężczyzna idzie w kierunku kamery, aż do półzbliżenia. Mężczyzna zauważył coś – przypatruje się i uśmiecha zza gałązek. Muzyka cichnie, w tle słychać tylko śpiew ptaków. Plan ogólny. Wzdłuż dróżki obsadzonej brzózkami idzie młoda kobieta w sukience i błękitnej chuście na głowie, macha zabawką na sznurku; panorama w prawo – na pierwszym planie bohater obserwuje kobietę z góry, a kiedy ta znika, mężczyzna zbiega na dół, za nią. Plan średni. Bohater biegnie na dół, oddalając się od kamery, do planu pełnego, po czym skręca w prawo, idąc. Plan pełny. Mężczyzna z siekierą skrada się w brzezinie, po czym mija brzozę, zza której chwilę później wychyla się dziewczyna w chuście i zwraca się do bohatera z pretensją, czemu tak za nią „łazi”, mężczyzna rozkłada ręce. Kobieta idzie przed nim, odwraca się z niesmakiem i rusza przed siebie, mężczyzna podąża za nią. Meżczyzna wypytuje dziewczynę skąd i dokąd idzie, ona odpowiada zdawkowo. Mężczyzna proponuje jej cukierka, na co ona zapytuje, czy jest drwalem. Mężczyzna potwierdza, po czym zjada cukierka i z dumą pokazuje rozmówczyni swoją siekierę, gładząc jej ostrze. Kobieta idzie do przodu, a drwal dotyka sprawdza poszczególne drzewa, wreszcie wybiera najcieńszą brzózkę i ścina ją za jednym zamachem. Kobieta odwraca się i chwali siłę drwala. Półzbliżenie twarzy kobiety zza gałęzi, kobieta idzie w kierunku mężczyzny, odchyla po drodze gałęzie; panorama w lewo. Kobieta podchodzi do drwala który pod rozpięta koszulą ma wyraźnie tatuaże. Kobieta pyta o tatuaż. Drwal rozchyla koszulę, przyjmuje komplementy. Półzbliżenie roześmianej bohaterki. Plan średni. Bohater obrusza się dla żartu, mówiąc, że nie byle kto go rysował, po czym patrząc się w dal, dotyka poszczególnych elementów rysunku na swoim ciele i objaśnia je – opowieść rozpoczyna od wieży największej na świecie, dodaje kolejne elementy: ulice, sklepy, most – dziewczyna słucha go z zaciekawieniem. Bohaterowie uśmiechają się do siebie. Drwal rozpina koszulę. Bohaterka zauważa karuzelę na jego torsie, żałuje, że się nie rusza. Wówczas mężczyzna napina mięśnie na piersi i wprawia karuzelę w ruch, co powoduje rozbawienie u jego towarzyszki, kobieta dotyka jego muskułów. Półzbliżenie roześmianej dziewczyny. Zbliżenie torsu z tatuażem, mężczyzna napina mięśnie i powtarza rozbawiony „rusza się!”. Zbliżenie twarzy kobiety wpatrzonej w rozmówcę, już poważniejszej, choć słychać jeszcze śmiech mężczyzny. Kontrujęcie: zbliżenie twarzy bohatera, wpatrzonego w rozmówczynię. Plan średni. Kobieta pyta drwala, czy potrafi puszczać wiatr spod pachy – mężczyzna odpowiada twierdząco i przechodzi do demonstracji ku uciesze obojga. Po wszystkim mężczyzna mówi, że to tylko namiastka i zamierza pokazać dziewczynie coś naprawdę wyjątkowego, prosi, żeby z nim poszła. Bohaterowie odwracają się i idą w kierunku, z którego przyszli, dziewczyna przodem, za nią drwal, dodający, że to niedaleko, przy strumieniu. W tle zaczyna wybrzmiewać radosna, skoczna muzyka Gheorghe’a Zamfira „Joc De Doi”. Plan pełny. Ujęcie zza drzew: bohaterowie idą przez las, śmiejąc się wspólnie i ganiając, mężczyzna ubiera z powrotem koszulę, przez moment trzymają się za ręce; panorama w prawo. Plan ogólny. Bohaterowie wychodzą z lasu na polanę, goniąc się przy tym, dziewczyna rzuca się na ziemię, mężczyzna pomaga jej wstać i biegną razem dalej, minąwszy pomalowane na czerwono pnie ściętych drzew.

