Szczegóły materiału - Szkoła Filmowa w Łodzi

Włóczęga

Informacje ogólne:

Identyfikator: Wloczega
Typ materiału: Etiuda fabularna
Rok produkcji: 1970
Długość materiału: 00:21:38
Nośnik wyjściowy: taśma 35mm
Kolor: czarno-biały
Dźwięk: udźwiękowiony
Uwagi

Prawa autorskie:

Właściciele:: PWSFTviT

Profil na Filmpolski.pl:

Opisy:

Etiuda na podstawie opowiadania Guy de Maupassanta. Tytułowy włóczęga przemierza wieś w poszukiwaniu pracy. Spotyka się z pogardą ludzi. Wygnany ze wsi okrada jedną z chat a następnie gwałci spotkaną po drodze dziewczynę. Zostaje znaleziony przez ludzi ze wsi i aresztowany przez żołnierzy.

Twórcy:

Sekwencje:

Czołówka Seria górskich widoków. Napisy: 1, Włóczęga wg opowiadania Guy de Maupassant’a Opieka pedagogiczna Stanisław Wohl Adolf Forbert 2. kierownictwo grupy zdjęciowej T. Lubczyński 3. dialogi J .Matula dźwięk T. Pałczyński W. Owczarek 4. współpraca operatorska W. Stok W. Kozłowski 5. w głównej roli Bohdan Mikuć 6. w pozostałych rolach Z. Grąziwicz, J. Zdrojewski Z. Malawski B. Bukowski M. Wojtczak J. Jędrzejczak J. Pałka I. Iżykowska 7. tekst ballady J. Matula- P. Østerfelt śpiewa E. Kamiński 8. muzyka Barbara Østerfelt 9. zdjęcia Rupen Vosgimorukian 10. scenariusz i realizacja Fausto Fuser Rzeka płynąca wśród gór. Ruch kamery w prawą stronę. Przy brzegu znajduje się włóczęga. Ujęcie mężczyzny przy rzece - obmywa twarz wodą. Ruch kamery w lewą stronę, wzdłuż rzeki. Zbliżenie twarzy. Zbliżenie nóg wspinających się po kamienistym wzgórzu. Włóczęga wędruje wzdłuż rzeki, którą płyną gęsi. Na wzgórzu pasa się owce. Na drugim tle mężczyzna wspinają się na wzgórze. Idzie wąwozem. Odjazd kamery, włóczęga wspina się na zbocze, idzie dalej zboczem wąwozu - kamera ustawiona jest za jego plecami. Najazd kamery na idącego mężczyznę. Dźwięk z offu: piosenka - ballada.

Sekwencja 1 Plan totalny. Włóczęga zbiega ze szczytu wzgórza. Zatrzymuje się. Widzi pasąca się krowę. Wchodzi pod nią i moje mleko z jej wymiona. Zbliżenie ogniska. Włóczęga siedzi przy ognisku i ogrzewa ręce.

Sekwencja 2 Dzwon bijący w sygnaturce kościoła. Włóczęga klepie krowę po pysku, pyta czy nie zmarzła w nocy, żegna się z nią i odchodzi. Plac przed kościołem - na pierwszym planie kobieta modli się przez figurką Matki Boskiej, na drugim dziewczęta biegą do kościoła. Ludzie przed kościołem. Drogą przy kościele jedzie wóz z mężczyzną i kobietą w ludowych strojach. Mija wóz, którym jedzie dwóch starszych mężczyzn elegancko ubranych (we fraki i cylindry. Jeden z mężczyzn - mer - zagaduje do wędrowca. Pyta, kim on jest, a gdy słyszy, że włóczęgą i nie ma co jeść, krzyczy do niego, że żebranie jest zabronione. Przepędza go z gminy. Wóz rusza dalej. Ujęcie kolejnego wozu, kręcone zza pleców woźnicy. Zatrzymuje się przy nim włóczęga. Pyta o pracę. Chłop na wozie krzyczy, że robota jest dla porządnych ludzi. Gdy włóczęga mówi, że umiera z głodu, chłop odpowiada, że żebrakom roboty się nie daje. Popędza konia. Na wozie siedzi chłopka i grupa dziewczynek, które grają śpiewają wyliczankę. Chłopka przepędza włóczęgę. Krzyczy do dzieci, by go nie dotykały i nie patrzyły na niego. Mówi, że ma wszy. Dzieci skandują „be, be, be, be” w stronę włóczęgi. Następnie wracają do swojej zabawy. Seria ujęć włóczęgi podchodzącego do ludzi i proszącego o pracę. Ludzie przepędzają go. Włóczęga siedzi przy skraju drogi. Drogą pędzone są owce. Nadchodzi dwóch żołnierzy w mundurach z epoki napoleońskiej. Zatrzymują się przy włóczędze. Wypytują go, co tu robi i skąd idzie. Zbliżenie jednego z żołnierzy. Pyta, dlaczego porzucił swoje strony. Każe włóczędze pokazać papiery. Włóczęga podaje mu dokumenty. Żołnierz przekazuje go koledze. Pyta, czy włóczęga ma pieniądze. Ten odpowiada, że nic nie ma. Na pytanie, z czego żyje, odpowiada, że z tego, co mu ludzie dadzą. Przyznaje, że żebrze. Drugi żołnierz, wciąż trzymający jego dokumenty każe mu wstać. Balkon nad kruchtą kościoła. Wygląda z niego ministrant. Ujecie kręcone z perspektywy ministranta na balkonie - widzi żołnierzy prowadzących włóczęgę. Na balkon wbiega drugi ministrant i ksiądz. Żołnierze prowadzą aresztowanego, tłum przed kościołem wykrzykuje za nim oblegi i oskarżenia. Na schodach kościoła stoją ludzie i dwie siostry zakonne.

