Szczegóły materiału - Szkoła Filmowa w Łodzi

Pies

Informacje ogólne:

Identyfikator: Pies_
Typ materiału: Etiuda fabularna
Rok produkcji: 1979
Długość materiału: 00:21:08
Nośnik wyjściowy: twardy dysk
Kolor: czarno-biały
Dźwięk: udźwiękowiony
Uwagi

Prawa autorskie:

Właściciele:: PWSFTviT

Profil na Filmpolski.pl:

Opisy:

Starszy statysta, zostaje wyrzucony z pracy po kradzieży zająca i uznany przez reżysera za pozbawionego prezencji. Mężczyzna ukrywa w mieszkaniu poszukiwanego przestępcę z psem. Gdy pies niespodziewanie dostaje rolę w filmie i staje się źródłem zarobku, mężczyźni najpierw przepijają zaliczkę, a następnie zaczynają spór o jego własność. Interwencja milicji i prawdziwej właścicielki odbiera im zwierzę. Przestępca ucieka, a jego kolega jest zmuszony do odpracowania zaliczki. W finałowej scenie, znów jako statyści w mundurach, odgrywają dramat, który przeradza się w prawdziwą tragedię - przestępca naprawdę zabija wspólnika, a sam ginie od wybuchu na planie filmowym.

Twórcy:

Sekwencje:

Sekwencja 1 Dźwięk: muzyka orkiestrowa Plan filmowy przedstawiający krajobraz zasnuty dymem : w oddali żołnierskie groby, grupa osób niesie trumnę, żołnierze wspinają się po wzgórzu. 1. Ludwik Benoit Ryszard Dembiński w filmie 2. Tytuł: Pies Aktorzy w mundurach żołnierskich z różnych epok próbują wspinać się po zboczu góry. Żołnierz w mundurze z epoki napoleońskiej leży na śniegu. Wokół niego gromadzą się żołnierze w maskach przeciwgazowych. Jeden z nich pochodzi do ogniska, przy którym mężczyzna gra na akordeonie, a następnie wraca z pieczonym zającem do grupy przy leżącym żołnierzu napoleońskim. Chowa zająca pod mundurem. Plan daleki - orkiestra dęta stoi u podnóża góry. Ktoś przez megafon każe wracać, orkiestra odchodzi. Plan ogólny: na stanowisku siedzi reżyser z notesem na kolanach, obok siedzi pies – pies - chart, aktor w mundurze, kobieta w okularach i mężczyzna mówiący przez megafon. Plan ogólny: na pierwszym planie ekipa filmowa, na drugim żołnierze schodzący ze stoku. Gra muzyka orkiestrowa. Z megafonu pada hasło, by wyłączyć muzykę. Pada komenda, by cofnąć taśmę. Słychać dźwięk przewijanej taśmy. Ujęcie człowieka w peruce mówiącego przez megafon (zapewne kierownika produkcji), zapowiada powtarzanie ujęcia. Podchodzi do reżysera, który znajduje się częściowo poza kadrem i mówi mu, że statysta jest do niczego i trzeba go wyrzucić. Obraca się w kierunku statystów. Zbliżenie trzymanego przez niego megafonu. Ujęcie statystów. Kierownik planu wywołuje jednego ze statystów - w masce przeciwgazowej. Statysta się obraca i idzie w kierunku ekipy filmowej. Kierownik produkcji kręcony w planie średnim, obok niego pies. Pyta statystę, gdzie zając. Statysta pokazuje na swoją maskę i kiwa głową. Kierownik prosi, by pokazał torbę. Następnie prosi, by statysta rozpiął płaszcz. Statysta wykonuje polecenia. Niewyraźnie przez maskę mówi, że musi wracać i obraca się. Kierownik krzyczy za nim, by stał. Podbiega do niego i wyciąga zająca spod płaszcza. Statysta obraca się, mamrocząc coś. Kierownik mówi, że będą musieli mu podziękować. Wskazuje, gdzie ma oddać kostium i zgłosić się po pieniądze. Statysta ściąga maskę i pyta, czy o niego chodzi. Kierownik przykłada megafon do ust i krzyczy, że statysta mógłby grać nieboszczyka. Ujęcie trumny - mężczyzna grający nieboszczyka podnosi się i głośno śmieje. Ujęcia osób śmiejących się na planie. Kierownik produkcji odkłada zająca na platformę, na której siedzi reżyser z psem, a wyrzucony statysta odchodzi. Odjazd kamery. Statysta podchodzi do drzwi, które są zamknięte. Szarpie się chwilę z nimi, po czym odwiesza maskę na klamkę. Najazd kamery na niego. Słychać muzykę z planu filmowego. Statysta zakłada czapkę i patrzy w stronę planu. Na śniegu rozgrywa się scena bitwy. Statysta wyciąga kawałek mięsa (zapewne z zająca) i zaczyna jeść, ale uderza go w głowę kula śniegu. Mężczyzna rozgląda się i wraca do jedzenia. Za jego plecami, zza rogu domu wygląda mężczyzna z wąsami i w meloniku. Rzuca śnieżką w tył głowy byłego statysty. Ten obraca się, a mężczyzna się śmieje. Mężczyzna w meloniku wyciąga rower zza rogu. Pyta statystę, czy mu zapłacą. Statysta odpowiada, że tak, ale tylko za dziś, bo nie ma „prezentacji”. Mężczyzna poprawia go, że chodzi o „prezencję”. Statysta pokazuje rozmówcy, kto mu to powiedział. Ujęcie planu filmowego z żołnierzami. Mężczyzna odpowiada, że to facet w rudej peruce. Mężczyzna próbuje zabrać mięso statyście. Następnie siłuje się z jakąś linką - jazda kamery w dół. Przy kole od roweru siedzi przywiązany pies - owczarek niemiecki. Mężczyzna popycha psa w stronę planu, pies szczekając wbiega między statystów. Kierownik produkcji nawołuje przez megafon, aby zatrzymać psa. Gra wesoła orkiestrowa muzyka. Statyści próbują złapać psa. Zbliżenie twarzy mężczyzn obserwujących zamieszanie na planie. Mężczyzna żegna się ze starszym mężczyzną i przypomina, by przyprowadził psa. Cofa się i przypomina, by statysta pojawił się z forsą.

