Archiwum Filmowe

Szczegóły materiału

Tik- tok

Informacje ogólne:

Identyfikator 
Tik_Tok_
Typ materiału 
Etiuda fabularna
Rok produkcji 
1972
Długość materiału 
00:42:23
Nośnik wyjściowy 
taśma 35mm
Kolor 
czarno-biały
Dźwięk 
udźwiękowiony
Uwagi 

Prawa autorskie:

Właściciele:
PWSFTviT

Profil na Filmpolski.pl:

Tik- tok

Opisy:

Młody mężczyzna próbuje swoich sił w dziennikarstwie, pragnie być bezkompromisowy, nie jest jednak w stanie dogadać się ze swoich redaktorem naczelnym. Ma różne pomysły na życie, wdaje się także w krótkotrwałe romanse z kobietami. Jeden z tych związków kończy się tragicznie.

Sekwencja 17 Ujęcie bramy zrujnowanej kamienicy, przy której siedzi nauczyciel - kolega Macieja. Z offu: Ciag dalszy przemówienia mężczyzny wygłaszanego toast na balu. Nauczyciel widzi kogoś poza kadrem, podnosi się. Zbliżenie twarzy nauczyciela. Chodnikiem w jego stronę zmierza Maciej w garniturze. Nauczyciel uderza go w twarz i zaczyna gonić. Wchodzą na podwórze, nauczyciel trzyma torbę w rękach. Wykonuje zamach i probuje uderzyć torbą Macieja. Maciej wyrywa mu torbę. Mężczyźni szarpią się. Maciej wyrywa się koledze i ucieka. Kolega łapie go za marynarkę i szarpie. Ujęcia kręcone z góry: Maciej odpycha od siebie kolegę. Pcha go na ścianę budynku. Powolny odjazd kamery. Nauczyciel powoli odchodzi, po czym ponownie rzuca się na Macieja. Maciej rzuca nim o ścianę budynku. Maciej kręcony w planie średnim - patrzy na kolegę, po czym odchodzi. Idąc, zerka za siebie. Zatrzymuje się. Nauczyciel idzie za nim, zbiera rzeczy i odchodzi.

Twórcy:

Sekwencje:

