Szczegóły materiału - Szkoła Filmowa w Łodzi

Wzgórze Marsa albo powrót powstańca śląskiego

Informacje ogólne:

Identyfikator: Wzgorze_marsa
Typ materiału: Etiuda fabularna
Rok produkcji: 1968
Długość materiału: 00:20:14
Nośnik wyjściowy: taśma 35mm
Kolor: czarno-biały
Dźwięk: udźwiękowiony
Uwagi

Prawa autorskie:

Właściciele:: PWSFTviT

Profil na Filmpolski.pl:

Wzgórze Marsa albo powrót powstańca śląskiego

Opisy:

W bloku, gdzie mieszka młode małżeństwo, umiera stary powstaniec śląski. Chłopak postanawia towarzyszyć starszej wdowie przy przygotowaniu zmarłego do pochówku. Nieoczekiwanie mężczyzna ożywa.

Twórcy:

Sekwencje:

Czołówka Emerytowany wojskowy idzie ścieżką. Ma na sobie mundur i ordery. W oddali widać wzgórze. Napisy: 1. Maria Hornik 2. Maria Sypkowska 3. Tadeusz Kwinta 4. Ignacy Wibera Kamieniste zbocze wzgórza. Napis na jej tle „Wzgórze Marsa” Źdźbła traw. Na ich tle napis: „Albo powrót powstańca śląskiego”. Kamera wykonuje półobrót. Najazd kamery na idącego żołnierza. Generał nad brzegiem rzeki. Napisy „Kier. Zdjęć Mieczysław Mękarski” i „montaż Janina Grosicka”, „dźwięk Nikodem Wołk-Łaniewski”, „opieka pedagogiczna Andrzej Ancuta Adolf Forbert”, „opieka pedagogiczna Henryk Kluba” Łąka. Żołnierz i mężczyzna w białej koszuli i spodniach obróceni są tyłem. Napis „Zdjęcia Michał Bukojemski 3 rok” odjazd kamery. Napis „Scenariusz i reżyseria Antoni Halor 3 rok” Dźwięk z offu: muzyka orkiestry dętej.

Sekwencja 1 Plansza z napisem „Rano Chiromacja i Miłość” i rysunkiem przedstawiającym dłoń. Dźwięk z offu: sygnał dzwoniącego budzika. Makieta przedstawiająca ścianę a na niej palakty - dwa palce, jeden jest owinięty wokół drugiego. Pionowa jazda kamery wzdłuż palca. Palec wskazuje zapisaną tablicę. Najazd kamery na stopy pod kołdrą, a na następnie twarze mężczyzny i kobiety. Rozmawiają. Mężczyzna prosi, by kobieta podała mu rękę. Kobieta pyta, czy mężczyzna umie wróżyć z ręki. Mężczyzna przytakuje i po chwili żartobliwie próbuje ugryźć dłoń kobiety. Kobieta ze śmiechem zabiera rękę. Pyta mężczyznę o to, jak się wróży z ręki. Ten odpowiada, że to bardzo proste. W kolejnym ujęciu mężczyzna stoi przy tablicy. Ściera obliczenia matematyczne i rysuje na niej dłoń. Opowiada o chiromancji. Kobieta kręcona w półzbliżeniu. Ma zawiniętą grzywkę wokół oczu, która wygląda jak poprawki okularów. Mężczyzna stoi przy plakacie „Rysopisu” Jerzego Skolimowskiego. Mężczyzna przed lustrem myje zęby. Kobieta siedzi oparta o ścianę. Mężczyzna w piżamie przychodzi do łóżka. Tłumaczy zasady chiromancji trzymając dłonie kobiety. Ona kładzie swoje na policzkach chłopaka. Meżczyzna zbliża swoje usta do jej ust. Żartuje z partnerki, w efekcie czego zjeżdża z łózka. Leży opaty o łóżko, kobieta dotyka jego nosa. Mężczyzna niezrażony kontynuuje opowieść o wróżbach z ręki. Kobieta wkłada palce do jego ust. Mężczyzna sięga w stronę dziewczyny. Wchodzi na łóżko i wchodzi pod kołdrę. Łapie kobietę za szyję, wodzi dłońmi po jej ciele. Padają wspólnie na łóżko. Na ścianie obok łóżka widac plakat Che Gevary.

