Szczegóły materiału - Szkoła Filmowa w Łodzi

Wielkanoc

Informacje ogólne:

Identyfikator: Wielkanoc_1970
Typ materiału: Etiuda fabularna
Rok produkcji: 1970
Długość materiału: 00:16:25
Nośnik wyjściowy: taśma 35mm
Kolor: czarno-biały
Dźwięk: udźwiękowiony
Uwagi

Prawa autorskie:

Właściciele:: PWSFTviT

Profil na Filmpolski.pl:

Opisy:

Adaptacja rozdziału „Braci Karamazow” Dostojewskiego o Wielkim Inkwizytorze. W zakonie podczas Triduum Paschalnego dochodzi do niepojących wydarzeń. Brat Miguel spotyka w lesie kobietę, która zasiewa wątpliwości co do jego wiary. Na próbę wystawia go także kardynał - sędzia Świętej Inkwizycji. Jednak pod wpływem spotkania z jednym z więźniów również kardynał zaczyna kwestionować swoje przekonania. Ostatecznie zachęca Miguela, by nie powtórzył jego błędu i wybrał wolność.

Twórcy:

Obsada aktorska (Izabella Kozłowska)
Zdjęcia (Aleksander Błoński)
Reżyseria (Aleksander Błoński)
Reżyseria (Roland Paret)
Obsada aktorska (Władysław Jarema)

Sekwencje:

Czołówka Ujęcie kręcone z niskiego kąta - źdźbła trawy na łące. Na drugim planie - budynek romańskiej kolegiaty. Słychać kościelne dzwony. Powolna jazda kamery w górę, na niebo nad kolegiatą. Napisy: 1. Izabela Kozłowska i Władysław Jarema w filmie 2. Wielkanoc

Sekwencja 1 Okno kolegiaty. Powolna jazda kamerą w dół - krzyż przykryty welonem. Dźwięk: śpiew chóralny mnichów. Pod krzyżem siedzi starszy mężczyzna - kardynał w towarzystwie dwóch zakonników. Zmiana ostrości obrazu - widać na pierwszym planie, przed duchownymi, świece. Zbliżenie twarzy kardynała. Starzec mruży oczy. Dwóch zakonników siedzi w stallach (bocznych ławach chórowych). Obrót kamery w stronę ich przełożonych siedzących przy mównicy. Wnętrze kaplicy, kręcone asymetrycznie: na pierwszym planie znajduje się ołtarz ze świecami, na ołtarzu leży otwarty mszał, obok ołtarza siedzą zakonnicy w stallach. Naprzeciwko ołtarza siedzi kardynał. Powody ruch kamery na ołtarz - przed ołtarzem ksiądz kończy odprawianie mszy. Odwraca się i błogosławi zakonników stojących przez ołtarzem. Ci klękają. Odprawiający nabożeństwo ksiądz odwraca się w kierunku ołtarza, za którym siedzi kardynał. Obok księdza stoi jeszcze dwóch duchownych. Ujęcie kręcone z góry: klęczący zakonnicy. Ujęcie twarzy kardynała. Powoli się rozgląda. Ustaje śpiew. Kardynał zwraca uwagę, że nie ma brata Miguela. Dwóch zakonników klęczących przy stalli. Jeden z nich szepcze do drugiego, że kardynał zauważy nieobecność brata.

Sekwencja 2 Brat Miguel idzie piaszczystym wzgórzem. Zbiega ścieżką w dół w stronę dwóch rozmawiających chłopów. Zbliżenie twarzy brata Miguela. Pastuchowie zastanawiają się, dlaczego brat biegnie. Kucają przed nim. Zastanawiają się, czy zobaczył leśną diablicę. Jeden z nich mówi, że kto zobaczy leśną diablice, tego będzie przez całe życie prześladowała. Chłopi wstają, wygrażają zakonnikowi laską i odchodzą. Zakonnik ucieka. Chłopi śmieją się z zakonnika, zbliżenie ich śmiejących się twarzy. Plan totalny - dwóch chłopów idzie pośród hałd piasku.

