Szczegóły materiału - Szkoła Filmowa w Łodzi

Stroiciel fortepianów

Informacje ogólne:

Identyfikator: Stroiciel_fortepianow
Typ materiału: Etiuda fabularna
Rok produkcji: 1971
Długość materiału: 00:16:17
Nośnik wyjściowy: taśma 35mm
Kolor: czarno-biały
Dźwięk: udźwiękowiony
Uwagi

Prawa autorskie:

Właściciele:: PWSFTviT

Opisy:

Do mieszkania młodej kobiety przychodzi starszy stroiciel fortepianów. Jest powściągliwy i niechętnie odpowiada na jej pytania, dopóki nie odkrywa, że łączyła go z matką dziewczyny wspólna przeszłość.

Twórcy:

Sekwencje:

Sekwencja 1 Wnętrze mieszkania. Dźwięk: rockowa muzyka gitarowa. Poziomy ruch kamery pokazujący rzeczy w pokoju: gazety na biurku, akwarium, ozdobne krzesło pod ścianą. Przy krześle stoi na głowie młoda kobieta. Zbliżenie jej twarzy. W kolejnym ujęciu kobieta wstaje, siada po turecku na łóżku i zaczyna przeglądać książkę. Rzuca książkę na ziemię. Zbliżenie gramofonu z obracająca się płytą. Odjazd kamery - siedząca na łóżku dziewczyna próbuje założyć nogę za głowę. Kolejne ujęcie - dziewczyna leży na łóżku pośród rozrzuconych gazet i ulotek. Ujęcie kręcone z dołu - kobieta podchodzi do stolika, przekłada ramkę ze zdjęciem, zabiera kilka rzeczy. Seria ujęć kobiety w różnych pozach: siedzi na fotelu i odpala fajkę; leży na łóżku tak, że głowa zwisa jej z krawędzi, siedzi na łóżku pośród rozrzuconych gazet i je jabłko, czyta gazetę. Na dźwięk telefonu kobieta podrywa się i biegnie do słuchawki. Po krótkiej rozmowie odkłada słuchawkę i ogląda się za siebie. Dzwoni dzwonek u drzwi. Dziewczyna wstaje i otwiera drzwi. Przed drzwiami stoi starszy mężczyzna. Mówi, że przyszedł nastroić fortepian. Kobieta kiwa głową i wpuszcza mężczyznę do środka. Ten odkłada swoją teczkę na stołek fortepianowy. Razem z gospodynią zdejmuja z fortepianu nuty i kwiaty. Stroiciel otwiera klapę fortepianu. Wyciąga narzędzia ze swojej teczki. Kobieta siada za nim na łóżku i obserwuje go. Stroiciel siada przed fortepianem. Ogląda się na kobietę, która wyłącza gramofon. Uśmiecha się do mężczyzny. Stwierdza, że pewnie nie lubi takiej muzyki. Stroiciel zastanawia się, czy to w ogóle jest muzyka. Zaczyna grać na fortepianie. Odwraca się w stronę kobiety i pyta, czy zna ten utwór. Mówi, że to koncert F-Moll Bacha. Mówi, ze słyszał ten utwór przerobiony na muzykę, jakiej słucha dziewczyna, gdzie były dołożone trąby i perkusje. Stroiciel przeciera ściereczką klawisze. Uderza kamertonem o fortepian i słucha dźwięku, jaki wydaje. Podnosi klucz stroicielski i reguluje nim napięcie strun. Mężczyzna pracujący przy fortepianie kręcony z perspektywy obserwującej go dziewczyny. Zmiana perspektywy - na pierwszym planie mężczyzna pracuje przy fortepianie, na drugim kobieta wstaje z łóżka. Zaczyna chodzić do pokoju i jeść jabłko. Bierze książkę i siada z nią na łóżku. Najazd kamery na czytającą dziewczynę. Bierze papierosa i odpala go. Półgłosem czyta o słoniu, paląc