Sekwencja 3 Zbliżenie dziadka do orzechów, którym ktoś rozgniata orzech. Odjazd kamery. Kamera robi objazd wokół elegancko ubranego mężczyzny. Siedzi on przy stole z drugim mężczyzną - merem - są to te same postacie, które pojawiły się wcześniej w eleganckim wozie. Piją alkohol i jedzą orzechy. Mer na dźwięk pukania do drzwi krzyczy „ wejść!”. Do pokoju wchodzi żołnierz, informuje, że schwytali włóczęgę. Mer prosi o pokazanie papierów. Żołnierz wyciąga je i podaje zwierzchnikowi. Najazd kamery na dokumenty. Mer każe wprowadzić włóczęgę i go przeszukać. Włóczęga stoi przed merem, żołnierze przeszukują go i jego rzeczy. Mer wypytuje, co włóczęga robił na gościńcu. Ten odpowiada, że szukał pracy. Zbliżenie na wyciągany z marynarki zegarek kieszonkowy. Mer mówi, że je włóczęga jest wolny, ale że drugi raz nie chce widzieć go w swojej wsi.. Najazd kamery na włóczęgę, który krzyczy, że nie ma co jeść. Mer każe mu milczeć i podaje dokumenty żołnierzom. Mówi, by odprowadzili włóczęgę 200 metrów poza granicę wsi i dalej puścić. Nalewa sobie alokoholu z karafki do kieliszka.

Sekwencja 4 Nogi żołnierzy prowadzących włóczęgę przez pole. Jeden z nich liczy odległość. Plan totalny: żołnierze idą polem z włóczęgą. Zatrzymują się i puszczają go. Włóczęga rusza przed siebie. Plan ogólny - włóczęga zatrzymuje się przy drzewie. Zrywa liść i idzie dalej. Ogląda się za siebie. Ciska zerwany liść na ziemię. Rusza dalej.

Sekwencja 5 Wioska w górach. Wnętrze jednej z chat: krzesło stojące przy oknie. Słychać nawoływanie włóczęgi. Zagląda przez okno, nikogo nie ma. Wchodzi do izby. Zabiera chleb ze stołu i zaczyna go jeść. Jedząc, chodzi i rozgląda się po domu. Bierze koszyk, w którym są jabłka, wyciąga je i chowa do koszuli. Przez drzwi przechodzi do pomieszczenia gospodarskiego. Próbuje złapać kurę. Wraca do części mieszkalnej. Zagląda do garnków na piecu. Ręką wyjadę z jednego z nich jedzenie. Po chwili siada przy stole i wyciąga ugotowanego kurczaka z garnka. Zaczyna jeść. Wstaje od stołu i podchodzi do kredensu. Wyciąga butelkę z alkoholem i pije z niej. Ponownie siada na krześle przy garnku, je kurczaka i zapija alkoholem z butelki. Otwiera wazę, która stoi na stole i też wyciąga z niej jedzenie. Najazd kamery na jedzącego mężczyznę. Polewa się alkoholem z butelki. Śmieje się. Je kurczaka. Bierze bochen chleba i chowa go za ubranie. Słyszy dzwony kościoła. Podrywa się. Zakłada czapkę i wybiega z domu.