Sekwencja 3 Kaplica. Brak Miguel się modli się przy krzyżu na bocznej ścianie kaplicy. Dźwięk: bijące dzwony Mnich obraca się. Za nim stoi kardynał i przechodzą zakonnicy w kapturach. Brat Miguel wraca do modlitwy. Półzbliżenie kardynała, który pyta, czy brat Miguel zapomniał o Wielkim Piątku. Brat Miguel mówi, że Bóg go porzucił. Kładzie ręce na ścianie i mówi, że spotkał dzisiaj kusicielkę. Odjazd kamery. Brat mówi o emocjach, które towarzyszyły temu spotkaniu. Kardynał staje za bratem Miguelem i pyta go czy Miguel wątpi w sądy Świętej Inkwizycji. Mówi, że to bluźniercze i karygodne. Nakazuje Miguelowi wstać i iść za nim, odchodzi.

Sekwencja 4 Trwa posiedzenie sądu Świętej Inkwizycji. Zakonnicy w kapturach siedzą w ławach. Jazda kamery w lewą stronę - za stołem siedzi sędziowie, przewodniczy kardynał. Jeden z mężczyzn stoi i odczytuje zeznania. Seria ujęć osób siedzących w pomieszczeniu i słuchających zeznań świadczących o herezji oskarżonego. Po nich wysłuchaniu odzywa się kardynał, który wydaje wyrok – śmierć poprzez spalenie na stosie. Miguel kręcony w półzbliżeniu wysłuchuje wyroku. Kardynał ogłasza karę - spalenie na stosie. Zbliżenie twarzy jednego z zakonników. Kardynał wstaje, będący obok niego Miguel również. Kardynał rozkazuje pochylenie głów i ogłasza, że grzesznik stanie za chwilę przed trybunałem Boga. Ujęcie osób stojących i pochylających głowy wokół stołu w małym pomieszczeniu. Wolny ruch kamery w lewo - do pomieszczenia wchodzi gwardzista z halabardą, wyprowadza oskarżonego. Następnie podchodzi do kardynała i coś mu mówi na ucho. Zbliżenie twarzy jednego z mężczyzn na sali. Gwardzista mówi kardynałowi, że wie o jednym heretyku, który podaje się za Chrystusa. Kardynał każe go uwięzić. Kardynał odwraca się do Miguela i mówi mu, że niebawem zdecyduje o jego losie, a teraz ma się udać do lasu i wystawić swoją wiarę na próbę.

Sekwencja 5 Gwardzista idzie krużgankiem drewnianej galerii wewnątrz dziedzińca. Ogląda się na otwierane drzwi, z których wychodzi kardynał. Gwardzista melduje się. Idze z kardynałem galerią. Mówi o reakcji tłumu na mężczyznę, który podaje się za Jezusa. Opowiada o niewidomym, który odzyskał wzrok. Pokazuje, w której celi jest aresztowany człowiek. Gwardzista i kardynał idą ciemnymi schodami. Słychać chór wykonujący Kyrie Eleison. Kardynał rozkazuje, by zostawić go samego z więźniem. Kardynał w celi, patrzy na więźnia, ale sam więzień pozostaje poza obiektywem kamery. Kardynał mówi do więźnia, że go poznaje. Denerwuje się, że mężczyzna tu przyszedł, mówi, że przeszkadza. Klęka i modli się przed krzyżem. W modlitwie prosi Boga, by nie przeszkadzał kościołowi w jego dziele. Zbliżenie figury Jezusa na krzyżu. Kardynał narzeka, że Jezus odrzucił ziemskie bogactwo, więc kościół musiał sobie radzić. Mówi, że przyjdzie czas, gdy ludzka świadomość i wiedza ogłoszą światu, że grzechu nie ma. Wstaje i zwraca się do więźnia, że są tylko syci i głodni, wpierw należy dać im jeść, a potem żądać cnoty. Chowa ręce pod mucet. Mówi, że jutro spali więźnia na stosie, jak najgorszego z heretyków. Wychodzi z celi, powtarzając „jutro”.

