Szczegóły materiału - Szkoła Filmowa w Łodzi

Za bramą

Informacje ogólne:

Identyfikator: Za_brama
Typ materiału: Etiuda fabularna
Rok produkcji: 1972
Długość materiału: 00:19:33
Nośnik wyjściowy: taśma 35mm
Kolor: czarno-biały
Dźwięk: udźwiękowiony
Uwagi

Prawa autorskie:

Właściciele:: PWSFTviT

Profil na Filmpolski.pl:

Opisy:

Pacjent szpitala psychiatrycznego umawia się na schadzki z dziewczyną poza zakładem, a ułatwia mu to pijany dozorca. Chłopak marzy o tym, by przespać się ze swoją wybranką, ta jednak ma obawy.

Twórcy:

Zdjęcia (Michał Nekanda- Trepka)
Obsada aktorska (Andrzej Wilk)
Obsada aktorska (Tadeusz Surowa)
Obsada aktorska (Janusz Mazanek)
Obsada aktorska (Stanisława Celińska)
Obsada aktorska (Marian Friedmann)
Zdjęcia (Wiktor Skrzynecki)

Sekwencje:

Czołówka Plansze z napisami: 1. „Scenariusz na motywach powieści M. Kundery „Żart” Michał Nekanda-Trepka opieka artystyczna Janusz Majewski 2. Reżyseria Michał Nekanda-Trepka 3. Zdjęcia Wiktor Skrzynecki 4. Opieka artystyczna Adolf Forbert współpraca operatorska Jerzy Garstecki 5. Kierownik grupy zdjęciowej Józef Siwek dźwięk Maria Siniarska montaż Janina Grosicka 6. Stanisława Celińska i Andrzej Wilk w filmie Ujęcie przedstawiające taboret, na którym ktoś stawia stos książek. Następnie staje na książkach. Pojawia się napis „Za bramą”. Postać na taborecie odpycha się od książek. Ujęcie kręcone z perspektywy osoby, która się powiesiła, obraz się chwieje, widać leżący na ziemi taboret.

Sekwencja 1 Szpital psychiatryczny. Ujęcia kręcone w półzbliżeniu: mężczyźni ubrani na biało chodzą w kółko z podniesionymi rękami, robią skłony. Wszystko odbywa się w tempie gwizdka. Zbliżenie łysego mężczyzny, która ma gwizdek w ustach. Mężczyźni robią skłony - wśród nich jest młody mężczyzna, który obraca się i widzi za swoimi plecami nieboszczyka wynoszonego na noszach, przy którym ksiądz odprawia modlitwę. Na balkonie stoi lekarz w kitlu i przypatruje się treningowi pacjentów. Ponowne zbliżenie twarzy mężczyzny z gwizdkiem. Ponowne ujęcie krążących z podniesionymi rękami pacjentów. Jeden z mężczyzn odchodzi od grupy. Ujęcia ćwiczących. Przez bramę zakładu przechodzą ksiądz odprawiający modlitwy i sanitariusze z nieboszczykiem na noszach. Dozorca zamyka za nimi drzwi. Wraca do budynku. Ktoś za nim woła, nazywając go Tadeuszem. Jest to młody mężczyzna, który odszedł od grypy ćwiczących. Pyta o której ma się pojawić. Tadeusz pokazuje mu na palcach i bełkocząc mówi, że o siódmej. Chłopak upewnia się, że mówią o jutrzejszym dniu. Tadeusz wchodzi do budynku. Słychać dzwoniący telefon. Pacjent odwraca się i rozgląda. Listonosz przedziera się przez krzaki. Idzie niepewnie wzdłuż zniszczonego budynku. Rozgląda się. Oddaje mocz przy budynku. Młody mężczyzna siedzi przy stole z pijanym Tadeuszem, który nalewa alkohol do kieliszków. Stukają się kieliszkami. W radiu leci audycja po rosyjsku. Tadeusz próbuje zapalić fajkę. Po chwili jego głowa opada na stół. Pacjent sięga po butelkę spod stołu. Stawia ją na stole. Cicho obchodzi stół i podchodzi do szafki, gdzie Tadeusz odwiesza klucze. Sięga po klucze.

Sekwencja 2 Chłopak biegnie przez krzaki. Odjazd kamery - widok opuszczonego budynku .Chłopak wchodzi do jednego z pomieszczeń. Następnie ogląda drewniany gołębnik na dziedzińcu. Siada na ziemi. Zadpala papierosa. Budynek zasnuty mgłą. Słychać kobiecy głos mówiący „Piotr” i dźwięk lecącego samolotu.