Sekwencja 1 Surrealistyczne obrazy przybite do pni drzew. Pomiędzy nimi spaceruje dwóch mężczyzn - nauczyciel oraz jego kolega - dziennikarz Maciej, Nauczyciel opowiada o obrazach. Maciej dopytuje, dlaczego mężczyzna nie chce zorganizować prawdziwej wystawy. Ten przyznaje, że mógłby zorganizować, ale jest nauczycielem. Zdejmuje obrazy przyczepione do pni drzew. Mówi, że jest wyśmiewany. Kolega dalej go namawia. Nauczyciel zmienia temat, koledze, że dobrze, że wsiadł na zajął się kierownikiem. Ten tłumaczy, że spiął się z kierownikiem przez przypadek, a przyjechał do szkoły na rozmowę w sprawie artysty Bogusza. Nauczyciel pyta żartem, czy przyjechał w charakterze płatnego mordercy. Dziennikarz odpowiada, że przyjechał walczyć z chałturą - walczy z tym pismo, dla którego pracuje. Nauczyciel pyta, czy nie napisze o kierowniku. Maciej odpowiada, że właściwie napisze, bo ten mu się naraził. Nauczyciel wraca do tematu Bogusza i pyta kolegę, dlaczego uważają go za bardziej szkodliwego. Powolny najazd kamery na dziennikarza, który tłumaczy, że pracuje na pół etatu i nie ma prawa do pisania o wielkich aferach. Mówi jednak, że w sprawie kierownika coś napisze, bo jest to kwestia etyki zawodowej. Nauczyciel obraca się i wskazuje kobietę, która na stole rozkłada zastawę. Nazwa ją nową ofiarą terroru.
Czołówka Plansze z napisami 1. Maciej Staniewicz Anna Łopatowska Ewa Lemańska Tadeusz Sakowski 2. Maria Kaniewska Stanisław Żytyński Izabela Bilska Aleksander Sokołowski 3. Grażyna Matusiewicz Marek Siudym Marcin Wolski Janusz Zerbst Karol Olszewski i inni 4. W filmie pt. 5. Tik-tok Dźwięk: muzyka orkiestrowa
Sekwencja 2 Maciej i nauczyciel siedzą wraz z kobietą przy stole, w tle suszy się pranie. Za nimim chodzi inna kobieta i nalewa herbatę do kubków. Mężczyźni dyskutują. Rozmawiają o sytuacji nauczycieli. Wtrąca się kobieta, która siedzi obok nich i podkreśla, że każdy się boi o posadę. Maciej prosi, by kobieta powiedziała coś o sobie. Kobieta mówi, że z jej historii nie będzie miał żadnego materiału. Rozmówcy żartują między sobą. Maciej mówi, że jego zwierzchnicy chcieliby, by był tacy jak oni – bezkrytyczni i bezmyślni.
Sekwencja 3 Lasek. Bójka trzech chłopców w wieku szkolnym. Chłopcy siłują się i pluja na siebie. Jeden z nich odchodzi spogląda za idącymi ścieżka postaciami. Maciej idzie z nauczycielką. Zbliżenie twarzy chłopców, którzy podglądają parę. Nauczycielka sięga po nisko wiszącą gałąź dębu, drugą ręką przeciera sobie oko. Maciej podaje jej żołędzia. Zbliżenie twarzy obserwujących ich chłopców. Para idzie wśród z drzew. Jeden z chłopców gwiżdże na palcach. Para zatrzymuje i obraca się, po chwili rusza dalej. Ponownie się zatrzymują. Maciej tłumaczy kobiecie, że najważniejsze to działać, nie wszystko trzeba racjonalnie tłumaczyć. Nauczycielka mówi, że gdzieś to już czytała.
Sekwencja 4 Starszy mężczyzna - aktor na tle ciemnej kurtyny filmowany w planie średnim. Recytuje fragment Makbeta. Kamera krąży wokół mężczyzny. Przed nim siedzi publiczność, a wśród niej - nauczycielka z dziennikarzem, uczniowie. Publiczność bije prawo. Aktor kręcony planie średnim - zachęca publiczność do zadawania pytań. Ruch kamery w prawo, na publiczność. Aktor ponownie zachęca do zadawania pytań. Jedna z kobiet pyta, co go skłoniło, by zostać aktorem. Aktor odpowiada, że od najmłodszych lat nurtowała go scena. Opowiada o tym, ze to piękny i trudny zawód. Ujęcie Macieja na publiczności, który mówi coś do ucha nauczycielce. Nauczycielka nachyla się do chłopaka, który stoi nieopodal i też coś mu szepce na ucho. Ponowne ujęcie aktora na scenie. Chłopak pyta, czy aktor marzy o sławie. Aktor odpowiadając kluczy. Publiczność bije brawa. Aktor mówi, że gdyby miał stracić teatr, to wolałby żyć w kryminale. Publiczność bije brawa.