Sekwencja 2 Naga kobieta na zdjęciu rozłożonym na stole - dotyka ją męska dłoń. Następnie dłoń stawia na plakacie lusterko. Odbija się w nim twarz mężczyzny w meloniku, który wcześniej spuścił psa. Na głowie ma ręcznik, owinięty jest prześcieradłem, goli się. Goli sobie część wąsika brzytwą. Następnie odkleja wąsik i kładzie na stoliku. Odjazd kamery. Mężczyzna siada bokiem do lusterka. Słychać skomlenie psa. Mężczyzna ogląda się. Wyciąga kijek i przesuwa nim belkę w drzwiach. Do pomieszczenia wbiega pies, którego wcześniej wypuścił na plan filmowy. Następnie przyciąga kijem skrzynkę, którą podnosi z ziemi, stawia ją przed sobą i otwiera. Znajdują się w niej szklane butelki, menażka, słoiki. Mężczyzna wyciąga jeden słoik. Otwiera go i ogląda zawartość. Sięga po brzytwę i nabija na nią kawałek pulpeta. Zaczyna jeść. Zbliżenie skomlącego psa. Mężczyzna wyciera gąbką wnętrze słoika. Spija sos z gąbki. Ponowne ujęcie skomlącego psa. Mężczyzna odkłada gąbkę na stół. Patrzy na psa. Wyciera usta prześcieradłem, którym jest owinięty. Stawia słoik przed psem. Pies wylizuje zawartość. Mężczyzna obserwuje psa, uśmiecha się i podnosi słoik. Słyszy dźwięk tłuczonego szkła. Zdejmuje z siebie prześcieradło i je odrzuca, okazuje się, że siedzi w bali, w kąpieli. Wkłada słoik do skrzynki i przesuwa ją, tak, by znów znalazła się pod łóżkiem. Pies również wchodzi pod łózko. Do mieszkania wschodzi starszy statysta z planu. Jest pijany, śpiewa piosenkę o kominiarczyku. Mężczyzna w bali pyta, gdzie pies. Starszy mężczyzna odpowiada, że pies uciekł. Ponownie śpiewa piosenkę. Mężczyzna w bali pyta, czy jego rozmówca zostawił psa. Starszy mężczyzna jednak dostrzega go pod łóżkiem - pies wychodzi spod łózka. Statysta śmieje się, że pies się znalazł. Mężczyzna w kąpieli ogląda się w lusterku i pyta, czy statysta przyniósł forsę. Perfumuje sobie włosy. Na drugim planie starszy statysta nie odpowiada i każde wynosić się kundlowi. Ten, nadal patrzy w lusterko i pyta statystę, czy wydał pieniądze. Ten po chwili rzuca mu banknot z kieszeni. Mężczyzna w kąpieli pyta o resztę i zaznacza, że miał oddać cały dług. Ten odpowiada, że musiał sobie zafundować parę kolejek. Mężczyzna przed lustrem goli się i mówi, że kolega przepił jego forsę. Ten dodaje, że nie sam, tylko również fundował kolejki jednemu glinie, z którym rozmawiał. Mężczyzna odwraca się od lustra. Ujęcie mężczyzny patrzącego na statystę - pyta, czy ten powiedział mu prawdę o nim. Starszy statysta, siedząc przy łóżku mówi, że żartował. Ujęcie psa w ciemności. Statysta grzebie w skrzynce, pyta kolegę, gdzie jest jego mięso. Ten nadal goli się przed lusterkiem - na zarzuty rozmówcy, że zjadł ostatni kawałek, odwraca się i mówi z uśmiechem, że dał psu. Statysta powoli wstaje - ma pretensje do kolegi. Ten każe mu zostawić psa. Zbliżenie podnoszonej ze stolika brzytwy. Statysta pochyla się do mężczyzny trzymając szur, na którym uwiązany jest pies. Grozi, że usmaży i zje psa. Mężczyzna kręcony w półzbliżeniu. statyście, że tego nie zrobi. Przecina brzytwą sznurek. Ujęcie oddalającego się psa. Statysta nadal grozi psu. Mężczyzna podnosi z się z kąpieli i staje między psem a rozmówcą. Słychać pukanie do drzwi i okrzyk „otwierać!”. Mężczyzna łapie statystę za płacz i pyta, czy osoba za drzwiami zna jego imię. Ten przecząco kiwa głową. Nadał słychać pukanie i żądanie otwarcia drzwi. Starszy mężczyzna pyta „czego?”. Pada pytanie, czy w izbie jest pies. Starszy mężczyzna odpowiada, że nie. Męski głos żąda otwarcia drzwi. Statysta mówi, że zaraz otworzy, a jego kolega owija się szlafrokiem. Staje przy drzwiach i przykłada palec do ust. Statysta otwiera drzwi. W progu stoi kierownik produkcji w peruce i inny członek ekipy filmowej. Pytają starszego mężczyznę, czy ten miał psa, ale te zaprzecza. Słychać jednak skomlenie psa. Towarzyszący kierownikowi mężczyzna wchodzi i rozgląda się po izbie. Znajduje psa za stołem i pokazuje kierownikowi z pytaniem, czy to ten pies. Kierownik produkcji potwierdza i pyta statystę czy jest właścicielem psa. Ten się dziwi i zaprzecza. Kierownik produkcji kręcony w półzbliżeniu - mówi, że pies wpadł dziś na plan gdy kręcili film i świetnie zagrał. Ujęcie wychylającego się zza drzwi drugiego mężczyzny. Kierownik kontynuuje, że jutro kręcą dalszy ciąg tych scen i oferuje pieniądze dla psa i właściciela - razem 1000 za każdy dzień. Starszy statysta uśmiecha się. Drugi mężczyzna podgląda zza drzwi cała scenę. Asystent gładzi psa i podnosi wzrok w kierunku drzwi. Statysta prosi o zaliczkę, by kupić jeszcze dzisiaj jedzenie dla psa. Kierownik się zgadza i prosi swojego towarzysza, by poszedł ze statystą. Żegna się i wychodzi z mieszkania, Asystent kierownika wstaje i również wychodzi. Starszy mężczyzna gasi światło i rusza za nim. Zamyka drzwi. Za nimi pojawia się postać jego kolegi.