Sekwencja 3 Zbliżenie twarzy młodego mężczyzny i dziewczyny w białej sukience w groszki. Tulą się do siebie na zrujnowanym i porośniętym chwastami dziedzińcu zrujnowanego budynku. Mężczyzna wypomina dziewczynie, że się spóźniła. Ta go przeprasza. Odjazd kamery. Dziewczyna podaje mężczyźnie kwiaty. Chłopak zanurza w nich twarz. Para się śmieje. Mężczyzna całuje dziewczynę, jednak ta się odsuwa. Chłopak całuje ją w rękę. Dziewczyna przytula się do niego. Para zaczyna się całować. Kładą się na trawie. Zbliżenie twarzy całującej się pary. Rozlega się krakanie ptaków. Mężczyzna nerwowo się rozgląda. Dziewczyna próbuje go przytulić, ale na dźwięk krakania ptaków oboje się podrywają i rozglądają się. Powolny odjazd kamery. Chłopak bierze dziewczynę za rękę i uciekają. Listonosz przedziera się przez krzaki. Para chowa się za drewnianą szopą. Listonosz idzie przez dziedziniec. Chłopak wygląda zza szopy. Listonosz wyciąga gazetę z torby, którą położył na ziemi i idzie w krzaki za potrzebą. Dziewczyna oglądająca to zza szopy śmieje się, ale mężczyzna zasłania jej usta ręką. Torba listonosza leżąca na ziemi. Odjazd kamery - listonosz chowa do niej resztę gazet zakłada torbę na ramię i odchodzi. Para obserwuje z ukrycia - zbliżenie twarzy mężczyzny. Obserwują listonosza - ten zrywa kwiatka, podnosi go i idzie dalej. Para siedzi na ziemi i śmieje się. Dźwięk: muzyka jazzowa. Para znowu zaczyna się całować. Kładą się na ziemi. Po chwili dziewczyna odpycha chłopaka. Ten pyta o powód. Dziewczyna mówi, że się boi. Chłopak ją dopytuje. Dziewczyna mu odmawia. Chłopak drąży temat, mówi, że rzadko mogą być razem. Dziewczyna mówi, że zgodzi się ale gdzie indziej, ale ten każe jej obiecać, że tam z nim pójdzie. Dopytuje, czy nie będzie się więcej opierać. Odjazd kamery. Dziewczyna klęka przed mężczyzną, który głaszcze ją po ciele. Mówi, że jest najpiękniejsza. Dziewczyna przytula się do niego. Śmieją się.

Sekwencja 4 Lekarz stoi pomiędzy kolumnami przy wejściu do budynku szpitala. Rozgląda się. Mija go pacjent wracający ze schadzki. Wita się z lekarzem i wchodzi do budynku. Młoda kobieta w krótkiej sukience stoi na balkonie i myje okna. Ogląda się. Na polanie przed szpitalem siedzą pacjenci na leżakach plażowych. Na jednym z nich siedzi mężczyzna, który wcześniej był na schadzce. Siedzi na leżaku przy stoliku, przy którym lekarz robi notatki. Lekarz ogląda się za siebie. Na balustradzie przy tarasie stoi mężczyzna - wykonuje po polsku włoską pieśń „Signorina”. Ponowne ujęcie kobiety myjącej okno. Śmieje się. Śpiewający mężczyzna kręcony w planie średnim - jest elegancko ubrany, w koszulę, marynarkę i muszkę. Pacjent siedzący przed lekarzem kładzie sobie ręce za głowę. Ponowne ujęcie śpiewającego mężczyzny. Plan ogólny: mężczyźni na leżakach przed budynkiem szpitala, na balustradzie przy tarasie stoi śpiewak. Zbliżenie jednego z pacjentów: przeciera sobie okulary ściereczką. Dźwięk przelatującego samolotu. Mężczyzna na balustradzie śpiewa, jednak już nie słuchać jego głosu - tylko dźwięk samolotu. Pacjenci na leżakach. Śpiewak filmowany w planie średnim - ponownie słychać jego śpiew. Kończy pieśń. Lekarz chowa kartkę z notatkami do teczki, słychać niemrawe brawa. Śpiewak kłania się.