Sekwencja 5 Nauczycielka wchodzi z Maciejem do ciemnego pomieszczenia, pokazuje mu stan wyposażenia sali. Maciej kładzie jej ręce na ramionach. Nauczycielka rusza alej. Pyta dziennikarza, jak mu się podoba sala. Maciej opiera się o belkę. Mówi, że mu się nie podoba. Całuje kobietę w ramię. Nauczycielka idzie dalej. Opiera się o ścianę. Maciej zaczyna całować ją w szyję. Kobieta znowu rusza dalej. Siadają. Maciej dotyka jej dekoltu i rozpina bluzkę. Zsuwa jej bluzkę z ramion. Para kładzie się i całuje. Seria ujęć pary w trakcie aktu miłosnego. Nauczycielka głaszcze Macieja po włosach. Kobieta mówi, że mężczyzna działa na dwóch poziomach. Maciej mówi, że nie wytłumaczy w ten sposób jego postępowania. Pyta ją, czy wszystko w porządku. Kobieta potwierdza. Gdy Maciej próbuje ją dopytać, nauczycielka potwierdza, że wie dokładnie co ma na myśl. Zakłada koszulę.
Sekwencja 6 Pokój. Maciej siedzi na kanapie, obok stoi barek ze szkłem. Maciej opowiada o zauroczeniu, które rzadko mu się przytrafia. Jazda kamery w lewą stronę - na fotelu siedzi wytwornie ubrana kobieta, pali papierosa. Mężczyzna tłumaczy, że chciał się wygadać. Kamera wraca w stronę mówiącego dziennikarza. Maciej mówi, że kobieta jest zapewne zdziwiona jego zachowaniem. Ponowna jazda kamery w stronę kobiety. Kobieta wreszcie odzywa się, że to największy komplement, który można powiedzieć kobiecie. Mówi jednak, że się czuje fatalnie, bo wie, że jest ktoś inny.
Sekwencja 7 Zbliżenie psa pekińczyka. Kobieta, sekretarka redaktora nacelnego - podnosi go, mówi do niej czułym głosem. Przytula go, nazywa go Tomaszkiem. Prosi młodą dziewczynę siedząca za biurkiem, by przyniosła wody. Dziewczyna odkłada pilniczek do paznokci i wstaje od stołu. Kobieta zwraca jej uwagę, by szła z życiem. Dziewczyna idzie przez pokój. Do pokoju wchodzi dziennikarz. Wita się. Zwraca uwagę na różę przy dekolcie dziewczyny i jej kwiecistą bluzkę i komentuje, że „Dziewczyny zakwitły”. Dziewczyna nie rozumie tego komentarza. Maciej podchodzi do sekretarki. Pyta, czy jest szef, ale ona prosi, by poczekał. Maciej siada. Do pomieszczenia wchodzi kolejny mężczyzna, wita się z sekretarką. Patrzy na Macieja i komentuje, że właściwy człowiek na właściwym miejscu. Sekretarka tuli pieska. Mężczyzna siada obok dziennikarza, wyraża swoją niepochlebną opinię o szefie.
Sekwencja 8 Starszy mężczyzna w okularach – redaktor naczelny siedzi za biurkiem. Pyta, co dziennikarz wyprawia. a tekst Macieja nie jest na temat. Ujęcie siedzącego przed redaktorem dziennikarza. Maciej próbuje się tłumaczyć. Plan ogólny: redaktor za biurkiem i siedzący przed nim dziennikarz. Redaktor mówi, że powinno się myśleć o odbiorcach tekstu. Do pokoju wchodzi młoda sekretarka z kawą w szklance. Redaktor pyta ją, czym jest „moralne nadużycie”. Zbliżenie twarzy dziewczyny, która nie rozumie pytania. Plan ogólny: redaktor bierze od niej szklankę i jej dziękuje. Ujęcie zafrasowanego dziennikarza. Redaktor tłumaczy mu, że trzeba pisać prosto i trzymać się ustalonego tematu. Redaktor proponuje, by zapomnieć o tekście przyniesionym przez mężczyznę i obiecuje, że poczeka na kolejny tekst, który będzie odpowiadał im obojgu. Mężczyźni wstają od biurka. Redaktor mówi, że ma prawo wymagać więcej, skoro stawia na młodzież. Oddaje tekst dziennikarzowi. Za plecami Macieja otwierają się drzwi i zagląda drugi mężczyzna, który pyta redaktora, czy będzie zaraz wolny. Redaktor pyta, czy Maciej się zgadza i mówi, że sprawę można jeszcze przedstawić na kolegium. Maciej mówi, że lepiej to zostawić.
