Archiwum Filmowe

Szczegóły materiału

Za ścianą

Informacje ogólne:

Identyfikator 
Za_sciana
Typ materiału 
Etiuda fabularna
Rok produkcji 
1970
Długość materiału 
00:09:59
Nośnik wyjściowy 
taśma 35mm
Kolor 
czarno-biały
Dźwięk 
udźwiękowiony
Uwagi 

Prawa autorskie:

Właściciele:
PWSFTviT

Profil na Filmpolski.pl:

Za ścianą

Opisy:

Maż kupuje żonie radio, które ma niecodzienną funkcję - słychać przez nie to, co się dzieje u sąsiadów za ścianą.

Twórcy:

Sekwencje:

Czołówka Seria ujęć osób jadących windą. Matka z dzieckiem, kobieta w płaszczu w kratę, która ściąga kapelusz i chowa go do torby. Inna kobieta nuci piosenkę. Ludzie wychodzą z windy. Winda rusza w górę. Napis: „Za ścianą adaptacja utworu Nowe Radio”
Sekwencja 1 Kobieta, która w windzie ściągnęła kapelusz, wchodzi do mieszkania. Idzie do kuchni. Kładzie zakupy na blacie. Podchodzi do lustra, zakłada włosy za ucho. Podchodzi do męża czytającego gazetę. Pyta, czy naprawdę kupił. Ujęcie nowego radia, z którego dobiega fortepianowa muzyka. Seria zbliżeń radia. Kobieta stoi na środku pokoju. Pyta męża, czy nie było innych. Najazd kamery na męża kobiety. Mówi, że kobieta jest zawsze niezadowolona. Zbliżenie radia - gra muzyka Chopina. Kobieta pochodzi do męża, przytula się do niego i mówi, że nie jest to prawdą i że bardzo się cieszy. Mąż gładzi ją po policzku i wstaje z fotela. Kobieta siada na jego miejscu. Plan ogólny pokoju - kobieta siedzi w fotelu, mężczyzna krząta się przy barku i nalewa alkohol. Nagle z radia odzywa się męski głos, który krytykuje żonę za to, że gra na fortepianie. Fortepian znowu zaczyna grać. Kobieta podrywa się i pyta męża, czy słyszał - tłumaczy mu, że w radiu w środku koncertu odezwał się jakiś mężczyzna. Mąż kobiety to bagatelizuje i mówi, że to pewnie jakaś sztuka. Kobieta nie jest przekonana. Podchodzi do radia. Zbliżenie radia. Odzywa się kobiecy głos - prosi, by ktoś jej zapiął zamek na plecach. Kobieta zmienia stację - męski głos zwraca się do kogoś, by nie zostawiał ogryzków jabłek w popielniczce. Kobieta dalej zmienia stacje. Jej maż stoi przy niej i mówi, że nic nie rozumie. Kobieta nasłuchuje. Mówi, że głos w radio to niania dzieci ich sąsiadów, panna Armstrong, która uczy angielskiego. Kobieta siada w fotelu i mówi, że doskonale zna jej głos. Najazd kamery na twarz kobiety. Odkrywa, że radio łapie głosy z sąsiednich mieszkań. Mąż kobiety stwierdza, że to niemożliwe i nachyla się do radia nasłuchując. Kobieta zastanawia się, czy sąsiedzi też ich słyszą w ten sposób. Gwałtowny najazd kadry na twarz męża, który krzyczy „halo!” do radia. Kobieta prosi, by mąż nastawił coś innego. Kamera krąży wokół małżeństwa. Kobieta rozpoznaje głosy kolejnych sąsiadów. Prosi męża, by spróbował złapać tych spod osiemnastki. Plan ogólny pokoju: kobieta siedzi na fotelu przy radiu, jej mąż stoi obok. Mężczyzna wyłącza radio i mówi, że to nie jest w porządku. Deklaruje, że jutro pójdzie i zrobi awanturę w sklepie. Mówi kobiecie, by poszli spać. Wychodzi z pokoju. Kobieta wstaje z fotela. Gasi lampę. Idzie za mężem.
Sekwencja 2 Kobieta w koszuli nocnej stoi przed lustrem, jej mąż czyta w łóżku gazetę. Kobieta zakłada na koszulę nocną. Mąż kładzie się na boku i życzy żonie dobrej nocy. Kobieta wychodzi z sypialni. Odbicie twarzy kobiety w lustrze łazienkowym. Nakłada krem na twarz. Wychodzi z łazienki, idzie korytarzem, zatrzymuje się przy wejściu do salonu. Zasłania zasłony, zapala lampę. Krąży po pokoju słuchając radia. Nalewa sobie alkoholu, stawia kieliszek przy radiu, w którym słucha namiętnych odgłosów uprawiających seks sąsiadów. Przebitka na stopy - męskie i kobiecie - na posadce łazienki. Ujęcia obściskującej się pary. W tle leci piosenka Haliny Kunickiej „To były piękne dni” Kobieta ścisza radio. Zmienia stację pokrętłem. Słucha rozmowy starszego małżeństwa o zdrowiu. Ujęcie męskiej dłoni chwytającej kobiecą dłoń. Na dźwięk kaszlu kobieta podrywa się z fotela. Gasi światło i wyłącza radio.