Sekwencja 3 Zbliżenie dłoni zwijających banknoty i chowających je do skarpety, a następnie głaszczących psa. Słychać w tle pijackie piosenki. Dłoń przywiązuje linkę z psem do metalowego płotu. Starszy mężczyzna podchodzi do drzwi baru, z którego dobiegają śpiewy. W oknie w drzwiach widać bawiące się postaci. Najazd kamery na starszego mężczyznę patrzącego przez szybę. Statysta kręcony z półzbliżeniu. Ponowne ujęcie mężczyzny na tle szyby. Podchodzi do psa i sprawdza przymocowanie linki. Słychać skrzypienie śniegu pod butami. Statysta patrzy w kierunku drzwi. Za nim pojawia się jego kolega, ponownie w meloniku i z wąsikiem. Uśmiecha się i prosi o forsę. Statysta oponuje. Mężczyzna powtarza prośbę. Jego kolega pokazuje, że ma puste kieszenie. Zaczyna iść w kierunku baru. Słychać kolędę „Przybieżeli do Betlejem…”. Zagląda do okna jednego z pomieszczeń. Tam siedzi kierownik produkcji - ma na sobie jedwabną narzutkę z falbankami odkrywająca brzuch. Czesze swoje długie włosy. Starszy mężczyzna pokazuje to koledze, który zagląda przez okno. Kierownik zdejmuje perukę. Kolega namawia mężczyznę, by oddał mu forsę. Ten każe mu dalej patrzeć przez okno - pod peruką jest kolejna peruka, którą kierownik również zdejmuje. Podglądający mężczyźni śmieją się, jeden z nich parodiuje kierownika. Śmiejąc się zbijają szybę i uciekają.