Sekwencja 2 Dźwięk z offu: akord gitarowy Napis „Nowina toaleta i wyjście do pracy”. Rysunek dłoni na planszy. Chłopak leży na łóżku. Śpiewa piosenkę. Nogi ma oparte o ścianę. Obok ubiera się dziewczyna. Narzeka, że nie ma nawet na fryzjera. Podchodzi do chłopaka. Słychać pukanie do drzwi. Dziewczyna zakładając szlafrok idzie przez korytarz do drzwi. Otwiera drzwi starszej pani. Starsza kobieta informuje dziewczynę, że w nocy zmarł jej mąż. W tle widać lekarza. Starsza kobieta pyta młodszą o męża, kiedy dowiaduje się, że jest w domu - odchodzi. Starsza kobieta wówi w gwarze śląskiej. Mężczyzna w sypialni przysłuchuje się rozmowie z korytarza. Zapina piżamę. Dziewczyna zamyka drzwi za kobietą i wraca do pokoju. Zdejmuje szlafrok. Zostaje w bieliźnie. Poprawia włosy. Nerwowo szuka ubrań. Chłopak pomaga jej zapiać biustonosz. Kobieta zakłada czarną koszulkę. Mężczyzna bierze do ręki słoik z orzeszkami. Kobieta ubiera spodnie. Najazd kamery na jedzącego mezczyznę. Para rozmawia między sobą n atemat tego, co sobie kupią, kiedy mężczyzna zrobi karierę. Kobieta podchodzi do lustra i ogląda się w lustrze, obraca się w jego partnera. Zakłada kurtkę. Nadal dyskutuje z mężczyzną, zaleca mu sprzątanie i gotowanie obiadu. Całuje go. Mężczyzna pada na łóżko. Dziewczyna bierze torebkę i wychodzi.

Sekwencja 3 Duża rycina ręki. Na ręce napis „On sam” Dźwięk z offu: akord gitarowy Mężczyzna w pidżamie krąży po pokoju. Wyciąga gitarę elektryczną. Zakłada ją i zaczyna grać. Po chwili ją odkłada. Idzie do łazienki, odkręca kran. Pije wodę ze szklanki i płucze usta. Podchodzi do okna. Kolejne ujęcie: widok za oknem, panorama Katowic. Plac na którym budowane są wieżowce. Najazd kamery na jeden z dźwigów. W kolejnym ujęciu szyb kopalni. Odjazd kamery. Dźwig na placu budowy katowickie hali widowiskowo-sportowej - „Spodka”. Chłopak patrzy na siebie w lustrze. Mówi do siebie. Pociąga za spłuczkę w toalecie.

Sekwencja 4 Plansza z napisem „Rozmowy na klatce schodowej”. Rycina ręki pod napisem. Klatka schodowa. W tle słychać głos sąsiadki. Chłopak wychodzi z mieszkania. Dzwoni do drzwi. Nikt nie otwiera. Podchodzi do balustrady. Jazda kamery w stronę okna, a następnie pionowy ruch w dół. Widać dwie starsze kobiety dyskutującew drodze po schodach. Po schodach wspina się starsza pani, która owdowiała w nocy. Na jej widok mężczyzna zbiega ze schodów. Pomaga kobiecie wejść po schodach, zabiera torbe z zakupami. Rozmawiają, kobieta żali się, że nie udało jej się załatwić w urzędach zamiany mieszkania na lepsze, chociaz mąz był powstańcem śląskim. Mężczyzna wchodzi ze staruszką do jej mieszkania.