Sekwencja 9 Elegancka kobieta, u której Maciej był wcześniej i mówił o swoim zauroczeniu nią, wychodzi na ulicę. Zakłada okulary przeciwsłoneczne. Stojący przy filarach Maciej rusza za nią. Kobieta idzie ulicą. Maciej podąża za nią. Podbiega do niej. Uśmiecha się i mówi, że lakier, który kobieta zamawiała, właśnie przyszedł. Ta odpowiada, że to miło z jego strony i że dziękuję. Idą chwilę obok siebie. Maciej mówi, że postanowił ją zamienić na literaturę. Flirtuje z kobietą. Ta zatrzymuje się i proponuje, by zwracali się do siebie po imieniu. Mówi, że Maciej sobie to wszystko wymyślił. Maciej próbuje się tłumaczyć. Kobieta ponownie zatrzymuje się i mówi, że wszystko sobie ubzdurał. Maciej opowiada o sowich przekonaniach. Kobieta zatrzymuje się przed wejściem do budynku. Mówi, że jest umówiona i ma mnóstwo pracy. Maciej rusza za nią. Kobieta odwraca się, podaje mu dłoń na pożegnanie. Ten zaczyna intensywnie całować jej dłoń. Kobieta wyrywa mu rękę i ucieka. Podchodzi do mężczyzny czekającego na nią przy samochodzie. Mężczyzna pyta, czy coś się stało. Kobieta tłumaczy, że kolega ją przestraszył. Maciej podchodzi do pary. Mężczyzna patrzy na niego i mówi, że go sobie nie przypomina. Maciej mówi, że żartował i przeprasza. Mężczyzna obraca się, kobieta wsiada do samochodu. Maciej żegna się z parą i idzie dalej. Idący Maciej kręcony z profilu. Podjeżdża do niego samochód. Mężczyzna pyta, czy go podwieźć. Maciej odmawia.
Sekwencja 10 Łazienka. Zbliżenie starszej kobiety malującej usta. Obraca się i wychodzi z łazienki, wchodzi do okazałego przedpokoju. Zwraca się do kogoś, że nareszcie przyszedł i pyta, co się z nim dzieje. Zapina pasek przed lustrem. Do kobiety podchodzi dziennikarz Maciej i opowiada, że ma trudności. Kobieta (prawdopodobnie jego matka) zwraca mu uwagę, że on zawsze ma trudności. Maciej mówi, że postanowił wyjechać. Opowiada, że poznał pewnego dyrektora szkoły w Kosowie nad Wartą, który szuka polonisty. Kobieta podchodzi do szafy, obraca się w kierunku Macieja i pyta, czy zwariował. Wyciąga z szafy kamizelkę i zarzuca ją na siebie. Pyta Macieja, jak się właściwie czuje. Maciej mówi, że postanowił zostać nauczycielem. Kobieta kładzie mu rękę na czoło i powtarza pytanie. Maciej mówi, że jest uparty. Kobieta przyznaje mu rację. Pyta, co dalej. Maciej mówi, że umrze jako szanowany nauczyciel. Chce ucałować dłoń kobiety. Ta ją wyrywa i krzyczy na niego. Maciej mówi, że mogłaby mu coś doradzić. Mówi, że postanowił się zmienić. Kobieta na niego krzyczy.
Sekwencja 11 Budynek szkoły w Kosowie pośrodku lasu. Na drzewach rozwieszona jest siatka do grania w siatkówkę. Maciej stoi przy nauczycielu z pierwszej sekwencji i drugiej kobiecie, pakuje do plecaka drewniane figurki, które podaje mu nauczyciel. Maciej mówi koledze, że mu zaimponował, ale ten tłumaczy, że potrzebuje pieniędzy. Maciej mówi, że z nim nie straci i podaje mu kilka banknotów. Żegna się. Plan ogólny: Maciej idzie leśną drogą wzdłuż drzew. Zatrzymuje się przy drzewie, na którym wysoko wisi kapliczka. Wspina się na drzewo i ściąga przyczepione do kapliczki kwiaty. Do drzewa podbiega nauczycielka z poprzednich sekwencji, widząc Maciej na drzewie każe mu zostawić kapliczkę. Ten mówi, że tylko obejrzy. Nauczycielka uderza go w nogę i powtarza, by to zostawił. Nauczycielka filmowana w planie średnim: rozgląda się i mówi, że ktoś idzie. Maciek zeskakuje z drzewa. Nikt nie nadchodzi. Nauczycielka mówi, że co by ludzie powiedzieli na