Sekwencja 4 Pijani mężczyźni wchodzą do izby i śpiewają „Chwała na Wysokości”. Statysta wnosi ubraną choinkę i stawia ją przy oknie. Zapala lampki. Mężczyźni siadają przy stole. Mężczyzna z wąsikiem rzuca psu kawałki kiełbasy i klepie go po psyku. Zbliżenie nastawianego gramofonu. Słychać kolędę „Jezus malusieńki”. Mężczyźni pija wódkę. Statysta zaczyna śpiewać „Przybieżeli do Betlejem”. Mówi o tym, że film będą kręcić jeszcze przynajmniej tydzień i wylicza, ile zarobią. Mówi, że pojadą do miasta. Ujęcie jego kolegi, który wyciąga brzytwę z marynarki i mówi, że jego towarzysz nigdzie nie pojedzie. Statysta, zwraca się do kolegi per „Gruby”, co irytuje jego rozmówcę. Zbliżenie twarzy mężczyzny - mówi, że pies jest jego. Statysta pyta, co to znaczy. Ponownie zbliżenie twarzy jego rozmówcy - tłumaczy, że forsa jest jego. Starszy mężczyzna zabiera kiełbasę leżącą na stole, znów nazywa go „Grubym” i przypomina, że mieszka w jego domu. Mężczyzna z wąsikiem przypomina, ze kolega chciał go wyrzucić. Wstaje od stołu i mówi, że może z psem iść. Wyciąga skrzynkę spod łóżka. Statysta wstaje od stołu. Mówi, że tym razem nie da się nabrać. Jego rozmówca odpowiada, że forsa jest jego. Starszy mężczyzna przypomina, że miało być pół na pół. Zbliżenie tłuczonej butelki. Statysta grozi swojemu rozmówcy. Ten wyciąga brzytwę i zbliża się do starszego mężczyzny. Słychać głosy na korytarzu. Obaj mężczyźni zerkają w stronę drzwi. Drzwi się otwierają - w progu stoi kierownik produkcji wraz z mundurowym. Kierownik wskazuje na statystę. Milicjant mija go i podchodzi do psa. Pyta statystę, czy to jego pies. Ten potwierdza. Za milicjantem do pomieszczenia wchodzi elegancka kobieta, nazywa mężczyznę draniem i deklaruje, że to jej pies. Zbliżenie twarzy drugiego mężczyzny w półmroku. Kobieta pokazuje dokumenty, które potwierdzają, że to jej pies. Milicjant oskarża statystę o kradzież. Statysta jednak wskazuje na kolegę i twierdzi, że to jego pies i że on go przyprowadził. Oskarżony mężczyzna z wąsem wstaje, obraca się z brzytwą w ręce w kierunku milicjanta. Starasz mężczyzna próbuje go zatrzymać - łapie rękę, w której trzyma ostrze, ale ten się wyrywa i ucieka. Starszy mężczyzna podnosi się, trzyma się za ramię - mówi do milicjanta, że mężczyzna który uciekł to „Gruby”, który jest ukrywającym się przestępcą. Dźwięk: zacięta płyta z fragmentem kolędy „Jezus malusieńki”. Milicjant wychodzi. Kierownik produkcji mówi do kobiety, by zabrała psa. Każde statyście zwrócić zaliczkę. Gdy dowiaduje się, że mężczyzna nie ma już pieniędzy, mówi, że musi to odpracować. Zabiera choinkę i wychodzi. Najazd kamery na starszego statystę. Podnosi butelkę do ust.