Sekwencja 6 Las. Między drzewami biegnie pijany włóczęga. Śpiewa radośnie piosenkę. Pije z ukradzionej butelki. Zatrzymuje się, gdy słyszy świergot ptaków. Odrywa kawałki chleba i rozrzuca je dla ptaków. Klęczy na kolanach na polanie. Wyciąga jabłko i zaczyna je jeść. Po chwili też je rzuca. Rzuca również bochenkiem chleba, który trzymał pod pachą i śmieje się. Krzyczy do ptaków, by go zabrały ze sobą. Staje nad brzegiem wąwozu. Na jego szczycie tańczy i śpiewa o tym, jak mu dobrze. Skacze i turla się ze stoku. Zatrzymuje się na dole, ale nie podnosi się, tylko leży i popija alkohol. Słyszy kobiecy głos, który również śpiewa. Rusza wąwozem w stronę głosu. Na końcu wąwozu idzie dziewczyna z dwoma wiadrami. Pyta włóczęgę, czy to on tak śpiewał. Mężczyzna przytakuje. Rzuca butelką i podchodzi do kobiety. Kobieta próbuje się wycofać. Stawia wiadra. Zaczyna biec po stoku, włóczęga ją goni. Łapie ją i przewraca, kładzie się na niej. Dziewczyna próbuje mu się wyrwać. Włóczęga rwie jej koszulę odsłaniając pierś. Łapie ją za ręce, by się nie szamotała.

Sekwencja 7 Porzucone przez kobietę wiadro z rozlanym mlekiem. Włóczęga i dziewczyna leżą obok. Dziewczyna się podnosi. Obciąga spódnicę. Odsuwa się od włóczęgi. Zaczyna płakać. Włóczęga przysuwa się do niej. Dziewczyna odsuwa się i szlocha. Włóczęga ucieka zboczem wąwozu. Kobieta płacząc woła za nim, by oddał jej za rozlane mleko. Biegnie za nim, wyzywając go. Dobiega na szczyt wąwozu, gdzie siada i płacze.

Sekwencja 8 Stado ptaków latających nad polaną. Uciekający włóczęga opiera się o drzewo, po chwili biegnie dalej. Ujęcie kręcone z perspektywy włóczęgi, który biegnie przez las. Plan ogólny - włóczęga opiera się o drzewo. Wyciera ręką czoło. Seria ujęć bedących prawdopodobnie projekcja marzenia włóczęgi: praca przy różnych zajęciach gospodarskich: przerzucaniu siana, rąbani drewna, naprawie sprzętu, oporządzaniu zwierząt. Zbliżenie wyciągniętej dłoni włóczęgi, na której ktoś kładzie kilka monet. Włóczęga zaciska dłoń z pieniędzmi. Ponowne ujęcie włóczęgi opierającego się o drzewo po ucieczce. Zaczyna biec dalej. Ujęcie kręcone z perspektywy włóczęgi biegnącego między drzewami. Zbliżenie twarzy włóczęgi. Ciężko oddycha. Włóczęga idący drogą wśród pól. Seria ujęć włóczęgi pobierającego wodę ze studni. Włóczęga idzie polem. Zatrzymuje się i probuje wykopać ziemniaki z ziemi. Ponowne ujęcie mężczyzny przy drzewie. Ujęcie z perspektywy włóczęgi: korony drzew widziane od dołu. Włóczęga opiera się o drzewo. Ponownie ujęcie wirujących koron drzew. Włóczęga opiera się o kapliczkę wiszącą na drzewie. Osuwa się i siada oparty o pień drzewa. Starsza kobieta biegnie lasem. Dostrzega włóczęgę. Woła do ludzi i pokazuje, gdzie leży włóczęga. Wśród grupy jest dwóch żołnierzy. Idą do włóczęgi, dzwoniąc kajdankami. Odpędzają ludzi. Włóczęga leży na ziemi. Jeden z nich kopie go, każe mu wstawać. Włóczęga powoli się podnosi. Zbliżenie jego rąk, na które żołnierze nakładają kajdany. Ktoś w tle nazywa go łajdakiem. Żołnierze prowadzą go. Grupa rusza za nimi. Na końcu grupy idzie dziewczyna. Ujęcia stada ptaków na niebie. Dźwięk z offu: muzyka instrumentalna

Tyłówka Plansza z napisem „produkcja PWSFTiT - 1970 r - Łódź” Dźwięk z offu: muzyka instrumentalna

Słowa kluczowe:

BEZDOMNY
GÓRY
GWAŁT
LAS
MAUPASSAND, GUY DE (1850-1893)
MER
PRZESTĘPSTWO
RZEKA
WIEŚ
WŁÓCZĘGA
ŻEBRACTWO
ŻEBRAK
ŻOŁNIERZ