papierosa. Odjazd kamery. Stroiciel odwraca się w stronę kobiety. Po chwili wraca do pracy. Ujęcie stroiciela naciągającego kluczem struny. Kobieta mówi, że mężczyzna ma pewnie słucha absolutny. Mężczyzna potwierdza. Kobieta podchodzi do niego, nachyla się i pyta czy napije się herbaty. Gdy stoiciel odmawia, kobieta nalega. Mówi, że nie trzeba sobie robić kłopotu. Dziewczyna wychodzi z pomieszczenia. Mężczyzna obraca się. Odkłada klucz i podchodzi do łóżka dziewczyny. Podnosi z niego płytę Beatlesów. Najazd kamery na okładkę „Let it Be”. Mężczyzna ogląda okładkę płyty. Odkłada ją na łózko i wraca do fortepianu. Kobieta wchodzi do pokoju z herbatą na tacy. Podchodzi do mężczyzny i informuje go, że jest herbata. Mężczyzna dziękuje, obraca się i sięga po filiżankę. Kobieta podaje mu cukiernicę. Mężczyzna kładzie filiżankę na fortepianie, czy może zjeść kanapki, które wcześniej sobie przyszykował. Najazd kamery na mężczyznę, który wyciąga kanapki z torby. Odpakowuje kanapkę i zaczyna jeść. Miesza herbatę i ją pije. Dziewczyna przygląda się mężczyźnie. Powolny najazd kamery na mężczyznę pijącego herbatę i jedzącego kanapkę. Za oknem słychać jakiś hałas. Kobieta się podrywa i biegnie do okna. Zbliżenie twarzy mężczyzny. Kobieta mówi o skrzyżowaniu, gdzie zawsze coś się dzieje. Niewzruszony tym stroiciel wraca do pracy. Naciska klawisze i naciąga struny. Kobieta znów siedzi na łóżku za plecami stroiciela. Gdy ten pracuje ona opowiada mu, że jej ojciec jest profesorem muzyki, a ona natomiast nie ma słuchu. Pyta stoiciela o jego rodziców. Mężczyzna odpowiada krótko, że byli muzykalni. Nie przerywa strojenia fortepianu. Kobieta mówi, że musi być wyjątkiem, bo nic nie odziedziczyła słuchu po rodzicach. Stroiciel komentuje, że można bez tego żyć. Mówi, że mniej niż 10% ludzi ma słuch absolutny. Dodaje, że przeważnie są to mężczyźni i że można mieć słuch absolutny i wcale nie być muzykiem. Mówi, że osły też mają słuch absolutny. Kobieta filmowana w planie średnim dziwi się słowom stroiciela. Najazd kamerą na stroiciela, który odwraca się od fortepianu. Tłumaczy, że chodzi o osły - takie zwierzęta. Wraca do strojenia. Kobieta ironizuje, że stroiciel ją pocieszył. Ponowne ujęcie ze stroicielem przy fortepianie na pierwszym planie, a na drugim dziewczyna na łóżku. Pyta, czy mężczyzny nie nudzi strojenie fortepianów. Mężczyzna kiwa przecząco głową. Dziewczyna pyta, gdzie mężczyzna nauczył się stroić fortepiany. Mężczyzna nie odpowiada. Dzwoni telefon. Kobieta zrywa się z łózka i biegnie do niego. Najazd kamery na twarz stroiciela, który obraca się w kierunku dzwoniącego telefonu. Gdy kobieta rozmawia przez telefon, dostrzega ramkę ze zdjęciem eleganckiej kobiety na stoliku przy akwarium. Najazd kamery na zdjęcie w ramce. Plan ogólny - dziewczyna siedzi przy niskim stoliku i kończy rozmowę telefoniczną, mężczyzna patrzy na zdjęcie na stoliku. Mężczyzna przy fortepianie - chce o coś spytać, jednak zmienia zdanie i pyta, czy kobieta ma w domu jakieś narzędzia. Kobieta wstaje od stolika i mówi, że zaraz przyniesie. Zbliżenie zdjęcia. Stroiciel wstaje od fortepianu, podnosi zdjęcie ze stolika i patrzy na nie. Odkłada je ponownie na stolik. Najazd kamery na twarz mężczyzny. Zdejmuje okulary i opiera się o fortepian. Ujęcie kobiety patrzącej w kierunku stroiciela. Mówi, że jest śrubokręt. Stroiciel podnosi głowę i zakłada okulary. Dziewczyna podaje mu śrubokręt i idzie w kierunku łóżka. Obraca się i opiera o framugę. Mężczyzna zaczyna pracować. Kobieta zagaduje stroiciela i pyta czy znał jej matkę. Mężczyzna mamrocze tylko słowo „cudowna”. Kobieta podchodzi do lustra i mówi stroicielowi, że opowie mu bajkę. Najazd kamery na jej odbicie w lustrze. Kobieta stoi przed lustrem i układa włosy, opowiada przy tym bajkę o księżniczce uwięzionej w szklanej wieży przez okrutnego księcia. Stroiciel przerywa jej, mówi, że w jej wieku ma się jeszcze zbyt wiele wyobraźni. Zbliżenie twarzy kobiety w rozpuszczonych włosach - jest oburzona, że stroicielowi nie podoba się jej bajka, choć ona nie może o niej zapomnieć. Staje nad stroicielem, który wciąż pracuje przy fortepianie. Mężczyzna mówi po chwili, że to była jego żona, a on był jego najlepszym studentem. Kobieta okrąża fortepian, staje naprzeciwko mężczyzny i opiera się o instrument. Najazd kamery na twarz młodej kobiety – jest bardzo podobna do kobiety ze zdjęcia. Stroiciel pytają ją, co właściwie robi. Kobieta mówi, że właściwie nic, zdawała na polonistykę, ale się nie dostała. Stroiciel dopytuje ją, dlaczego. Kobieta przyznaje, że powiedziała, że Rej pisał po polsku, bo nie mógł się nauczyć łaciny. Śmieje się. Mężczyzna przy fortepianie mówi, że jeśli to był jedyny powód, to świadczy to nie najlepiej o poczuciu humoru egzaminatorów. Zaczyna grać na fortepianie. Dziewczyna okrąża fortepian. Najazd kamery na zdjęcie kobiety na stoliku. Stroiciel gra na fortepianie, za nim stoi kobieta, która wygląda przez okno. Stroiciel słyszy źle wyregulowany klawisz. Poprawia go. Kobieta patrzy na starszego mężczyznę i mówi, że jej ojciec przyjechał. Podchodzi do stroiciela. Ten łapie ją za ramię. Słychać kroki. Starszy mężczyzna obraca się w kierunku drzwi. Dziewczyna go wymija i idzie w kierunku drzwi. Wnętrze pokoju z fortepianem; na pierwszym planie stoi tyłem do kamery mężczyzna w jasnym płaszczu, naprzeciw niego, obok fortepianu stoi stroiciel. Kobieta wchodzi do pokoju. Patrzy na mężczyzn stojących naprzeciwko siebie. Kobieta z kadru - zaczyna grać rockowa muzyka. Stroiciel zbiera swoje narzędzia. Bez słowa bierze torbę i wychodzi z mieszkania, mijając ojca młodej kobiety. Kobieta podchodzi do okna. Czarne tło, w tle muzyka psychodeliczna muzyka rockowa.

Słowa kluczowe:

FORTEPIAN
FOTOGRAFIA
GRAMOFON
JAN SEBASTIAN BACH (1685 - 1750)
MAŁŻEŃSTWO
MŁODA KOBIETA
OJCIEC
STROICIEL FORTEPIANÓW
THE BEATLES