Sekwencja 3 Kobieta leży w łóżku i pali papierosa. Obok chrapie jej mąż.
Sekwencja 4 Powolna jazda kamery w lewą stronę: widać klamkę do drzwi pokoju, a za drzwiami kobietę przy radiu. Kręci pokrętłem. Słucha głosów kłótni o naukę gry na fortepianie. Przebitka na matkę zmuszającą dziecko do gry. Kolejne ujęcie: młody chłopak tłumaczy ojcu, że ma dość pracy. Krzyki kobiety. Seria surrealistycznych ujęć postaci w windzie: ludzie całują się, kaszlą, rozbierają, stają na głowie.
Sekwencja 5 Kobieta stoi oparta plecami o drzwi do mieszkania. W tle krzyki dochodzące z radia. Obraca się i otwiera gwałtownie drzwi. Najazd kamery na jej męża wchodzącego do mieszania po pracy. Pyta kobiety, co się stało. Ta informuje męża, że jeden z sąsiadów bije swoją żonę. Mówi o tym, że kłócą się od czwartej. Maż zdejmuje płaszcz. Odjazd kamery. Kobieta sugeruje wezwanie milicji. Mężczyzna wchodzi do pokoju. Mówi, że kobieta nie powinna tego słuchać. Porównuje to do podglądania sąsiadów przez okno. Kobieta siada na fotelu. Jest przerażona. Mówi, że słuchała tego cały dzień. Najazd kamery na twarz kobiety. Zdenerwowany mąż mówi, że kupił to radio by sprawić żonie przyjemność i że wydał na nie dużo pieniędzy. Kobieta przerywa mu i prosi, by tak nie mówił, bo wszyscy w radiu kłócili się cały dzień o pieniądze. Wymienia rzeczy, których się dowiedziała o sąsiadach: śmiertelnej chorobie, zdradzie, brutalności i prostytucji. Zbliżenie oczu męża. Krytykuje zachowanie żony. Zbliżenie twarzy kobiety. Maż ironizuje, że w ciągu jednej nocy zamieniła się w panienkę z klasztoru. Zbliżenie twarzy mężczyzny pochylającego się nad kobietą. Podnosząc głos wymienia jej grzechy: kradzież biżuterii matki, zostawienie siostry bez pomocy, aborcje. Zbliżenie twarzy kobiety. Wyrywa się mężowi. Mężczyzna podchodzi do radia i uderza w nie pięścią. Zbliżenie radia. Włączają się normalne wiadomości, a następnie audycja muzyczna.
Tyłówka: Napisy na tle grającego radia: 1. Scenariusz i reżyseria Anette Olsen III rok reż. 2. Opieka pedagogiczna Wanda Jakubowska Janusz Weychert 3. Zdjęcia Damian Skóra III rok op. 4. Opieka pedagogiczna Adolf Forbert Bogusław Lambach 5. Współpraca Juliusz Kędzierski Maria Parnell 6. Opracowanie muzyczne Piotr Hertel 7. Opracowanie dialogów Jerzy Sztwiertnia 8. Montaż Halina Gronek dźwięk Tadeusz Paczyński kier. Grupy zdjęciowej Bronisław Cichoński 9. W rolach głównych Ewa Krzyńska-Sobolewska Jose M. Di Zeo 10. W pozostałych rolach Ewa Lemańska, Fausto Fuser, Joyce Albrecht oraz inni 11. Produkcja PWSFTiTv 1970 Łódź Dźwięk: piosenka „To były piękne dni” w jęz. angielskim

Słowa kluczowe:

  • ADAPTACJA

  • CHOPIN FRYDERYK (1810-1849)

  • FORTEPIAN

  • KŁÓTNIA

  • MAŁŻEŃSTWO

  • MĄŻ

  • PRZEMOC DOMOWA

  • RADIO

  • SĄSIEDZI

  • WINDA

  • ŻONA

Ważne: nasze strony wykorzystują pliki cookies
Ta witryna wykorzystuje pliki cookies do przechowywania informacji na Twoim komputerze. Pliki cookies stosujemy w celu świadczenia usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Twoim urządzeniu końcowym. W każdym momencie możesz dokonać zmiany ustawień dotyczących cookies. Więcej szczegółów w naszej Polityce Prywatności.
Akceptuję pliki cookies z tej strony
x