Sekwencja 5 Plansza z napisem: „Ubieranie starego. Dawid i Goliat. Umarłemu nie odmawiaj niczego”. Rysunek dłoni. Wnętrze mieszkania sąsiadów. Makatka na drzwiach przedstawiająca chłopca i dziewczynki ozdobiony kwiatami, nad nimi napis „Dzień dobry”. Starsza kobieta odwiesza chustkę zasłaniając makatkę, opowiada o umieraniu. Zakłada fartuch i idzie do sypialni, gdzie leży ciało jej męża. Zbliżenie twarzy młodego mężczyzny, słucha kobiety, przykładając dłoń do ust. Zaczyna bić zegar. Starsza kobieta prowadzi swój monolog o umieraniu. Mężczyzna wchodzi do sypialni, gdzie w łóżku leży ciało. Kobieta narzeka, że teraz wszystkim rządzi pieniądz. Stoi przy zegarze. Zamyka szybkę. Odbicie w lustrze mężczyzny w łóżku. Kobieta zasłania lustro prześcieradłem. Kobieta siedzi i czyści buty męża szczotką. Mówi, że mężczyzna nie chciał tych butów do trumny, bo są niewygodne. Kobieta z chłopakiem podchodzą do łóżka, podnoszą mężczyznę, by go ubrać. Chłopak radzi, by zawołać po imieniu. Kobieta szlocha nad zmarłym, woła do niego „Józek”. W kolejnym ujęciu kobieta otwiera szafę. Wyciąga ubrania i mundur męża. Staruszka opowiada o swojej filozofii rozstrzygania wojen poprzez bezpośrednia walke dwóch przywódców, jak w biblijnej historii o Dawidzie i Goliacie. Zbliżenie twarzy młodego mężczyzny, który jej słucha. Najazd kamery na zdjęcie wiszące na ścianie przedstawiające zbiorowy portret Kompanii Bogucickiej z I-go Powstania Śląskiego w Zawierciu. Ujęcie nieboszczka. Kobieta zabiera miskę stojącą obok łóżka. Nagle nieboszczyk się zrywa. Siada na łóżku i mówi, że kobieta nawet wieczny odpoczynek przerywa mu swoim gadaniem. Zbliżenie twarzy kobiety. Stoi na tle okna. Mówi, że przez tyle lat jej maż robił co chciał, więc teraz oba będzie mówiła, co jej się podoba. Mężczyzna siedzi na skraju łóżka. Mówi, że walczył za Polskę i zarzuca żonie, że może wolałaby Niemcy. Kobieta zdejmuje prześcieradło z lustra. Mówi, ze wtedy nie wyszłaby za mąż za Polaka. Najazd kamery na odbicie mężczyzny w lustrze. Zbliżenie twarzy słuchającego wszystkiego chłopaka. Starszy mężczyzna podrywa się z łóżka. Tłumaczy kobiecie, że po śmierci każdy człowiek powinien coś zostawić po sobie. Zaczyna bić zegar. Mężczyzna krąży przy zegarze. Mówi, że wojna zabrała im synów. Opowiada o swojej pracy, z której niczego wielkiego się nie dorobił. Siada na łóżku, przy którym stoi chłopak. Pyta go, co robi. Chłopak odpowiada, że się uczy grać. Mężczyzna popiera to. Kobieta stojąca na drugim planie mówi, że jej mąż zawsze taki jest.

Sekwencja 6 Plansza z napisem „Ona wraca z pracy śmiać się będą w czas ostatni”. Dźwięk z offu: piosenka powstańców śląskich „Znam ja jeden śliczny zamek” Młoda kobieta wraca z pracy idzie klatką schodową. Podchodzi do mieszania starszej kobiety, do którego są uchylone drzwi. Wnętrze mieszkania - dziewczyna wchodzi i się rozgląda. Chłopak gra na gitarze piosenkę powstańczą „Znam ja jeden śliczny zamek”. Starsza kobieta śpiewa z nim, kołysząc się i tańcząc. Zbliżenie twarzy dziewczyny. Zaczyna również tańczyć. Ponowne ujęcie śpiewającej i tańczącej staruszki. Zbliżenie tyłu głowy chłopaka, który śpiewa i gra na gitarze. Staruszka zaczyna tańczyć z dziewczyną. Ponownie ujęcie głowy chłopaka. Obraca się. Na łóżku leży starszy mężczyzna wmundurze, który słucha piosenki z uśmiechem na ustach. Najazd kamery na jego twarz. Ściemnienie. Napis „koniec”

Słowa kluczowe:

BLOK
GITARA
KATOWICE
MĄŻ
MŁODY MĘŻCZYZNA
POGRZEB
POWSTANIE ŚLĄSKIE
STARSZA KOBIETA
STARSZY MĘŻCZYZNA
ŚLĄSK
ŚMIERĆ
WDOWA
WRÓŻBA
ŻOŁNIERZ
ŻONA