kradzież. Para przechodzi przez tory kolejowe. Maciej mówi, że nie chodzi o kradzież, tylko o to by urozmaicić sobie biografię. Nauczycielka zwraca uwagę, ze podkład kolejowy się rusza i proponuje, by pobiegli do dróżnika i dali mu znać. Mówi, że dzięki temu Maciek będzie w czytance dla szóstych klas. Maciek mówi, że na to jest za późno. Schodzą z podkładu. Za ich plecami przejeżdża pociąg. Nauczycielka podchodzi do Macieja. Mówi, że stracili okazję na uratowanie ludzi i zostania bohaterami. Maciej mówi jej, że ma dzisiaj mało czasu i porozmawiają, jak będzie miał więcej. Żegna się z nauczycielką i odchodzi.
Sekwencja 12 Dzieci w autobusie. Seria ujęć dzieci śpiewających piosenkę „W siną dal”. Rozmawiające nauczycielki - starsza z nich opowiada młodszej makabryczną historię o szpitalu wojskowym w bunkrze i pladze szczurów. Wszystkiemu przysłuchują się dzieci siedzące za nauczycielkami. Uczennica wspomina o koledze, który namalował Indianina w Auschwitz. Pyta nauczycielki, co to znaczy, że ktoś obraził uczucia narodowe. Nauczycielka tłumaczy. Ujęcia podróżujących dzieci. Zbliżenia twarzy dziecięcych śpiewających piosenkę „Marsz Gwardii Ludowej” (My ze spalonych wsi).
Sekwencja 13 Nauczycielka idzie pustą ulica. Wchodzi do bramy. Mija rozmawiających mężczyzn - w stronę mężczyzn leci piłka, jeden z mężczyzn ją wykopuje. Nauczycielka wychodzi z bramy, rozgląda się. Jeden z mezczyzn ogląda się za nią, ale mówi do kolegi, że kobieta jest taka sobie i że chciałby hipiskę. Kobieta krąży po chodniku. Mija ją idący Maciej. Pyta, co tu robi. Nauczycielka mówi, że przyjechała skoczyć z mostu. Maciej zaprasza, by poszła z nim. Kobieta dopytuje, czy nie wolałby być sam. Para wchodzi do bramy. Maciej i nauczycielka wchodzą do mieszkania. Maciej odwiesza jej kurtkę i zaprasza do środka. Zapala światło w pokoju. Proponuje herbatę. Nauczycielka się zgadza. Maciej wychodzi z pokoju, nauczycielka przygląda się rzeczom na jego biurku, w tym butelkom po alkoholu. Pyta o zabawkę - wahadło Newtona. Maciej mówi, że to tik-tok. Demonstruje jej działanie - odchyla jedną kulkę tak, uderzała o resztę. Kulki środkowe pozostają prawie nieruchome, z przeciwnego końca wychyla się jedna kulka. Maciej próbuje przytulić kobietę, jednak ta zaczyna się bawić zabawką. Maciek wychodzi z pokoju. Zafascynowana kobieta przygląda się kulkom. Bawi się nimi. Maciej przynosi herbatę. Całuję kobietę w szyję. Nauczycielka odchyla głowę i pyta, czy Maciej przyjmuje dużo takich wizyt. Maciej pyta kobietę, jak sądzi. Kobieta mówi, że pewnie dużo. Maciej mówi, że kobieta ma go za niewiadomo kogo. Kobieta kontynuuje, że pewnie zawsze przy takich wizytach puszcza płyty. Maciej mówi jej, że po co komplikować sprawy, które są proste. Kobieta ponownie odchyla kulki w wahadle. Mówi, by zmienili temat. Bierze z biurka gazetę i zaczyna ją czytać. Maciej przysuwa się do niej. Zaczyna całować ją w ramię. Kobieta pozostaje niewzruszona. Maciej odsuwa się od niej i czyta jeden z nagłówków. Krytukuje tytuł. Kobieta wstaje. Maciej leży na tapczanie i śmieje się. Kobieta włącza odtwarzacz z ćwiczeniami do jęz. angielskiego. Ogląda się na śmiejącego się Macieja i drze gazetę. Maciej chwyta ją do za rękę. Kładą się na tapczanie i zaczynają całować. Kobieta wypuszcza gazetę z dłoni.