Sekwencja 5 Plan filmowy, kręcenie sceny batalistycznej. Gra radosna muzyka orkiestrowa. Żołnierze ponownie wspinają się na skarpę. Przez śnieg kroczy także Gruby, ubrany jest w elegancki frak. Ukrywa się a betonowa płytą. Wśród statystów jego starszy kolega odgrywa scenę umierania żołnierza. Zbliżenie kierownika produkcji z megafonem - każe wyłączyć muzykę. Krzyczy, że znów przerywają przez starszego statystę i że musi on umierać jak zabity. Reżyser zapowiada powtórkę sceny. Gruby obserwuje z ukrycia. Kierownik produkcji instruuje starszego statystę, jak ma upaść. Gruby podnosi się. W kolejnym ujęciu ściąga z manekina jeden z mundurów i ubiera go. Ponowne ujęcie statystów na planie i kierownika, który zarządza włączenie muzyki. Zbliżenie twarzy Grubego w mundurze. Kierownik produkcji podchodzi do platformy, na której siedzi reżyser z chartem, prosi o przewinięcie muzyki i daje sygnał do rozpoczęcia sceny. Pojawia się dym. Gruby próbuje wmieszać się w tłum statystów. Gruby porusza się niezauważony w gęstym dynie zasłaniającym plan. Szuka starszego statysty - gdy go znajduje, podchodzi bliżej aby zadać cios brzytwą. Statysta realistycznie upada. Kierownik produkcji przez megafon chwali odegranie śmierci przez starszego statystę. Naradza się z reżyserem i ogłasza koniec zdjęć. Statyści schodzą ze skarpy - pozostaje na niej tylko leżący nieruchomo starszy statysta. Na tym tle pojawiają się napisy: 1. scenariusz i reżyseria - Robert Gliński 2. zdjęcia Włodzimierz Głodek Gruby biegnie przez śnieg. Napisy na tym tle: 1. montaż B. Snarska dźwięk - J. Silczak kierownictwo grupy produkcyjnej - Z. Kuczkowski T. Zięcik Odjazd kamery. Napisy: 2. współpraca K. Czajka C. Jaworski G Małecki J. Szmidt 3. Opieka pedagogiczna Henryk Kluba Wybuch miny na planie filmowym. Martwy Gruby pada na ziemię. Napis 4. PWSFTviT - 1979

Słowa kluczowe:

ALKOHOL
BAR
BRZYTWA
KOLĘDA
MILICJANT
PIES
PLAN FILMOWY
PRZESTĘPSTWO
REŻYSER
STATYSTA
ZIMA