Sekwencja 6 Panorama lasu. Pośród drzew stoi ubrana w białą zwiewną suknię kobieta. Kamera zatrzymuje się na bracie Miguelu. Plan średni: kobieta pośród drzew. Półzbliżenie: brat Miguel patrzący w kierunku kobiety. Cofa się. Kobieta idzie w jego kierunku. Mówi, by nie uciekał. Prosi, by jej wysłuchał i popatrzył na nią. Pyta, czy nie jest piękna. Mówi, że chce być jego. Brat Miguel wycofuje się pośród drzew. Wpada plecami na gałąź. Kobieta idzie w jego stronę. Mówi, by na nią patrzył. Powtarza, że jest piękna i że jest dla niego. Snuje wizję wspólnej przyszłości z bratem Miguelem. Miguel obraca się i ucieka. Kobieta woła za nim, by poczekał. Mówi, że nie powiedziała mu najważniejszego. Mówi, że ma wrócić, jeśli chce ocalić swoją duszę.

Sekwencja 7 Dłonie kardynała, które ma oparte na kolanach. Ruch kamery w górę, na jego twarz. Ma rozpięty mucet, widać jego gołą klatkę piersiową, w ręku trzyma włosiennicę. Plan ogólny: kardynał w swojej celi. Ujęcie kręcone zza jego pleców - pod ścianą stoi brat Miguel. Kardynał opiera rękę na oparciu fotela, na którym siedzi i tłumaczy, że już nigdy więcej włosiennicy nie założy. Mówi, że jest znużony. Miguel podchodzi do okna - staje tyłem do okna i opiera się o parapet. Kardynał opowiada, że on też był niegdyś w lesie, że spotkał tam dziewczynę i uznał ją za diablicę, ale dziś nie ma tej wiary. Mówi, jak wczoraj znowu poszedł do lasu. Panorama lasu. Głos starszej kobiety, która mówi, że też jest zmęczona. Nie chciała dla mężczyzny nic złego. W kadrze ukazuje się kobieca postać, jest filmowana od szyi wdół. W rękach trzyma kielich. Mówi, że kazano jej go przynieść i tłumaczy, że to Graal, ale już pusty – opróżniła go ludzka niegodziwość i palące się stosy. Postać kardynała filmowana z profilu, w planie średnim - ma ciemną pelerynę i biały kaptur na głowie. Podchodzi do kobiety. Zbliżenie twarzy kardynała. Zamyka oczy słuchając kobiety, która mówi, że dziś jest już na wszystko za późno i że kardynałowi udała się tylko jedna rzecz - zmarnować jej i jego własne życie. Kardynał przechadza się po swojej celi. Podchodzi do brata Miguela. Łapie go za ramiona i zachęca, by poszedł do lasu i wyszedł kobiecie na spotkanie. Radzi mu, by nie zmarnował swojego życia, tak jak on zmarnował swoje.

Sekwencja 8 Wielkanoc. Ujęcie krzyża w kaplicy - figura Jezusa jest odsłonięta. Dźwięk: bicie dzwonów. Pionowy ruch kamery w dół - Przed ołtarzem kardynał ogłasza, że Jezus zmartwychwstał. Nieostre ujęcie , które po chwili się wyostrza - pojawiają się płonące świece. Zakonnicy zgromadzeni przed ołtarzem ruszają w kierunku wyjścia. Odjazd kamery. Dźwięk z offu: muzyka chóralna.

Tyłówka Plansze z napisami: 1. scenariusz oparty na „Wielkim Inkwizytorze” Dostojewskiego 2. Scenariusz i reżyseria Roland Paret współpraca Juliusz Janicki 3. Opieka artystyczna Wanda Jakubowska Janusz Kubik 4. Zdjęcia Aleksander Błoński współpraca operatorska Mirosław Araszewski 5. Opieka pedagogiczna Bogusław Lambach Adolf Forbert 6. Kierownik zdjęć Bronisław Cichoński montaż Halina Gronek Nelly Binkiewicz dźwięk Tadeusz Pałczyński 7. PWSFTviT - 1970

Słowa kluczowe:

ADAPTACJA
CHŁOPI
DOSTOJEWSKI, FIODOR (1821-1881)
JEZUS CHRYSTUS
KARDYNAŁ
KOBIETA
KOŚCIÓŁ
KUSICIELKA
LAS
MODLITWA
MSZA ŚWIĘTA
ŚWIĘTA INKWIZYCJA
WIARA
WIELKANOC
ZAKON
ZAKONNIK