Sekwencja 14 Most Poniatowskiego w Warszawie. Maciej idzie z nauczycielką chodnikiem na moście. Nauczycielka go popędza. Maciek mówi, że jest śpiący. Kobieta opowiada, że też jest śpiąca. Ruszają dalej. Twarz idącej kobiety filmowana w półzbliżeniu. Zatrzymuje się i mówi do Macieja o specjalnej maszynce, którą jak się przystawi człowiekowi do głowy, to za pomoca prądu wywoła albo szczęcie, albo nieszczęście. Odwraca się i podchodzi do Maćka. Staje przed mężczyzną i opowiada o eksperymencie na kurze. Maciej nie reaguje. Kobieta go mija i zaczyna głośno śpiewać „la la la”. Maciej obraca się w jej stronę i pyta, co wyprawia. Mówi, że idzie skoczyć. Podbiega do barierki i wychyla się. Ściemnienie.
Sekwencja 15 Plan totalny - ciało nauczycielki leży pod mostem. Podbiega do niego Maciej. Wokół zaczynają tłoczyć się ludzie. Maciej odchodzi szybkim krokiem.
Sekwencja 16 Szkolna sala gimnastyczna, trwa bal absolwentów. Ujęcia tańczących ludzi, rozmawiających przy stolikach, częstujących się papierosami i alkoholem. Do sali wchodzi Maciej. Rozgląda się. Podchodzi do dziewczyny w krótkich włosach i okularach. Zaczyna z nią rozmawiać. Dotyka jej szyi. Dziewczyna mówi, że chętnie by porozmawiała, ale już wychodzi. Proponuje, aby poznał jej meża. Maciej odsuwa się od niej i mówi, że może porozmawiają innym razem. Napis na ścianie: „Witamy absolwentów”. Ujęcie osób na sali: cześć z nich rozmawia, inni tańczą. Dźwięk: piosenka „With a Little Help from My Friends” The Beatles. Maciej siedzi sam przy stoliku, je krakersa. Podnosi się i kieruje do wyjścia. Pośród tańczących osób ktoś za nim woła i pyta jak leci. Maciej obraca się i mówi, że wciąż dobrze. Młody mężczyzna podchodzi do grupy i proponuje im kieliszek. Zbliżenie twarzy mężczyzny mężczyzny wygłaszającego toast.
Sekwencja 18 Sekretarka redaktora naczelnego siedzi za biurkiem i płacze. Obok niej przechodza dwaj meżczyźni pogrążeni w rozmowie o egzystencjaliźmie. Do sekretariatu wchodzi Maciej, wita się radośnie z kobietą. Widząc, że sekretarka płacze, podchodzi do niej i pyta, co się stało. Kobieta wyznaje, że jej pies ma zapalenie płuc. Maciej pociesza ją. Najazd kamery na Macieja. Pyta, czy są dla niego pieniądze. Kiedy słyszy, że tak, uśmiecha się. Pyta, czy może wejść do redaktora. Sekretarka pozwala. Maciej kieruje się do gabinetu. Zapłakana sekretarka wykręca numer telefonu. Rozmawia przez telefon o psie. Ruch kamery w prawą stronę. Przy biurku obok młoda dziewczyna maluje paznokcie. Najazd kamery na kalendarz ze zdjęciem pomnika Nike Warszawskiej Dźwięk z offu: piosenka „Wchodzimy w lata 70-te” Zespołu Estradowego Wojsk Wewnętrznych
Tyłówka: Plansze z napisami: 1. realizatorzy Maciej Wojtyszko Jan Mogielnicki Leszek Brański Grażyna Dłużniewska Małgorzata Zając Tadeusz Lubczyński 2. Katarzyna Maciejko Stanisław Betcher Zbigniew Godlewski Mirosława Demków Grzegorza Starzyński 3. Anna Abramowicz Anna Gawrońska Włodzimierz Głodek Tadeusz Chabiera Klara Dłużniewska 4. Opieka pedagogiczna Janusz Majewski Adolf Forbert 5. PWSFTiT 1972 Dźwięk z offu: piosenka „Wchodzimy w lata 70-te” Zespołu Estradowego Wojsk Wewnętrznych

Słowa kluczowe:

  • AKTOR

  • ARTYKUŁ PRASOWY

  • BÓJKA

  • DZIENNIKARSTWO

  • DZIENNIKARZ

  • GAZETA

  • KOBIETA

  • MAKBET

  • MOST PONIATOWSKIEGO ( WARSZAWA)

  • NAUCZYCIEL

  • NAUCZYCIELKA

  • OBRAZY

  • PIES

  • POCIĄG

  • REDAKCJA

  • REDAKTOR NACZELNY

  • ROMANS

  • RZEŹBY

  • SEKRETARKA

  • SHAKESPEARE, WILLAM (1564-1616) - HAMLET

Ważne: nasze strony wykorzystują pliki cookies
Ta witryna wykorzystuje pliki cookies do przechowywania informacji na Twoim komputerze. Pliki cookies stosujemy w celu świadczenia usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Twoim urządzeniu końcowym. W każdym momencie możesz dokonać zmiany ustawień dotyczących cookies. Więcej szczegółów w naszej Polityce Prywatności.
Akceptuję pliki cookies z tej strony
x