Sekwencja 2 Plan ogólny. Las, a nad nim niebo; panorama w dół. Off: utwór Gheorghe’a Zamfira cichnie, wypiera go odgłos samolotu. Z lasu wychodzą bohaterowie. Mężczyzna idzie przodem, chowa siekierę za pas spodni. Kobieta pyta, czy daleko jeszcze – drwal odpowiada, że są już blisko. Kobieta wyprzedza go, zbiegają w dół, a kiedy odwraca się do niego, mężczyzna zasłania jej oczy dłonią, w tle słychać szum potoku. Półzbliżenie twarzy bohaterów – mężczyzna uśmiechnięty, odsłania oczy kobiety, która promienieje i wychwala to, co ukazało się jej oczom, jej towarzysz oznajmia, że to Paryż. W tle wybrzmiewa utwór z początku filmu, z wiodącą fletnią Pana. Kontrujęcie: plan pełny. Nad strumieniem rozciąga się miniaturowa kolorowa metropolia, złożona z rzeźbionych w drewnie niewielkich figur. Plan pełny. Bohaterowie stoją razem przed Paryżem, wpatrzeni w miniaturowe miasto. Drwal wyciąga siekierę ze spodni i mocuje ją w ziemi, po czym zbliża się do strumienia i „oprowadza” towarzyszkę po swoim Paryżu, znów zaczynając od wieży największej na świecie. Kobieta kuca i słucha uważnie. Rzeźbiarz idzie przez wodę, pokazując kolejne figury, budowle, rybaków, kościół. Zbliżenie drewnianej łódki z rybakiem, po którą sięga jego dłoń. Mężczyzna podnosi figurę; panorama w górę; pokazuje ją kobiecie, której sylwetkę widać na dalszym planie. Plan średni. Kobieta przygląda się kolejnym drewnianym cudom, na pierwszym planie nieostre figury – pani pięknie wystrojona na niedzielę, jak oznajmia drwal. Plan średni. Bohater pokazuje kobiecie figurę swojego dziadka, mądrego szachisty i drwala, grającego przeciwko samemu dziedzicowi. Kontrujęcie: bohaterka słucha opowieści, coraz bardziej rozczulona. Półzbliżenie bohatera przechodzącego do kolejnej figurki – dziewczynki z babcią. Półzbliżenie kobiety, uśmiechniętej, zasłuchanej. Półzbliżenie Paryża; panorama w lewo; widać kolejne figurki, o których wspomina mężczyzna, kamera zatrzymuje się na podwójnej postaci. Powtórne ujęcie zaciekawionej dziewczyny. Zbliżenie drewnianej rzeźby mężczyzny i kobiety obok figurki dziecka. Mężczyzna przytrzymuje ociosaną parę, w tle słychać jego głos, oznajmiający towarzyszce, że to ich dwoje, odświętnie ubranych, trzymających się za ręce. Mężczyzna przesuwa drewniana parę wzdłuż paryskich ścieżek, opowiadając o mijanych atrakcjach, miejscach, w tym sklepach z cukierkami czy placu z karuzelą. W tle słychać odgłosy miasta, tj. dzwonienie tramwaju. Półzbliżenie twarzy bohatera, który patrzy w stronę rozmówczyni, uśmiecha się i kontynuuje wywód, mówiąc, że są na zabawie, w Paryżu. Powtórne kontrujęcie wpatrzonej w niego dziewczyny, która uśmiecha się, przytakuje. Zbliżenie drewnianej pary, którą kobieta przejmuje w swoje ręce, podnosi i wstaje; panorama w górę. W tle zaczynają wybrzmiewać dźwięki skocznego utworu Gheorghe’a Zamfira „Joc De Doi”. Dziewczyna odbiega na bok i zaczyna wirować z figurą w tańcu. Plan pełny. Drwal kuca nad strumieniem, w Paryżu i przypatruje się tancerce, wstaje, podchodzi w jej stronę, do planu średniego. Kontrujęcie: plan średni. Kobieta szczęśliwa wiruje w tańcu z rzeźbą, oddalając się coraz bardziej. Półzbliżenie twarzy mężczyzny, który wyraźnie posmutniał. Mężczyzna zatrzymuje towarzyszkę, która momentalnie staje w miejscu, muzyka cichnie. Plan średni. Kobieta stoi, patrzy przed siebie. Mężczyzna podchodzi do niej, staje naprzeciwko bohaterki i odbiera jej rzeźbę, mówiąc o swoich obawach o jej rozłupanie się i dodaje, że w Paryżu wszędzie są razem. Kobieta nieco zirytowana przewraca oczami, wreszcie pyta, gdzie właściwie jest ten cały Paryż. Mężczyzna wskazuje nad strumień, na Paryż; kobietę jednak interesuje ten prawdziwy, o którym drwal niewiele wie, ponieważ tam nie był. Dziewczyna wytyka to rozmówcy, przezywa go głupkiem i odbiega i znika w zaroślach. Drwal zostaje sam, zamyślony, w rękach trzymając ich figurkę. Półzbliżenie mężczyzny zapytującego dziewczyny dlaczego, dokąd biegnie, proszącego, aby zaczekała. Plan ogólny. Kobieta wbiega na pagórek, biegnie pasem trawy, pomiędzy zbożem a zaoraną ziemią, odwraca się i odkrzykuje: „Do Paryża, ty głupku! Do Paryża!”, po czym biegnie dalej przed siebie.

Sekwencja 3 Półzbliżenie zawiedzionego mężczyzny odprowadzającego dziewczynę wzrokiem. W tle powraca motyw muzyczny na fletni Pana, z początku filmu. Seria zbliżeń naciętych pni drzew, które właśnie się przewracają. Półzbliżenie chmurnej twarzy drwala, który spogląda w dół, bierze zamach i opuszcza siekierę. Zbliżenie na drewnianą rzeźbę pary, która rozłupuje się wpół pod ostrzem siekiery. Siekiera wbita w pomalowany na czerwono pień, na trawie leżą oddzielne już figury kobiety i mężczyzny. Muzyka cichnie.

Tyłówka Biało-pomarańczowy napis na czarnym tle: PWSFTv i T 1972 Ściemnienie.

Słowa kluczowe:

BRZOZA
DRWAL
DRZEWO
KOBIETA
LAS
MĘŻCZYZNA
MIŁOŚĆ
PARA
PARYŻ
RZEŹBA
RZEŹBIARZ
SIEKIERA
TATUAŻ
WIEŚ
ZAKOCHANIE