Sekwencja 5 Pacjent podchodzi do bramy zakładu. Seria ujęć kobiety ze schadzki, która rozgląda się po pokoju.Zbliżenie na szafkę z kluczami u dozorcy Tadeusza. Panorama po lewej: pijany Tadeusz śpi przy stole. Pacjent staje za nim i sięga po klucze. Rozlega się dźwięk telefonu. Tadeusz się budzi. Pacjent go uspokaja i delikatnie podnosi słuchawkę, aby przerwać połączenie. Tadeusz idzie spać dalej. Pacjent opiera się o krzesło i przypatruje się śpiącemu dozorcy. Mija go i sięga po klucze. Dziewczyna znajduje się w pokoju, gładzi abażur lampy. Lekko pcha lampę - ta zaczyna się kołysać. Siada na łóżku. Dotyka leżący obok bukiet kwiatów. Kiedy słyszy kroki odkłada kwiaty na stół. Zdejmuje płaszcz. Na dźwięk pukania podchodzi do drzwi. Powoli je otwiera. Pacjent ubrany w marynarkę wchodzi do środka. Rozgląda się. Dziewczyna stoi za drzwiami, tyłem do niego. Mężczyzna całuje ją we włosy. Dziewczyna obraca się i przytula się do mężczyzny. Mówi, że się bała o niego. Ten całuję ją i przytula. Przekręca zamek w drzwiach. Dziewczyna powoli rusza przez pokój. Mężczyzna patrzy za nią. Najazd kamery na jego twarz. Dziewczyna stoi przy łóżku, opiera się o kaflowy piec. Mężczyzna idzie w jej kierunku. Pyta dziewczynę, z czego się śmieje. Dziewczyna podchodzi do niego. Dotyka jego twarzy. Mówi, że cieszy się, że jest. Odchodzi dwa kroki od chłopaka. Gaśnie światło w pokoju. Półnagi chłopak podchodzi do dziewczyny. Zaczyna ją całować. Prosi ją, by się rozebrała. Dziewczyna odsuwa się i prosi, by jeszcze chwilę zaczekał. Siada na łóżku. Mężczyzna siada przy niej. Najazd kamery na twarz dziewczyny. Chłopak kładzie głowę na jej udach. Dziewczyna gładzi jego twarz. Mężczyzna zaczyna ją całować i ją rozbierać. Dziewczyna odsuwa się. Mężczyzna dotyka jej twarzy, następnie piersi i ręki, sunie ręką po jej udach. Dziewczyna uderza go w dłoń i odsuwa ją od siebie. Mężczyzna rzuca się na nią i szarpie się z nią. Rzuca ją na łóżko i zaczyna całować. Dziewczyna mu się wyrywa. Mężczyzna opiera się o oparcie łóżka, pyta dziewczynę, dlaczego się opiera. Mówi, że przecież ją kocha. Dziewczyna ukrywa się w ciemności. Mówi, żeby ją wyrzucił. Mężczyzna mówi, że to zrobi. Zarzuca jej, że go nie kocha i że sobie z niego kpi. Próbuje ją osaczyć. Pyta, dla kogo próbuje zachować dziewictwo i zarzuca jej, że w ogóle dziewicą nie jest. Dziewczyna zaczyna się śmiać. Mężczyzna policzkuje ją. Odwraca się, opiera o poręcz łóżka i krzyczy, że jej nienawidzi. Najazd kamery na dziewczynę. Mężczyzna podaje jej płaszcz. Dziewczyna wychodzi. Dźwięk z offu: muzyka instrumentalna. Mężczyzna podchodzi do drzwi. Odwraca się.

Sekwencja 6 Mężczyzna w stroju pacjenta wchodzi po schodach na szpitalny taras. Podnosi wzrok. W oknie kobieta w krótkiej sukience myje okno. Pacjent krzyczy do kobiety, by była ostrożna. Ujęcie mężczyzny patrzącego w okno. Cofa się. Wpada na lekarza, który czyta notatki. Przeprasza lekarza i odchodzi. Lekarz patrzy w górę. Ponowne ujęcie kobiety myjącej okno. Pacjent podchodzi do bramy wjazdowej na teren szpitala. Lekarz stoi na balkonie i rozgląda się. Chłopak siedzi na balustradzie tarasu. Kobieta myje okno. Dźwięk: muzyka elektroniczna. Zbliżenie twarzy mężczyzny patrzącego w okno. Uśmiecha się. Pali papierosa. Ponownie podnosi i opuszcza wzrok. Stopklatka.

Tyłówka Plansze z napisami: 1. ponadto udział wzięli Marian Friedman Tadeusz Surowa Janusz Mazanek 2. Piosenkę „Seniorina” śpiewał Paulos Ratpis 3. PWSFTviT 1972 Dźwięk z offu: muzyka jazzowa

Słowa kluczowe:

ADAPTACJA
DZIEWCZYNA
KUNDERA, MILOS (1929-2023)
LEKARZ
MIŁOŚĆ
PACJENT
SZPITAL PSYCHIATRYCZNY
ZAKOCHANIE